Zosia postanowiła uczcić jubileusz u nas i wymagała, żebyśmy zwolnili mieszkanie.
Katarzyno, czy Tomasz już ci o tym powiedział? zaczęła teściowa. Słuchaj, zaprosiemy do dwudziestu osób, więc przygotowania zaczniemy wieczorem. Przyjadę wcześniej, około szóstej.
Co? Wieczorem? zapytała sceptycznie synowa. Nie zgodziłam się na to.
Poczekaj, jeszcze nie skończyłam. Tomasz już ma listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Tomasz zawsze wspierał swoją starszą siostrę Bognę. Do trzydziestu lat zdążyła dwukrotnie wyjść za mąż i dwukrotnie się rozwiedzieć, a za każdym razem winny był mąż nie ten się trafił. Ich matka, Tamara Włodzimierzowa, od dziecka powtarzała synowi:
Siostrze trzeba pomagać.
I Tomasz pomagał. Kiedy Bogna tymczasowo nie miała pracy, wkładał pieniądze, naprawiał w wynajmowanym mieszkaniu, a po każdym rozwodzie nieustannie przewoził jej rzeczy.
A potem wziął ślub.
Katarzyna najpierw znosiła. Lecz kiedy po raz piąty w ciągu roku Bogna poprosiła na kilka dni ich samochód, bo znowu zawiodła, Katarzyna powiedziała spokojnie, ale stanowczo:
Tomaszu, może już dość? Potrzebujemy auta w ten weekend. Myślałam, że mamy plany
Co musimy zrobić? Nie damy rady pieszzo?
Nie. Do wsi moich rodziców nie dotrzesz pieszo. Zebrali dla nas dwa wiadra ogórków. Myślałam, że to słyszałeś.
Tak coś słyszałem, ale wiesz, że Bogna ma kryzys.
Znowu? Co dokładnie?
Nie wiem dokładnie zamruczał Tomasz ale ona potrzebuje więcej.
Nie, Tomaszu. Tym razem nie będzie! Albo odmawiasz siostrze, albo kup mi auto. Mam dość jazdy tramwajem, kiedy mogłbyś podwieźć mnie samochodem.
Po raz pierwszy Tomasz się zamyślił i chciał zadzwonić do siostry, żeby odmówić, lecz Tamara Włodzimierzowa szybko przywróciła porządek:
Co, przez żonę siostrę odrzucisz? Ona jest jedyną! Kto jej pomoże, oprócz ciebie?
I Tomasz znowu pomagał, mimo kłótni z żoną. Kiedy nie rozmawiali kilka dni, Tomasz nie wytrzymał:
Czemu milczysz?! Zrazu się obraziłaś?
Czy naprawdę? Potrzebowało ci trzy dni, żeby to zrozumieć? oburzyła się Katarzyna.
Po prostu nie mogę się domyślić na co?
Katarzyna roześmiała się z niedowidzenia:
Naprawdę? Nie rozumiesz? Twoja siostra wzięła cię na cały weekend, bo musiała pojechać na wieś do koleżanki. Myślałam, że tylko podwieźesz ją, a skończyłeś tam dwa dni. Czy to cię nie obchodzi?
Co ma mnie obchodzić? Trochę wypiłem. Był tam jej były, z którym się dogadywałem. Trzeba było jakoś uczcić. Co miałbym robić ja, jak głupiec? To nie byłoby elegancko.
Mógłbyś chociaż zadzwonić.
Ty też mogłaś rzucił Tomasz.
Dzwoniłam! Tylko twój telefon był wyłączony. Wyobrażasz sobie, co miałam myśleć? Jestem na nerwach, nie wiem, gdzie mój mężczyzna. A on po prostu postanowił odejść od mnie wpadła Katarzyna.
Nie wymawiaj odparł mąż, gestem pokazując, że dzwonię.
Tomasz wyszedł na balkon i dopiero tam podniósł słuchawkę. Wiedział, że żona nie doceni kolejnej rozmowy z siostrą.
Cześć, braciszku! zadzwoniła w słuchawce Bogna. Mam jubileusz za dwa tygodnie! Trzydzieści lat! Rozumiesz?
Tomasz nieśmiało spojrzał na Katarzynę, która właśnie rozlewała zupę.
No czego chcesz? zapytał.
Jakbyś mnie od razu rozumiał! zaśmiała się Bogna. Chcę świętować u was w domu! Mam dużą salon. Moje wynajmowane mieszkanie jest małe, a właścicielka będzie narzekać. Restauracja jest za droga.
Może jednak w kawiarni? Dołożę ci, ile trzeba.
Coś ty, zwariowałeś? oburzyła się Bogna. To jubileusz! Chcesz, żebym płaciła za wynajem, kiedy masz własne mieszkanie? I i tak będziesz musiała dokładać. Nie jestem córką milionera.
Najpierw pogadam z Katarzyną. To i jej mieszkanie, może ma już plany.
Za późno! przerwała mu siostra. Wszystkim już powiedziałam, że przyjęcie będzie u was. Zwolnijcie mieszkanie na cały dzień, dobrze? Mama mówi, że wszystko przygotuje.
Tomasz westchnął i zasłożył twarz dłonią. Szukał wyjścia, gdy telefon znów wibrował. Tym razem to wiadomość od matki.
Bogna poprosiła, żeby przygotować menu. Oto lista potraw. Trzeba kupić składniki. Powiedz Katarzynie, żeby pomogła. I przygotowanie się przyda.
W tym momencie Katarzyna, nieświadoma nadchodzącego jubileuszu Bogny, wygodnie usiadła w fotelu z telefonem, zamierzając obejrzeć ulubiony serial. Gdy Tomasz wszedł do pokoju z opuszczonymi oczami, wszystko od razu zrozumiała.
Co znowu? zapytała spokojnie, wstrzymując serial.
Katarzyno, słuchaj Bogna ma jubileusz, rozumiesz. Trzydzieści lat. To ważna data.
Katarzyna podniosła głowę.
Niech więc świętuje. Czy mamy jej zakazać?
Tomasz drapał się po karku.
Nie chodzi o to. Chce świętować u nas.
Co?! wstała z fotela. W naszym mieszkaniu?
Tak, ale tylko jeden wieczór. Mówi, że restauracja za droga, a w domu ciasno
I co? Zgodziłeś się?
Powiedziałem, że najpierw pogadam z tobą! Ale Bogna już wszystkich zaprosiła. Mama już menu układa
Katarzyna zamknęła oczy i ciężko wciągnęła powietrze.
Tomaszu. Czy jesteś naprawdę dorosły? Czy tylko przyjmujesz życzenia Bogny?
Co ty zaczynasz?
Zaczynam? powiedziała z ironią, pokazując mu telefon. A mnie nikt nawet nie zadzwonił? To moje mieszkanie, a nie przystanek dla twoich krewnych. Bogna chce świętować w moim domu, a ja muszę jej pomagać, asystować twojej mamie i przy tym nie zapytała mnie!
W tym momencie telefon Katarzyny zadzwonił.
O, to wisienka na torcie szepnęła. Twoja mama wymachała telefon przed twarzą męża.
Katarzyno, czy Tomasz już ci o tym powiedział? zakłóciła teściowa. Patrz! Będzie dwadzieścia osób. Dlatego zaczynamy przygotowania wieczorem. Przyjadę około szóstej.
Co? Wieczorem? sceptycznie uśmiechnęła się synowa. Nie podpisałam się na to.
Poczekaj. Nie skończyłam. Tomasz ma już listę zakupów, obiecał wszystko kupić.
Załóżmy rzuciła Katarzyna. A pieniądze? Skąd weźmiemy na to wszystko?
Tomasz obiecał pomóc krótko odpowiedziała Tamara Włodzimierzowa.
Aha. Czyli z mojego mieszkania chcecie zrobić restaurację i jeszcze my musimy zapłacić za ucztę? Katarzyna nie wytrzymała.
Bogna nie jest wam obca! Czy naprawdę trudno jeden dzień pomóc, pokroić coś w kuchni, sałatki, kanapki Jesteś gospodynią w domu!
Tamaro Włodzimierzowo przerwała ciocia właśnie dowiedziałam się o przyjęciu. Nie dałam zgody na jubileusz Bogny w moim mieszkaniu.
Co ty mówisz moje mieszkanie. Wy z Tomaszem jesteście małżeństwem. Wszystko macie wspólne! ostro odpowiedziała teściowa.
Nie mówcie tak. Gdyby to było mieszkanie Tomasza, nie powiedzielibyście tego. Wtedy byłabym po prostu utrzymanką.
Nie mów głupot. Koniec rozmowy. Do piątku trzeba kupić wszystko odrzuciła Tamara Włodzimierzowa i rozłączyła się.
Co to było? zapytała Katarzyna męża, słysząc krótkie sygnały.
Dość już udawać ofiarę! w końcu odezwał się Tomasz. Powiedziano ci, że jesteś w błędzie. Przyznaj się do pomyłki i przestań się opierać.
Katarzyna była w szoku. Wstała, podeszła do szafy i po cichu wyciągnęła dużą torbę sportową. Potem poszła do sypialni, otworzyła komodę i monotonicznie zacząła układać koszulki i dżinsy Tomasza.
Tymczasem Tomasz czuł się zwycięzcą. Głośno otworzył lodówkę, wyciągnął butelkę piwa, zamknął drzwi i usiadł przed telewizorem, jakby nic się nie stało.
Myślał, że Katarzyna po prostu przyzwycięży, a wszystko wróci do normy. Trochę się obrazi, narzeka, a potem się uspokoi. Włączył mecz, licząc, że zaraz przyjdzie i zaprosi go do kolacji. Mylił się.
Po pół godziny Katarzyna stała już w korytarzu z torbą w ręku, obok niej sportowa torba wypełniona rzeczami męża. Tomasz wyszedł z salonu po lodówkę, ale zobaczył żonę.
Co to za sztuka? wymamrotał. Co za teatr zorganizowałaś?
Katarzyna spojrzała na niego lodowato:
To nie teatr, Tomaszu. To koniec. Nie będę już cieniem w swoim życiu, sługą w własnym mieszkaniu i tłem dla zachcianek twojej mamy i siostry. Chcesz być dobrym synem i bratem proszę. Wróć do mamy. Przygotujcie razem przyjęcie. Jestem pewna, że z radością odda ci miejsce w swoim salonie.
Naprawdę? zrobił krok w jej stronę. Nie wrócę.
Absolutnie serio skinęła Katarzyna. Nie chcę, żebyś wracał. Tolerowałam tyle, że teraz mam wątpliwości co do samej siebie. Dość. Jeśli w ciągu trzech lat nie nauczysz się mnie szanować, nie będzie lepiej.
Katarzyno nie możesz tak zniszczyć wszystkiego! Nawet w jednej chwili!
Nie da się zniszczyć tego, co już się rozpadło.
Tomasz mruknął, wciąż nie rozumiejąc, że Katarzyna podjęła ostateczną decyzję.
I tak dodała. Wszystkie twoje koszulki i dżinsy są tutaj. Nie musisz dziękować. Wyjedź natychmiast.
Chciał coś powiedzieć, lecz Katarzyna otworzyła drzwi wejściowe. Tomasz stał, pełen gniewu. Jego policzki płonęły, wargi były ściśnięte. Wciąż liczył, że Katarzyna się podda, ale jej zimny spokój denerwował go jeszcze bardziej.
No i co! rzucił. Myślisz, że znajdziesz kogoś lepszego? Tych jak ja jeszcze szukać!
Katarzyna westchnęła i cofnęła się o krok:
Takich jak ty naprawdę szukać i dzięki Bogu.
Oto będzie pożałowanie! krzyknął Tomasz, chwytając torbę. Zgińesz na kolanach, kiedy zrozumiesz, że już nikt nie chce z tobą rozmawiać! Bez mnie jesteś nikim!
Jeśli nikim jest ktoś, kto mieszka w własnym mieszkaniu, pracuje, nie obsługuje krewnych męża i nie znosi obelg, to wolę być nikim.
Tomasz odszedł, a Katarzyna została sama. Wzięła głęboki oddech, podeszła do okna, odsłoniła zasłonę i patrzyła, jak jej były mąż wkłada torbę do bagażnika taksówki.
Minęło kilka miesięcy.
Rozwód był trudny. Tomasz próbował przedstawić Katarzynę jako chciwą i materialistkę. Główną walką stało się auto, które kupili w trakcie małżeństwa. On twierdził, że zapłacił za nie sam, a Katarzyna tylko jeździła.
Sądzie, włożyłem wszystkie środki, samochód jest zarejestrowany na mnie! pewnie mówił. Moja żona nie dostała ani grosza!
Katarzyna zimno otworzyła teczkę z dokumentami i położyła na stole wyciągi bankowe: przelewy, kopie paragonów, umowę wadium podpisaną przez siebie.
Nie roszczę sobie jej części. Ale nie zamierzam jej oddać powiedziała spokojnie.
Sąd stanął po stronie sprawiedliwości.
Tomaszowi to nie wchodziło w smak. Samochód już uważał za swoje. Teraz musiał go sprzedać i podzielić pieniądze. Wyszedł z sądu z wykrzywioną twarzą od gniewu.
W domu czekały goW domu czekały go stosy rachunków, kolejna walka o sprawiedliwość i nieuchronna decyzja, że musi zacząć nowe, samodzielne życie.
