**Szczęśliwe przemiany**
Wyszłam dziś rano z klatki i zatrzymałam się na chwilę. Zmrużyłam oczy, spoglądając w niebo – czy nie zanosi się na deszcz? Dopiero potem skinęłam głową sąsiadkom, które jak zwykle siedziały na ławce pod blokiem. Zamilkły na mój widok, ale ledwie się oddaliłam, znów zaczęły szeptać. Znałam te spojrzenia.
Ile mam lat? W Łodzi nikt nie wie na pewno. Jedni mówią, że pięćdziesiąt, inni – że ledwie po czterdziestce. Najzłośliwsze twierdzą, że przekroczyłam sześćdziesiątkę, a wyglądam młodziej dzięki chirurgom. Może i tak. Mój mąż był porządnym człowiekiem, nie pił, nie awanturował się. Odszedł cicho, bez dram – do młodszej. Syn, Bartek, też nie sprawiał kłopotów. Żadnych wnuków, kota, psa – żadnych obowiązków.
„Gdyby mój Janek nie upijał się co weekend, może i ja chodziłabym jak królowa” – usłyszałam kiedyś.
Śmieszne. Czyżby zazdrościły?
Bartek ma już trzydzieści lat, a wciąż nie żonaty. Nie cieszyło mnie to. Normalne, żeby dorosły mężczyzna mieszkał z matką? Oczywiście, dziewczyny się przewijały, ale do ślubu nie doszło. Żadna mi nie przypadała do gustu, ale milczałam. Zakazami tylko bym go odepchnęła.
Aż w końcu przyprowadził Miłosławę. Spojrzałam na nią i westchnęłam. Błękitne oczy, dołeczki w policzkach… Na takich się żeni.
„Czemu nie uprzedziłeś? Przygotowałabym coś lepszego” – skarciłam go.
„U ciebie zawsze jest pysznie” – przytulił się, a ja wiedziałam, że coś knuje.
„Mamo, jedziemy na dwa dni w Bieszczady. Miła też jedzie.”
„Dobry pomysł. W górach najlepiej poznaje się ludzi.”
„Tylko… czy mogłabyś zaopiekować się dzieckiem? Mała ma sześć lat, nie sprawi kłopotu.”
„Czyje dziecko?” – spytałam, choć domyślałam się odpowiedzi.
„Moje” – odparła Miłosława, patrząc mi prosto w oczy.
W głowie mi się zakręciło. „Gdzie on takie znajduje? Najpierw z tatuażami, potem z pijanym ojcem, a teraz z dzieckiem? I skąd u niej sześciolatka, skoro ledwo skończyła dwadzieścia pięć?”
„Nie mogę. Nie pamiętam, jak z dziećmi się obchodzić. Poza tym to odpowiedzialność…” – zaczęłam się wykręcać.
„Mamo, przestań. Jakie plany? Na spacer i tak idziesz” – nie ustępował Bartek.
„Nie trzeba” – Miłosława położyła dłoń na jego ramieniu. Spojrzała na mnie znów – spokojnie, ale stanowczo.
„Dobrze…” – w końcu się zgodziłam.
Noc spędziłam na przewracaniu się z boku na bok. „Po co się zgodziłam? Tyle lat spokoju, a teraz dziecko?”
Rano, ledwo świt, ugotowałam kaszę. Bartek przywiózł Miłosławę i Zosię. Dziewczynka wtuliła się w matkę, trzymając lalkę. Te same błękitne oczy – nieufne, ale ciekawe. Serce mi zmiękło.
„Ubrania są w torbie, na wszelki wypadek” – powiedziała Miłosława.
„Idźcie już” – machnęłam ręką.
Zostałyśmy we dwie.
„Nie bój się. Nazywam się Krystyna. Zapamiętasz?”
Skinęła głową. Powoli oswajałyśmy się. Czytała sama, sylabizując – byłam pod wrażeniem.
„Ciociu Krysiu, chcę taki wózek jak ta dziewczynka” – szepnęła potem, patrząc na mnie tymi oczami.
Poszłyśmy do Władka, naszego majsterkowicza.
„Zrobię, Krystyno. Dla ciebie i pałac bym zbudował” – zażartował, czerwieniąc się po uszy.
Następnego dnia Zosia bawiła się już z koleżanką. Patrzyłam na nie i myślałam: „Nasza jest ładniejsza”. Nasza?
Gdy Bartek i Miłosława wrócili, nie chciałam oddać Zosi.
„Zostawcie ją do rana”.
„Nie możemy. Jutro przedszkole” – odmówiła Miłosława.
Gdy Bartek wrócił, zarzuciłam go pytaniami.
„To nie jej córka, tylko siostra. Matka zmarła przy porodzie, a ojciec uciekł. Miłosława ją wychowuje.”
Pokręciłam głową.
„Mamo, kocham ją. Bierzemy ślub.”
„A ja? Właśnie znalazłam wnuczkę, a wy chcecie odejść?”
„Będziemy często wpadać. A jak Miła urodzi, Zosia będzie miała z tobą jeszcze lepiej.”
Bez Zosi mój spokój stał się nudny. Co weekend piekłam ciasta, czekając na ich wizyty.
I dziś znów mijam sąsiadki. Nie obchodzi mnie, co mówią. Zosia nazywa mnie już „babcią”. To takie ciepłe słowo.
A Władek? Ciągle kręci się w pobliżu, gotów na każde skinienie. Może i z tego coś będzie? W końcu nigdy nie jest za późno…
