„Tato, oddaj mi swoje mieszkanie swoje życie już przeżyłeś.” Po tych słowach córka zatrzasnęła drzwi
Żył sam. Od odejścia żony otulała go samotność jak ciężki, czarny całun. Wszystko wydawało się szare. Nic już nie sprawiało mu radości ani słoneczne dni, ani poranna mocna herbata, ani stare filmy, które kiedyś cieszyły całą rodzinę. Praca była jedyną kotwicą w tym świecie. Dopóki miał siły, szedł do niej, bo w domu panowała nie do zniesienia cisza. Ta cisza dźwięczała mu w uszach i rozrywała serce.
Dni mijały jeden za drugim, wszystkie takie same, jak fotokopie: poranek, autobus, praca, dom, cienie na ścianach, puste wieczory. Syn i córka odwiedzali go coraz rzadziej, niemal zniknęli z jego życia. Ich telefony były krótkie, tylko z grzeczności. W końcu przestali odbierać. Włóczył się godzinami po ulicach, wpatrując się w twarze przechodniów, szukając w nich czegoś znajomego. Starość go nie przerażała umieranie w samotności, tak.
Czuł, jak gaśnie w nim życie. Dusza bolała, kurczyła się. Wracał myślami do żony chciał przeprosić, ale nigdy nie odważył się wybrać jej numeru. Wciąż ją kochał. Żałował, że tyle rzeczy pozostawił niewypowiedzianych.
Aż pewnego dnia córka stanęła w jego drzwiach. Ucieszył się jak dziecko. Upiekł jej ulubione ciasto, zaparzył herbatę, wyciągnął stare albumy chciał przypomnieć sobie dawne, dobre czasy. Ale ona nie przyszła po to.
„Tato” powiedziała lodowatym tonem „mieszkasz sam w czteropokojowym mieszkaniu. To niesprawiedliwe. Sprzedaj je. Kupisz sobie kawalerkę, a resztę pieniędzy dasz mnie.”
Nie wierzył własnym uszom. Myślał, że żartuje, że za chwilę się roześmieje. Ale w jej oczach nie było śladu ironii.
„Ja Nie sprzedam nic. To mój dom wasz pokój dziecięcy jest tutaj, tu żyłem z twoją matką”
„Ty już swoje przeżyłeś!” rzuciła zimno. „Ja potrzebuję tych pieniędzy bardziej niż ty! Jesteś sam, po co ci tyle miejsca?”
„Kiedy wrócisz?” zapytał cicho, ledwo rozpoznając własny głos.
Spojrzała na niego obojętnie i, wkładając buty, rzuciła:
„Na twoim pogrzebie.”
Drzwi zatrzasnęły się. Zamarł w bezruchu. Potem osunął się na podłogę. Ból w piersi uderzał jak młot. Leżał tak trzy dni. Bez jedzenia, bez sił, bez nadziei. W końcu zadzwonił do syna.
„Michał, przyjdź czuję się źle” błagał.
Syn wysłuchał. Zapadła cisza. W końcu powiedział:
„Tato, nie gniewaj się, ale to duże mieszkanie naprawdę nie jest ci potrzebne. Chcę kupić samochód, mógłbyś mi pomóc Przyszedłbym, gdybyś zdecydował się sprzedać mieszkanie.”
I znów cisza. Taka, która dźwięczy w uszach i zostawia pustkę w duszy. Odłożył słuchawkę. Zrozumiał, że nie ma już dzieci. Tylko obcych ludzi, którzy noszą jego krew.
Następnego dnia wszedł do apteki. Trafem spotkał tam brata byłej żony. Mężczyzna, zaskoczony, przywitał się.
„Anna?” zapytał „Jak się miewa?”
„Wyjechała do Włoch” odpowiedział krótko. „Wyszła za Włocha. Znalazła swoje szczęście.”
„Znalazła swoje szczęście” Te słowa paliły go jak ogień. Nie był przeciwko jej szczęściu. Był przeciwko własnej pustce.
Następnego ranka obudził się z ciężarem w piersi. Niskie, ciemne niebo wisiało nad miastem. Włożył płaszcz, wyszedł. Przeszedł kilka ulic. Znalazł stary ławkę na podwórku. Usiadł. Zamknął oczy. Jego serce zabiło ostatni, bolesny raz.
Jego dusza, zmęczona bólem, obojętnością i ciszą, w końcu wzleciała do miejsca, gdzie nikt nie zdradza. Gdzie nikt nie prosi o ostatnie. Gdzie może ktoś znów by powiedział: „Tato, tęskniłam za tobą”
Ale to już nie było tutaj.
