Tak nie może być, Kasiu. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka powtarza matka, siadając obok córki.
Kasia wraca zmęczona z pracy, jak zwykle. Wieczorem w kuchni już unosi się zapach ziemniaków z cebulą, mama smaży na starej patelni, mruczy coś pod nosem, a potem, troskliwie, odkłada talerz na stół:
Kasiu, zjedz, zanim ostygnie.
Mamo, później, okej? Najpierw się przebiorę.
Zdejmuje kurtkę, zdejmuje buty i wchodzi do pokoju. Mały Sławek siedzi na podłodze, buduje wieżę z klocków i cicho nuci pod nosem. Dostrzegając mamę, wykrzykuje radośnie:
Mamo, patrz, jaka mam forteca!
Kasia uśmiecha się i całuje synka w czubek głowy.
O rety, prawdziwy zamek. Może będę w nim księżniczką?
Nie odpowiada poważnie Sławek będziesz dowódcą.
Kasia roześmiewa się, a serce na chwilę rozgrzewa się. Takie drobne chwile ratują przed pustką, która już prawie sześć lat wypełnia jej wnętrze.
Po odejściu Igora Kasia decyduje, że nigdy więcej nie pozwoli sobie na słabość. Od tej pory tylko praca, dom i syn. Czasem, gdy Sławek zasypia, siada przy oknie, patrzy na rzadkie światła ulicy i łapie się na tym, że życie przepływa obok.
Matka, Maria Wawrzyńska, obserwuje to wszystko i czasem nie wytrzymuje stanu córki.
Tak nie może, Kasiu. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka mówi, siadając obok.
Mamo, czuję się dobrze. Nie narzekam.
Dobrze drwi. Od pracy do domu, od domu do pracy. A potem co?
Potem Sławek urośnie, skończy szkołę
I wyjedzie dodaje spokojnie matka. A ty zostaniesz z kim? Ja nie jestem wieczna.
Kasia wzdycha, nie odpowiadając. Maria nie mówi tego z złości, po prostu zna życie i rozumie, jak szybko mija.
W późny wieczór piją herbatę w kuchni, kiedy matka znów wtrąca temat:
Widziałam u sąsiadki kalendarz z ogłoszeniami, otwarto jakiś klub dla singli. Ludzie chodzą, poznają się, piją kawę, oglądają filmy. Może pójdziesz?
Mamo, naprawdę?
Co w tym złego? Każda normalna kobieta czasem chce trochę męskiego zainteresowania.
Nie chcę przerywa Kasia.
Nie chcesz czy się boisz?
Kasia milcząco wkłada kubek do zlewu. Rozmowy o tym zawsze ściskają jej gardło.
Mamo, daj spokój. Już się spaliłam i nie chcę drugiej szansy.
Nie próbowałaś jeszcze, żeby dowiedzieć się, czy znajdziesz drugą połówkę wzdycha Maria.
Matka milczy, widząc, że córka nie jest gotowa słuchać. Wewnątrz jednak coś się gotuje: Kasia kiedyś była radosna, uśmiechnięta, kochająca. Teraz jest jedynie cieniem kobiety żyjącej według planu.
W weekend wybierają się z Sławkiem na podwórko, śnieg skrzypi pod stopami, dzieci zjeżdżają ze zjeżdżalni. Maria macha ręką do sąsiadki, która zaprasza wszystkich na imprezę w miejscowym Domu Kultury.
Idź, Kasiu, nie siedź w domu mówi matka. Sławek się pobawi, a ty choćby trochę odetchniesz.
Kasia najpierw się opiera, potem zgadza się.
W sali głośno. Dzieci biegają, dorośli stoją w grupach. Sławek od razu biegnie do stołu z zabawkami. Kasia stoi z boku, patrzy na syna i nie zauważa, że obok pojawia się mężczyzna, wysoki, z krótką fryzurą, w kamuflażowej kurtce.
Przepraszam, nie wie pan, gdzie jest przymierzalnia dla maluchów? pyta uprzejmie.
Proszę, za dwa wejścia w prawo odpowiada Kasia.
Dziękuję. Moja córka zawsze się gubi w tych korytarzach.
Uśmiecha się ciepło, otwarcie.
Pan chyba z tej okolicy? pyta.
Tak nieśmiało odpowiada Kasia. Mieszkam w pobliżu.
Szczęście, bo ja ciągle się gubię.
Wyciąga rękę:
Aleksander.
Kasia.
Wymieniają kilka słów, potem Aleksander podchodzi do swojej córki, ale zaraz wraca, by pomóc nieść pudełko z prezentami do samochodu.
Trudno pani sama z dzieckiem? ostrożnie pyta.
Przyzwyczaiłam się krótko odpowiada.
Nie rozpisuje już pytań, życzy powodzenia i odchodzi z uśmiechem.
Gdy Kasia wraca do domu, matka od razu pyta:
No i jak impreza?
Normalnie.
A ten przystojny mężczyzna?
Kasia patrzy zdziwiona:
Skąd wiesz?
Widać po oczach. Po raz pierwszy od dawna po prostu się uśmiechnęłaś.
Kasia wzrusza ramionami, ale w głębi coś drgnęło. Czuła dziwne posmak spotkania, jakby mały płomień ciepła przebił grubą ścianę samotności.
Wieczorem, gdy Sławek zasypia, przypomina sobie jego głos, spojrzenie i uśmiech.
Aleksandr szepcze głośno, jakby sprawdzając smak imienia.
Po zimnej imprezie mija tydzień. Kasia wraca do codziennego rytmu: praca, dom, opieka nad synem. Aleksander stopniowo znika z pamięci, jak przypadkowy przechodzień, choć czasem, gdy pada śnieg, przypomina jej się spokojny, męski uśmiech, jakby obiecywał, że życie jeszcze ma coś do zaoferowania.
Jednak życie znów wciąga ją w rutynę. W pracy awaria, w księgowości zmieniają szefową, nowa kobieta chce się wykazać, więc Kasia prawie nie wychodzi z biura. Wraca późno, a tam Sławek z lekcjami i matka z nieustannym warczeniem:
Kasiu, nie dbasz o siebie. Twarz masz zmęczoną, pod oczami cienie.
Mamo, wszystko w porządku, to tylko koniec miesiąca.
Pewnego wieczoru, jadąc autobusem do domu, telefon wibruje. Nieznany numer.
Halo?
Kasia? To Aleksander. Widzieliśmy się na imprezie. Pamiętasz?
Zamiera, nie rozpoznając głosu od razu.
Tak, pamiętam Dzień dobry.
Zobaczyłem cię przy przystanku przy sklepie Tęcza. Chciałem podejść, ale odjechałaś szybko. Pomyślałem, że zadzwonię. Nie masz nic przeciwko?
Kasia nie wie, co odpowiedzieć. Z jednej strony niekomfortowo, z drugiej miło.
Nie, nie mam przeciwko w końcu mówi.
Świetnie. Może spotkamy się? Jutro będę w twojej okolicy.
Następnego dnia spotykają się w kawiarni. Aleksander przychodzi w mundurze strażaka, z teczką pod pachą. Widać pośpiech, ale udało mu się kupić dwa kawy.
Weźcie, rozgrzeją.
Dziękuję uśmiecha się Kasia.
Siedzą na ławce w parku. Rozmowa płynie lekko, jakby znali się od lat. Aleksander opowiada, że po rozwodzie z żoną został z córką, której ma osiem lat.
Ty też wychowujesz sam? pyta zaskoczona.
Tak. Na początku było ciężko, ale potem zrozumiałem, że to nie koniec świata. Wręcz przeciwnie, to motywacja do życia.
Mówi spokojnie, bez litości dla siebie. Kasia czuje, że przy nim jest spokojnie. Nie ma wrażenia oceny czy litości, tylko zrozumienie.
Gdy wraca do domu, Maria już siedzi w kuchni, jakby czekała.
No? pyta, ledwo Kasia zdążyła zdjąć kurtkę.
Mamo
Nie mów, że to on, ten z klubu.
Jaki klub? zdziwiona Kasia.
No, nie rób z siebie świętą. Widziałam, jak rozmawiałaś z nim przy przystanku.
Kasia wzdycha, ale tym razem nie kłóci się.
Mamo, on miły. Po prostu znajomy.
Znajomy uśmiecha się Maria. Zanim się spotkasz, musisz poznać człowieka.
Dni mijają. Aleksander czasem dzwoni, pyta, jak leci, co nowego u Sławka. Kilka razy przyjeżdża pomóc: naprawić kran, przestawiać półkę. Maria oczywiście to widzi, ale udaje, że nie zauważa. Pewnego wieczoru, gdy Aleksander odchodzi, mówi cicho:
To właśnie znajomy. Nie żałowałam, że mówiłam, że dobrzy mężczyźni nie przechodzą obok.
Kasia lekko się rumieni, nie odpowiada. W sercu miesza się wstyd, zakłopotanie i dawno zapomniane ciepło.
Pewnego wieczoru Aleksander zaprasza ją z synem na lodowisko.
Ja i córka często jeździmy. A wasz Sławek? Niech się pobawi razem.
Kasia długo się waha, w końcu zgadza się.
Wieczór jest cichy, mroźny. Na lodzie gra muzyka, dzieci się śmieją. Aleksander trzyma za rękę swoją córkę Nastę i uczy Sławka stać na łyżwach. Potem podaje rękę Kasi:
Nie bój się.
Dawno nie jeździłam
Tym lepiej, zaczniemy od nowa.
Kasia chwyta jego dłoń i jak prąd przechodzi przez ciało. To proste dotknięcie, a w nim tyle ciepła, że prawie płacze.
Gdy żegnają się przy jej drzwiach, Aleksander mówi cicho:
Kasia, nie chcę pośpiechu, ale czuję się przy was dobrze. I z Sławkiem. Nie czułem się potrzebny od dawna.
Kasia nie wie, co odpowiedzieć. Tylko lekko kiwa głową, patrząc w szczere oczy.
Późną nocą, gdy Maria wchodzi do pokoju, Kasia siedzi przy oknie i uśmiecha się do siebie.
No i serce się rozgrzewa? pyta cicho matka.
Mamo nie wiem. Po prostu chcę wierzyć, że nie wszystko stracone.
Maria siada obok, obejmuje ją.
Wierz, Kasiu. Kiedy kobieta potrafi się uśmiechnąć bez powodu, to znak, że życie jeszcze przed nią.
Wiosna przychodzi wcześnie, ziemia błoczy, a za oknem wilgotne wróbelki. W domu po raz pierwszy od dawna czu się lekko. Aleksander pojawia się coraz częściej: przynosi pierogi z zagrody, jabłka od Nastki, naprawia zepsuty żelazko, wozi chłopca do szkoły. Maria, obserwując to, zmienia ton, przestaje drażnić córkę, staje się łagodniejsza, jakby sama uwierzyła, że szczęście Kasi naprawdę wraca.
Mamo, nie planowałam niczego, tłumaczy Kasia, sprzątając stół.
Nie musisz planować. Wszystko przychodzi i odchodzi samo. Najważniejsze, nie wypędzaj mówi Maria, nalewając herbatę. Facet ładny, ręce nie z kieszeni rosną.
Kasia tylko się uśmiecha. Lubi, że Aleksander nie wtrąca się w jej duszę, nie wymaga niczego. Z nim jest spokojnie. Czasem łapie się na tym, że czeka na jego telefon, a serce przyspiesza.
Pewnej soboty proponuje wybrać się z Sławkiem na łono natury.
Nastia też przyjdzie. Upieczemy kiełbaski, odetchniesz świeżym powietrzem. Dzieci nie będą patrzeć w ekrany, tylko biegać.
Ten dzień układa się idealnie: słońce, śmiech, zapach dymu i młodej trawy. Sławek i Nastia grają w piłkę, Maria zadowolona siedzi w samochodzie, a Kasia z Aleksandrem stoją przy ognisku w ciszy.
Nagle odwraca się i mówi cicho:
Chyba przyzwyczajam się do was.
Do nas?
Tak. Do ciebie i Sławka. Trochę to przeraża.
Uśmiecha się, a w środku wszystko się przewraca. Nie chce mówić, po prostu stać obok.
Ale spokój nie trwa długo. Po tygodniu w drzwiach pojawia się Andrzej, jej były mąż. Sławek wbija się do kuchni:
Mamo, przyszedł wujek! Mówi, że tata!
Kasia blaknie. W korytarzu stoi Andrzej, ten sam, który kiedyś odszedł, gdy była w ciąży.
Cześć, Kasiu mówi niezręcznie, spuszczając wzrok. Musimy pogadać.
Kasia milczy. Czas cofa się o dziesięć lat. Te same oczy, ten sam zapach wody kolońskiej. Tylko teraz spojrzenie obce.
Czego chcesz?
Nie wiem, jak tak się stało, ale jestem głupi. Myślałem o was codziennie. Poślubiłem drugi raz, nie udało się. Chciałem zobaczyć syna.
Kasia bierze głęboki oddech.
Syn? Pamiętasz nagle?
Rozumiem, ale daj szansę. Chcę być blisko, KasiKasia spojrzała w oczy Andrzeja, odrzuciła przeszłość i zdecydowanie powiedziała, że jej serce już jest zajęte i nie ma już miejsca dla nikogo innego.
