**Szczęście starej kamienicy**
Siedząc przy kuchennym stole, Zofia sączyła powoli herbatę z lipą, czekając na męża z pracy. Gdy tylko usłyszała dźwięk klucza w zamku, wstała i zatrzymała się w progu. Do mieszkania wszedł Krzysztof poważny, milczący, z twarzą zasnutą chmurą.
Cześć odezwała się pierwsza, głosem stłumionym przez napięcie. Znowu się spóźniłeś. Już dawno zjadłam kolację, tylko na ciebie czekałam
Cześć odparł krótko. Mogłaś nie czekać. Nie jestem głodny. Poza tym zostanę tylko chwilę. Spakuję rzeczy i wyjdę. Nie zdjął butów. Minął ją bez słowa, sięgnął po walizkę w pokoju i zaczął wrzucać do niej pierwsze lepsze ubrania.
Zofia stała jak sparaliżowana. Nie rozumiała.
Krzysztof co się dzieje?
Naprawdę nie wiesz? Odchodzę od ciebie. Wypowiedział to twardo, unikając jej wzroku.
Dokąd?
Do innej.
Pewnie młodszej choć sam jeszcze młody jesteś. Czterdziestka to nie wiek. Uśmiechnęła się gorzko, chwytając równowagę. *Nie zapłaczę. Nie zobaczy moich łez.* I od jak dawna to trwa?
Prawie rok. Wzruszył ramionami. Twoja wina, jeśli nic nie zauważyłaś. Musiałem być dobry w ukrywaniu.
Wychodzisz na zawsze? spytała nagle, głos jej drżał.
Zosiu, naprawdę nie rozumiesz? Słuchaj uważnie. Przyciszył głos. Odchodzę do niej. Niedługo urodzi mi syna. My z tobą nie potrafiliśmy, a Ola da mi to, czego pragnąłem. Masz miesiąc, żeby się wynieść. Jak i gdzie to twoje zmartwienie. My z Olą i synem zamieszkamy tutaj, póki co ona wynajmuje.
Wyszedł. Została sama. Ściany zdawały się przygniatać ją ciężarem, w mieszkaniu zaległa martwa cisza. Włączyła telewizor niech chociaż ktoś mówi. Z Krzysztofem byli razem dwanaście lat. Ochłonęła dopiero po tygodniu.
Po rodzicach, którzy odeszli wcześnie, pozostał jej dom na wsi. Ale życie w samotności, z dala od miasta, nie wchodziło w grę.
Nie dam rady tam mieszkać myślała. Żadnych wygód, zero pracy. W trzydziestym piątym roku życia nie zamierzam grzęznąć na prowincji. Sprzedam ten dom. Za te pieniądze kupię pokój w kamienicy albo akademiku. Resztę życie pokaże.
Tak też zrobiła. Dom sprzedała od razu, gdy tylko przyjechała na wieś. Sąsiadka, Weronika, już na nią czekała.
Zosiu, dobrze, że przyjechałaś! Już chcieliśmy jechać do miasta cię szukać.
Co się stało?
Moja rodzina chce kupić twój dom. Przyjechali z Podlasia, szukają czegoś takiego starego, żeby rozebrać i postawić nowy. Chcą mieszkać blisko nas, siostra z mężem
Boże, Weronika, właśnie po to tu jestem! Niech biorą, byle tylko się dogadać co do ceny. Oto mój numer
Udało się. Po dziesięciu dniach pieniądze były w jej rękach. Niewiele, jak na półrozpadającą się chałupę. Kupiła maleńki pokój w akademiku. Kuchnia wspólna, w dwóch pokojach sąsiedzi, trzeci był jej. Kamienica w każdym calu.
Sąsiedzi wydawali się spokojni, kulturalni. Rzadko ich widywała od rana do nocy pracowała. Tam też poznała Marcina, kolegę z biura. Wszystko układało się dobrze przynajmniej tak jej się zdawało.
Na krótko przed Dniem Kobiet, Marcin oznajmił:
Muszę o wielu rzeczach przemyśleć. Nie jestem pewien swoich uczuć. Weźmy sobie przerwę.
Weźmy A najlepiej idź w cholerę! warknęła, wściekła.
Wróciła do domu roztrzęsiona. Trzydziesty szósty rok na karku, a ona ma tracić czas na przerwy? Postanowiła zajeść stres. Otworzyła lodówkę brakowało kawałka szynki. Zaczęła drżeć.
Kto wziął moją szynkę?! ryknęła na całą kuchnię.
Zosiu, wyrzuciłam ją dwa dni temu Zaczęła zielenieć, śmierdziała. Pomyślałam, że i tak byś jej nie jadła. Po co ryzykować? spokojnie, ale nieco przepraszająco, odezwała się sąsiadka, Halina Pawłowa.
Nie macie prawa ruszać moich rzeczy! Zofia wrzała. To nie wy decydujecie, co ja jem!
Wylała na Halinę cały swój gniew. Mąż ją zostawił, straciła dom, kolega rzucił ją w przededniu święta, a teraz jeszcze sąsiedzi kradną jej jedzenie!
Halino Pawłowo, nie przejmuj się odezwał się drugi sąsiad, Jan Kazimierz.
Sześćdziesięciolatek, siwy, w okularach, zawsze spokojny. Siedział w kącie kuchni w starym fotelu, z gazetą w ręku.
Zosia jest dziś pełna złości, ale nie na panią. Ktoś inny ją zranił. Nie bierz tego do siebie.
A skąd pan wie?! odwróciła się do niego. Nikt pana o zdanie nie pytał!
Wiem więcej, niż myślisz.
Jeśli taki mądry, to dlaczego pan tu mieszka, w tej norze? syknęła.
Halina Pawłowa zamieniła z Janem Kazimierzem znaczące spojrzenie i wyszła. Zofia trzasnęła drzwiami i rzuciła się na kanapę.
Filozof jeden Jeszcze mnie pouczać będzie! myślała, wściekła i głodna.
Po godzinie ochłonęła. Przypomniała sobie, że szynkę kupiła dawno temu pewnie naprawdę była zepsuta. Zrobiło jej się wstyd.
Obraziłam Halinę Pawłową bez powodu. To przecież kobieta w wieku mojej matki. Nerwy mi kompletnie siadły. Jeszcze zostanę wrzaskulą. Muszę przeprosić.
Znalazła Halinę w kuchni.
Przepraszam Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Po prostu tyle się ostatnio dzieje I Jan Kazimierz miał rację.
Sąsiadka uśmiechnęła się i objęła ją.
Bywa, Zosiu. Siadaj, zrobimy herbatę. Jest ciasto i cukierki. Ale przeproś też Jana Kazimierza. To jemu najbardziej się dostało. On naprawdę był profesorem, wykładał na uniwersytecie. Miał duże mieszkanie w centrum, ukochaną pracę. Ale Halina zamilkła na ch
