Tato, poznaj, to moja przyszła żona i twoja synowa, Bogumiła! promieniał szczęściem Bartosz.
Kto?! zdziwił się profesor, doktor habilitowany Roman Feliksowicz. Jeśli to żart, to nie jest zbyt zabawny!
Mężczyzna z wyraźną niechęcią przyglądał się paznokciom na szorstkich palcach synowej. Zdawało mu się, że ta dziewczyna nie wie, co to woda i mydło. Bo jak inaczej wytłumaczyć brud pod jej paznokciami?
O Boże! Jak dobrze, że moja Laurka nie dożyła takiego wstydu! Przecież zawsze staraliśmy się wychować tego łobuza na przyzwoitego chłopaka przemknęło mu przez myśl.
To nie żart! odparł wyzywająco Bartosz. Bogumiła zostaje u nas, a za trzy miesiące bierzemy ślub. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w moim weselu, obędę się bez ciebie!
Dzień dobry! uśmiechnęła się Bogumiła, przechodząc pewnym krokiem do kuchni. Przywiozłam pierogi, konfiturę malinową, suszone grzyby wyliczała produkty, które wyciągała z mocno zniszczonej płóciennej torby.
Roman Feliksowicz aż złapał się za serce, gdy zobaczył, jak Bogumiła pobrudziła świeżo wyprasowany, ręcznie haftowany obrus rozlaną konfiturą.
Bartosz! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość mnie, to nie warto To okrucieństwo! Z jakiej wsi przywlekłeś tę niewychowaną dziewczynę? Nie pozwolę jej mieszkać pod moim dachem! krzyczał w rozpaczy profesor.
Kocham Bogumiłę. Moja żona ma prawo mieszkać ze mną! zakpił syn.
Roman Feliksowicz zrozumiał, że syn po prostu śmieje się z niego. Nie chcąc wdawać się w dalszą dyskusję, poszedł w milczeniu do swojego pokoju.
Od śmierci żony relacje z Bartoszem bardzo się zmieniły. Syn porzucił studia, był wobec ojca arogancki i zaczął prowadzić lekkomyślne życie.
Roman Feliksowicz liczył na to, że Bartosz się opamięta, stanie się jak dawniej rozsądny i dobry. Ale z każdym dniem oddalał się coraz bardziej. Dziś przyprowadził do ich domu tę wiejską dziewczynę, choć dobrze wiedział, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru.
Po niedługim czasie Bartosz i Bogumiła pobrali się. Roman Feliksowicz nie pojawił się na ślubie, nie chciał zaakceptować niewygodnej synowej. Bolało go, że miejsce Laurki wyjątkowej gospodyni, żony i matki zajęła ta prosta, niewykształcona dziewczyna, która ledwo sklejała zdania.
Bogumiła jakby nie dostrzegała złego stosunku teścia. Starała się mu we wszystkim przypodobać, lecz wychodziło tylko gorzej. Roman nie widział w niej żadnej pozytywnej cechy, przesłaniała mu wszystko jej prostota i nieobycie
Bartosz, nacieszywszy się rolą wzorowego męża, szybko wrócił do dawnych zwyczajów pił i włóczył się. Ojciec słyszał częste awantury młodych i tylko się cieszył, mając nadzieję, że Bogumiła w końcu odejdzie z jego domu.
Panie profesorze! wbiegła kiedyś synowa z płaczem. Bartosz chce się rozwieść, wyrzuca mnie z domu, a ja jestem w ciąży!
Po pierwsze, dlaczego z domu? Przecież nie jesteś bezdomna Wróć do swojej rodzinnej wsi. Ciąża nie daje ci prawa mieszkać tu po rozwodzie. Przepraszam, ale nie zamierzam się mieszać w wasze sprawy, powiedział z ulgą, ciesząc się w duszy, że wreszcie pozbędzie się natrętnej synowej.
Bogumiła rozpłakała się z rozpaczy i zaczęła pakować rzeczy. Nie rozumiała, dlaczego teść ją znienawidził od pierwszego dnia, dlaczego Bartosz potraktował ją jak niechcianego psa i wyrzucił z domu. Co z tego, że pochodziła ze wsi? Przecież też miała serce i uczucia
***
Minęło osiem lat Roman Feliksowicz zamieszkał w domu spokojnej starości pod Warszawą. Ostatnie lata bardzo go osłabiły. Bartosz szybko skorzystał z okazji, oddal ojca, aby pozbyć się kłopotów.
Staruszek pogodził się ze swoim losem. Wiedział, że nie ma innego wyjścia. Przez całe życie nauczał tysiące ludzi takich wartości jak miłość, szacunek i troska. Nadal dostawał listy z podziękowaniami od dawnych studentów Tylko własnego syna nie potrafił wychować na porządnego człowieka
Roman, masz gości! powiedział współlokator po powrocie ze spaceru.
Kto? Bartosz? wyrwało się staruszkowi, wiedząc jednak, że to niemożliwe. Syn już dawno go nie odwiedzał
Nie wiem. Pielęgniarka poprosiła, żebym ci powiedział. Na co czekasz? Idź!
Roman oparł się o laskę i wolno wyszedł z małego, dusznego pokoiku. Schodząc po schodach, z daleka ją zobaczył i od razu rozpoznał, mimo upływu lat.
Witaj, Bogumiło! powiedział cicho, spuszczając głowę. Wciąż czuł ciężar winy wobec tej szczerej, pracowitej dziewczyny, której nie wsparł wtedy, osiem lat temu
Pan profesor?! zdziwiła się zarumieniona kobieta. Tak bardzo się pan zmienił Choruje pan?
Trochę uśmiechnął się smutno. A co ty tu robisz? Skąd wiedziałaś, gdzie mnie znaleźć?
Bartosz powiedział. Wie pan, on nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopak cały czas prosi: raz do taty, raz do dziadka Janek przecież nie jest winny, że go nie uznajecie. Brakuje mu bliskości rodziny. Jesteśmy tylko we dwoje głos kobiety zadrżał. Przepraszam, chyba nie powinnam się narzucać.
Poczekaj! poprosił staruszek. A jaki jest już ten Janek? Pamiętam, ostatnie zdjęcie, które wysłałaś, miał trzy latka.
Jest przy wejściu. Zawołać go? spytała niepewnie Bogumiła.
Jasne, córko, zawołaj! rozjaśnił się Roman.
Do holu wszedł rudy chłopiec, mały klon Bartosza. Janek nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy wcześniej nie widział.
Witaj, synku! Ale jesteś już duży ze wzruszeniem przytulił wnuka.
Długo rozmawiali, spacerując jesiennymi alejami ogrodu przy domu opieki. Bogumiła opowiadała o swoim trudnym życiu, o tym, jak wcześnie straciła mamę, jak musiała sama wychować syna i prowadzić gospodarstwo.
Przepraszam, Bogumilo! Bardzo cię skrzywdziłem. Całe życie uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, a dopiero niedawno zrozumiałem, że wartości człowieka to nie wiedza ani maniery, ale szczerość i serce, powiedział staruszek.
Panie profesorze! Ja i Janek mamy dla pana propozycję, uśmiechnęła się Bogumiła, trochę zakłopotana. Zamieszkaj pan z nami! Pan jest samotny, my także Tak bardzo marzymy, by bliski człowiek był obok nas.
Dziadku, chodź z nami! Będziemy razem chodzić na ryby, na grzyby do lasu W naszej wsi jest pięknie i mamy dużo miejsca w domu! prosił Janek, nie puszczając ręki dziadka.
Jedziemy! ucieszył się Roman. Współczesny świat nie nauczył mnie, jak być dobrym ojcem Może jeszcze zdążę być dobrym dziadkiem. Nigdy nie mieszkałem na wsi może mi się spodoba!
Oczywiście, że się spodoba! roześmiał się Janek.
Każdy człowiek zasługuje na szansę, by ktoś go naprawdę poznał i docenił nie za status czy pochodzenie, ale za dobroć i serce.
