W przestronnej sali restauracji w sercu Warszawy wesele Jadwigi i Krzysztofa rozbrzmiewało śmiechem i muzyką. Goście bawili się, a młodzi promienieli szczęściem w centrum uwagi. Gdy przyszedł czas na prezenty, rodzice Jadwigi jako pierwsi wręczyli kopertę wypchaną złotówkami. Potem przyszła kolej na matkę Krzysztofa, Bronisławę, która przyniosła bukiet goździków. Pochylając się do nowożeńców, szepnęła: „Mój prawdziwy prezent przyjdzie po weselu.” „Co pani ma na myśli?” spytała zdziwiona Jadwiga, spoglądając na męża. „Nie mam pojęcia,” odparł Krzysztof, śmiejąc się niepewnie. Ale Jadwiga nawet nie przypuszczała, jaką grę prowadzi jej teściowa.
Jeszcze przed ceremonią Bronisława pozostawiała zagadkowe wskazówki. „Nie chcę dać wam byle czego,” mawiała. „W dzień ślubu nie spodziewajcie się niczego, ale później przygotujcie się na coś wielkiego!” „Nie ma pośpiechu,” odpowiedziała Jadwiga, czując się niezręcznie. „Mamo, cieszymy się, że jesteś z nami,” próbował złagodzić Krzysztof. „Nie pojawię się na ślubie syna z pustymi rękami,” oświadczyła stanowczo Bronisława. „Ale nie mówcie o tym całej rodzinie.” „Zgoda,” zgodził się Krzysztof, choć Jadwiga wątpiła, czy teściowa dotrzyma słowa. Wiedziała, że Bronisława nie miała łatwego życia, ale wesele opłacili sami młodzi, nie prosząc o pomoc. Rodzice Jadwigi, choć skromnie żyli, uzbierali dla nich pięćdziesiąt tysięcy złotych. W dniu przyjęcia Bronisława przyniosła tylko goździki, przyćmione toastami i tańcami. Lecz zabłysnęła w przemówieniu, snując długie życzenia szczęścia, jak aktorka domagająca się oklasków.
„Nie macie pojęcia, co dla was przygotowałam,” szepnęła Bronisława pod koniec wieczoru, z oczami pełnymi tajemnicy. „To będzie niespodzianka, która was oniemi ale dopiero później.” „Wszystko w porządku, nie martw się,” powiedział Krzysztof, ściskając dłoń żony. „Zaczynam być ciekawa,” przyznała Jadwiga, ukrywając irytację. „Wiesz coś, czego ja nie wiem?” „Przysięgam, że nie,” wzruszył ramionami Krzysztof. „Ale prezent to najmniej ważne. Liczy się, że jesteśmy razem.” Jadwiga przytaknęła, lecz ciekawość ją zjadała od środka. Próbowała wyciągnąć od teściowej jakieś wskazówki, lecz ta odpowiadała jedynie zagadkowymi uśmiechami: „Jak powiem, popsuję niespodziankę. Czekajcie!”
Miesiące mijały, a prezent nigdy nie nadszedł. To, co było początkiem żartów, stało się dla Jadwigi cierniem. Osiem miesięcy po ślubie postanowiła poruszyć temat. „Ach, ty tylko o pieniądzach myślisz!” wybuchnęła Bronisława, głosem drżącym od udawanego oburzenia. „Nigdy nie zapytasz, jak się czuję, czy czegoś nie potrzebuję!” „Jeśli pani czegoś potrzebuje, niech pani powie,” odparła zaskoczona Jadwiga. Lecz Bronisława zamilkła, grając ofiarę i późno skarżąc się synowi na „brak szacunku” ze strony synowej. „Daj mojej matce spokój,” poprosił Krzysztof. „Zrobiła już scenę, wystarczy.” „Zapytałam tylko z ciekawości, sama rozbudziła nasze oczekiwania!” broniła się Jadwiga.
Od tej pory Jadwiga unikała Bronisławy, rozmawiając z nią tylko wtedy, gdy to konieczne. Co tylko pogorszyło sytuację. „Dopóki myślała, że dostanie coś drogie
