Słuchaj, opowiem Ci coś Pamiętasz, jak poznałam Jacka? Mieliśmy wtedy po dwadzieścia siedem lat. On już wtedy zdążył skończyć politechnikę z wyróżnieniem i szykował się do obrony pracy magisterskiej. Zawsze był ambitny, dobrze mu szło w nauce. Pracując jeszcze na studiach, uzbierał na dwupokojowe mieszkanie na Woli i kupił sobie miejsce w garażu pod blokiem. A zaraz po obronie planował dosłownie miał to rozpisane jak w Excelu kupić sobie samochód.
Rok później wzięliśmy ślub, raczej skromny, wiadomo jak to u nas. Po półtora roku urodziła się nasza córeczka Marysia. Akurat tak się złożyło, że podczas naszych trzydziestych urodzin Marysia miała dwa miesiące. Jacek miał zaraz swoje urodziny i rzuciłam pomysł, żeby pójść na obiad do restauracji, razem z jego rodzicami, świętować rodzinnie. Ale on od razu powiedział, że nie, że chce świętować tylko z nami ze mną i z małą. Żeby to był taki dzień tylko dla nas.
I rzeczywiście tak zrobiliśmy. Kolejnego dnia, po pracy, Jacek pojechał do rodziców. Zwykle siedział tam dłużej, tym razem wrócił bardzo szybko. Nawet się nie przebrał, po prostu padł na kanapę i rozpłakał się. Słowo daję, poczułam się, jakby czas stanął w miejscu. Wiesz, dorosły facet, mój mąż i ojciec, a łzy mu lecą jak grochy. Przytuliłam go, zaczęłam uspokajać. Wtedy się otworzył.
Wyszło na jaw, że kiedy był mały, dostawał lanie za byle co. Serio pobrudził spodnie na podwórku, dostał. Rozlał tusz w zeszycie, dostał. Pogonił za piłką, dostał. I ojciec, i matka. Bez wyjątku.
Jak dorosłem, przestali mnie bić, ale dalej nie usłyszałem od nich jednego dobrego słowa powiedział. Skończył technikum z czerwonym paskiem? No i co z tego, przecież to tylko technikum. Musisz mieć studia. Poszedł na te studia, choć mógłby pracować bez nich. Kupił mieszkanie? Co to za mieszkanie, tylko pięćdziesiąt metrów?. Tymczasem oni sami gnieździli się w trzydziestu. Ożenił się ze mną: A taka drobna, chuda, czy ona w ogóle dzieci urodzi?.
Urodziłam. Narodziła się Marysia. A oni: To nie wiadomo, czyje to dziecko, nic naszego w niej nie widzimy!. A potem jeszcze wyrzucili mu, że nie zorganizował przyjęcia na ich rocznicę ślubu. Usłyszał tylko: Niewdzięczny syn!.
Spojrzał na mnie przez łzy i zapytał: Powiedz, czy ja naprawdę jestem aż tak beznadziejny, że nikt mnie nie kocha?. Przytuliłam go mocno i powiedziałam, że nie każdy potrafi kochać. Taka ci się rodzina trafiła, pech. Ale teraz ma mnie i naszą Marysię. Kochamy go najbardziej na świecie, bo jest cudowny.
Powiedziałam: Nie widzisz, jak twoja córka się cieszy, jak tylko wchodzisz do domu po pracy? Jak jej się oczka świecą do ciebie?. I wtedy, serio, cały ten żal z niego spłynął. Tak po prostu, zobaczyłam, jak zaczyna się uspokajać. A potem się uśmiechnął pierwszy raz od dawna tak prawdziwie.
