W przytulnym miasteczku nad rzeką, gdzie wieczorami zapalały się latarnie, Hania sprzątała w kuchni. Zapach świeżo upieczonego sernika jeszcze unosił się w powietrzu, gdy nagle zadzwonił telefon. Na ekranie pojawiło się imię przyjaciółki Kingi, z którą Hania nie rozmawiała od lat.
– Kinga, cześć! Jak się cieszę! – wykrzyknęła Hania, wycierając ręce w fartuch.
Po wymianie uprzejmości Kinga nagle zapytała:
– Haniu, ty i Marek rozwiedliście się?
– Nie! Skąd ci to przyszło do głowy? – zdziwiła się Hania, serce jej zamarło.
– Dziwne, to jak to wytłumaczysz? – w głosie Kingi pobrzmiewał niepokój.
W następnej chwili na telefon Hani przyszła wiadomość ze zdjęciem. Otworzyła je, spojrzała i zastygła, jakby świat wokół runął.
—
– Kurczę, mam już dość! – wpadł do mieszkania Marek, rzucając klucze na komodę w przedpokoju.
– Marku, co się stało? – zdziwiła się Hania. Zawsze wracała z pracy wcześniej niż mąż, zdążyła posprzątać i przygotować kolację.
– Co, co?! Wszystko! – warknął, zrzucając kurtkę. – Ta praca, rutyna, codzienność! Żadnego światełka w tunelu! Haniu, wyjedźmy gdzieś, odpoczniemy. Choćby nad jezioro, albo do sanatorium. Jestem na granicy wytrzymałości!
– Ale trzeba wziąć urlop – zastanowiła się Hania. – Obiecaliśmy twojemu tacie pomóc na działce…
– A niech tam działka! – przerwał Marek. – Nie ucieknie w ciągu dwóch tygodni, a ja zaraz eksploduję! Co jest dla ciebie ważniejsze – grządki czy ja?
– Oczywiście, że ty – cicho odpowiedziała Hania, widząc powagę w jego oczach. – Porozmawiam w pracy, nie powinni mi odmówić. Dwa lata bez urlopu.
– To kupuję bilety? – ożywił się Marek, zacierając ręce.
– Kupuj – skinęła Hania. I jej samiej od dawna marzyło się wyrwać z wiru spraw: niedawno matura syna, potem jego wyjazd na studia do innego miasta, w końcu zalanie przez sąsiadów z góry i remont. Siły były na wyczerpaniu.
– Ustalone – ogłosił Marek. – Nad jezioro za drogo, jedziemy do sanatorium. Jest natura, jezioro w pobliżu, i nie zrujnuje nas finansowo.
Hania się nie sprzeciwiała. Rzadko kłóciła się z mężem. Nawet kiedy po zalaniu Marek kupił tanie tapety zamiast tych, które jej się podobały, albo gdy odwiódł ją od dobrej pracy, mówiąc:
– Toż to przez pół miasta jeździć! Zaniedbasz dom. I co z tego, że pensja dobra? Ja, czy co, mało zarabiam? Wiesz, w osiedlowym sklepie szukają kasjerek. Blisko i zakupy pod ręką.
Hania ustąpiła. Praca w sklepie jej nie odpowiadała, ale w domu wszystko ogarniała. Tylko raz stanowczo się sprzeciwiła, gdy Marek próbował namówić syna na inny kierunek studiów.
– Nie! – stanowczo powiedziała wtedy. – Nasz syn sam decyduje, gdzie będzie się uczył. Nie waż się go naciskać!
Marek, nie spodziewający się takiej reakcji od ugodowej żony, ustąpił, lecz później nie omieszkał przypominać, że „przestano się z nim liczyć”. Hania za każdym razem go uspokajała, zapewniając, że to nieprawda.
Bilety do sanatorium zostały kupione, walizki spakowane, urlopy załatwione. Do wyjazdu zostały dwa dni, gdy zadzwonił teść, Jan Kowalski.
– Haniu, dzień dobry – jego głos drżał. – Marka nie mogę dodzwonić. Wszystko z nim w porządku?
– Dzień dobry, panie Janie. Marek poszedł do apteki, telefon zostawił w domu – odpowiedziała Hania. – Co się stało? Brzmi pan zmartwiony.
– Plecy mnie złapały – westchnął teść. – Ani wstać, ani usiąść. Może syn wpadnie? Chociaż maścią posmaruje, bo ciężko. Pielęgniarka drogo bierze, a sąsiadka, która pomagała, wyprowadziła się.
– Oczywiście, powiem. Jak Marek wróci, przyjedziemy – obiecała Hania.
Po powrocie Marek wysłuchał żony i skrzywił się:
– No nie, co za pech? Dlaczego akurat teraz?
– Marek, co ty mówisz? – oburzyła się Hania. – To twój ojciec! Choroba nie pyta o termin. Jedźmy, zobaczymy, jak się czuje.
– Ma siostrę, jeśli zapomniałaś – mruknął Marek.
– Jego siostra ledwo chodzi, jeśli pamiętasz! – podniosła głos Hania. – Dość gadania, jedziemy.
Markotny Marek powlókł się za żoną. Drzwi do domu teścia były uchylone. Jan Kowalski stał przy kuchennym oknie, zgarbiony z bólu.
– Niezdarnie się odwróciłem – wyjąkał, patrząc na syna i synową. – Gdyby Marysia żyła, nie zawracałbym wam głowy.
Marysi, matki Marka, nie było od kilku lat. Od tamtej pory teść mieszkał sam. Syn z synową odwiedzali go rzadko, a wnuk, dopóki mieszkał w mieście, często wpadał do dziadka po szkole.
– Tato, no dlaczego teraz? – zirytował się Marek. – Mamy urlop zaplanowany!
Hania szarpnęła go za rękaw.
– Wybacz staruszkowi – głos teścia zadrżał, a Hania poczuła ukłucie w sercu. – Nie specjalnie przecież.
– Nic strasznego – łagodnie powiedziała. – Gdzie maść? Zaraz pomożemy.
Po pół godzinie Jan Kowalski mógł się wyprostować i, wspierając się na synowej, doszedł do kanapy. Hania sprawdziła lodówkę – jedzenia starczy na dzień.
– Jutro wpadniemy, jeszcze posmaruję i coś ugotuję – obiecała.
W domu między małżonkami wybuchła kłótnia.
– Co ty sobie wyobrażasz? – oburzył się Marek. – My wyjeżdżamy, a ty będziesz tacie barszcz gotować?
– To twój ojciec! – próbowała dotrzeć do niego Hania. – Kto mu pomoże, jeśli nie my?
– Wezwij karetkę, niech go zabiorą do szpitala! – nie ustępował Marek. – Tam nakarmią i wyleczą.
– Wiesz, że on nie pojedzie. I nie ma pewności, że z takimi plecami go przyjmą. W domu szybciej wróci do zdrowia – upierała się Hania, zszokowana jego brakiem serca. – Może jutro będzie lepiej.
Ale następnego dnia teściowi nie poprawiło się. Ledwo się poruszał, nie mógł gotować ani się umyć.
– Marku, musimy zostać – westHania postanowiła zostać z teściem, podczas gdy Marek, uparty i bezrefleksyjny, wyjechał sam, nieświadom, że ta decyzja na zawsze odmieni ich życie i odsłoni prawdę o jego egoizmie, która zniszczy ich rodzinę.
