Mój mąż, Mateusz, jest ode mnie starszy o dwanaście lat. Kiedy poznaliśmy się, ja jeszcze byłam studentką. Powiedział mi, że był już żonaty, a żona zmarła. Ten fakt nie był dla mnie powodem do zerwania, więc zaczęliśmy się spotykać. Po ośmiu miesiącach oświadczył mi się, i naturalnie się zgodziłam. Zdecydowaliśmy się na ślub. Wszyscy cieszyli się z serca, z wyjątkiem jednej osoby – mojej teściowej. W trakcie samej ceremonii, wstała i powiedziała, że marzy, aby nasze małżeństwo było bardzo krótkie i nieszczęśliwe. Wypiła za t toast i zadowolona wyszła ze ślubu.
Jej zachowanie zszokowało mnie. Wiedziałam, że mnie nie lubi, ale nie wyobrażałam sobie, że na oczach wszystkich naszych krewnych będzie wylewać całą swoją frustrację. Najbardziej uraziło mnie to, że po ślubie musieliśmy mieszkać razem. Każdego dnia straszyła mnie i powtarzała, że nie jestem odpowiednią osobą dla jej syna. Całym sercem nienawidziła mnie, ale do dzisiaj nie rozumiem, za co dokładnie. Według niej byłam brzydką wieśiaczką i analfabetką – jednym słowem, nie postrzegała mnie jako godnej kobiety. Mówiła synowi, że potrzebuję od niego tylko pieniędzy i mieszkania.
Nie mogła zrozumieć, że mam stałą pracę, własne mieszkanie i mogę się sama utrzymać. Jednak moja cierpliwość skończyła się, gdy wyrzuciła mnie za drzwi w środku nocy, w samwj piżamie. W tamtym momencie mąż był w podróży służbowej, więc nie przepuściła okazji. Po powrocie męża, wyrzucił ją z domu, ponieważ byłam w ciąży i mogłam stracić dziecko. Nawet po tym, jak dowiedziała się o ciąży, nie uspokoiła się. Oburzało ją to, że jej syn ją wyrzucił i stanął po mojej stronie. Pewnego dnia, kiedy wychodziłam z bloku, ona i jej koleżanki rzuciły się na mnie, biły i pchały. Na szczęście mój dobry mąż przybył na czas i nic mi się nie stało. Następnie usunęliśmy ją z naszego życia, a ona nie mogła nawet zbliżyć się do mnie i wnuka. Patrzyła na nas z daleka, pełna winy i łez w oczach.
