Tatusiu, nie odchodź! Kochany, nie zostawiaj nas! Tatusiu, nie kupuj mi już nic, ani też Łukaszowi. Po prostu zostań z nami! Nie potrzebujemy żadnych autek, ani cukierków. Żadnych prezentów! Tylko bądź przy nas! krzyczał sześcioletzy Kacper, uczepiony nogi ojca.
Ich mama w tym czasie szlochała w pokoju. Nie miała siły wstać, ani wyjść.
Czternastoletni Łukasz stał z zaciśniętymi pięściami. Miłość do ojca walczyła w nim z nienawiścią.
Kacper to jeszcze dziecko. Nic nie rozumie. Ale on, Łukasz, widział, jak cierpiała matka. Jak dzień wcześniej, klęcząc, błagała ojca, by został. Chociaż na chwilę. Dopóki Kacper trochę podrośnie. Ale prośby nie pomogły.
Przestań! Wstawaj! Nie upokarzaj się, słyszysz?! Nie jesteś mu potrzebna. Ani ja, ani nikt z nas, więc niech się wali! Łukasz podbiegł i zaczął odrywać młodszego brata od ojca.
Synu, po co tak? Będę was odwiedzał, pomagał. Tylko mieszkać będę gdzie indziej. Ale to nie znaczy, że was mniej kocham. Tak po prostu postanowiliśmy zaczął ojciec.
Kto postanowił? Ty postanowiłeś! Myślisz, że nic nie słyszałem? Mama przecież prosiła cię, żebyś nie odchodził. Tu jesteśmy my! My jesteśmy rodziną. A ty odchodzisz! Do jakiejś baby! Ona jest dla ciebie ważniejsza niż my, tak?! krzyczał Łukasz, walcząc ze łzami.
Gdyby ojciec go przytulił, postawił torby i powiedział, że to głupi błąd Rzuciłby mu się na szyję. I wszystko wybaczył. Bo to przecież tata.
Ten sam, który uczył go naprawiać samochód, zabierał na ryby, grał w piłkę, czytał książki przed snem. Jak mógł tak po prostu wykreślić ich ze swojego życia? Za co?
Kacper szlochał. Matka płakała. Ojciec spojrzał na nich wszystkich i wyszedł, zgarbiony.
Długo jeszcze leciało za nim: Tatusiu! Nie odchodź!.
*
Od tamtej pory życie stało się inne.
Łukasz znienawidził ojca. Nie chciał się z nim spotykać, odrzucał prezenty, które przynosił.
Kacper czekał. Siadywał pod drzwiami, stał na balkonie i wpatrywał się w dal.
Ojciec prosił, by pozwolono mu zabrać dzieci na spacer. Matka nie zgadzała się.
Choć Łukasz i sam nie chciał. Kacper rwał się do ojca, ale mówiono mu tata nie chce cię widzieć.
Ich mama z dumą zrezygnowałaby z alimentów, ale jakoś trzeba było żyć.
Zakochał się wasz tatuś. Ot, jak to bywa! Gdzie indziej słodziej! Dzieci mu niepotrzebne. Teraz tam nowe będą! często mawiała.
Łukasz słuchał w milczeniu. Kacper płakał.
*
Po roku ojciec wrócił. A raczej chciał wrócić. Kacpra nie było w domu. Tylko Łukasz i matka. Ojciec przepraszał, mówił, że się pomylił. Zrozumiał. Nie może bez nich żyć.
Ale matka nie przyjęła go z powrotem. To były chwile jej zemsty. I Łukasz też go nie przyjął. Żal wciąż bolał. Nie było miejsca na wybaczenie.
A Kacpra nikt nie pytał. Był jeszcze za mały.
*
Minął czas. Łukasz zajął się handlem. Kacper został lekarzem. Starszy brat już miał rodzinę. Młodszy do końca opiekował się matką, ale wkrótce jej zabrakło.
Niedługo potem Kacper postanowił ożenić się z przyjaciółką z dzieciństwa, Kasią.
Wcześniej brat miał interesy w innym mieście. Zaproponował wspólną podróż. Dla rozrywki. Zamiast samochodu wybrali pociąg. Pili herbatę, rozmawiając pod stukot kół.
Nie kłócili się, żyli w zgodzie, choć widywali się rzadko. Ale byli zupełnie różni. Twardy, nieznoszący sprzeciwu Łukasz słuchał tylko siebie.
Brata nazywał żartobliwie pan doktor dobrodziej. I radził mu odrzucić dobroć, bo nie jest w modzie.
Skończywszy interesy, spacerowali po nieznanym, pięknym mieście, podziwiali widoki. Potem ruszyli na dworzec.
Niedaleko wejścia Łukasz omal nie potknął się o mężczyznę. Z obrzydzeniem spojrzał, mruknąwszy, że nie ma co siedzieć, gdzie popadnie. Tamten rozłożył się na kartonie. Brudny, z brodą, bez nóg. I nagle podniósł wzrok.
Kacper już przeszedł dalej, gdy usłyszał śmiech brata. Zatrzymał się.
Łukasz rechotał, wskazując palcem na bezdomnego. Kacper szybko podszedł, złapał brata za rękaw i pociągnął za sobą.
Przestań! To nieładne. Kto wie, co go spotkało. Nie nam go osądzać! szepnął.
Co? Nie nam, braciszku? Właśnie nam. Nie poznajesz? Ty byłeś za mały. Ale ja poznałem od razu. Oczy naszego taty są wyjątkowe, takie same jak nasze. Zielone. Mama zawsze mówiła, że zakochała się w jego oc
