Bliźnięta?! wyrwało się z ust Ireny Nowak.
Kobieta starała się jak mogła ukryć niezadowolenie, lecz nie potrafiła zagrać przekonującej radości. Asia dobrze wiedziała, że ze strony teściowej nie może liczyć na choć odrobinę szczerości. Pani Irena nigdy jej nie lubiła i zawsze uważała, że jest nieodpowiednią żoną dla jej syna. Choć wszyscy dookoła powtarzali, że to raczej jej syn Bartek jest zbyt zwyczajny dla takiej dziewczyny jak Asia.
Asia była sympatyczną i wykształconą młodą kobietą. W wieku dwudziestu trzech lat skończyła finanse i miała już całkiem dobrą pracę w sieci prywatnych przychodni. Choć pochodziła z małego miasta, jej ojciec był dyrektorem zakładu, a mama uczyła na miejscowej politechnice. Więc trudno powiedzieć, że Asia była niewychowana czy niewykształcona. Jednak Irena Nowak i tak uważała ją za prostaczkę.
No to gratuluję! Co za szczęście! Podwójne szczęście! wymamrotała kobieta.
Ale brać udział w tym szczęściu Irena Nowak wcale nie zamierzała. Ciąża Asi była trudna, lekarze ostrzegali ją przed ryzykiem poronienia, które później przerodziło się w zagrożenie wcześniejszym porodem. Asia często lądowała w szpitalu na podtrzymaniu ciąży. Bartek odwiedzał ją prawie codziennie, natomiast jego matka, mieszkająca zaledwie dwa przystanki dalej, nie pojawiła się ani razu.
Nie przyszła również po wnuczki w dniu wyjścia ze szpitala. Choć Bartek ją prosił, przez pierwsze sześć tygodni nie chciała ich zobaczyć.
Nie wypada! A jeśli przyniosę jakiegoś wirusa? Nie, lepiej poczekać, aż się wzmocnią, wtedy poznam je osobiście.
Dziewczynki miały już trzy miesiące, gdy Asia spotkała teściową pod sklepem. Irena Nowak uśmiechnęła się sztucznie i przez zaciśnięte zęby zapytała:
No i jak tam dziewczynki?
Asia odpowiedziała z prawdziwym uśmiechem.
Właśnie spacerujemy! Wózek jest ogromny, ale cóż, dzieci muszą oddychać świeżym powietrzem!
Irena skinęła głową i chciała już odejść, gdy nagle zauważyła znajomą.
Irka! Cześć! To twoje wnuczki?
Tak, Halinko… Moje największe szczęście!
Asia pamiętała Halinę Pawłowską ze ślubu. Ukradkiem się przywitała.
Dwoje na raz! Asiu, jak ty dałaś radę? Jesteś taka drobniutka!
Asia to nasza bohaterka! potwierdziła Irena Nowak.
Asia patrzyła na teściową ze zdziwieniem. Jeszcze chwilę wcześniej Irena była gotowa uciec od wnuczek, a teraz nagle zgrywała czułą babcię.
Halina Pawłowska i Irena rozpłynęły się w rozmowie Asia wyłapywała tylko pojedyncze zdania, że bliźnięta to szczęście, że Asia świetnie sobie radzi, a Irena przecież jej pomaga Nasłuchała się o sobie tyle nowości, że trudno było jej to wszystko skomentować. Wreszcie Halina przypomniała sobie, że ma coś do załatwienia.
Muszę lecieć! Dziewczyny, trzymajcie się!
Irena Nowak poczekała, aż znajoma zniknie za rogiem, zaraz potem z jej twarzy zniknął uśmiech. Sztywno pożegnała się z synową i odeszła.
Wieczorem Asia opowiedziała Bartkowi tę scenę. Pokręcił tylko głową.
Asiula, taka już jest moja mama. Kiedy byliśmy mali, robiła podobnie. Dla znajomych opowiadała, że ze mną lekcje robi, a w rzeczywistości oglądała seriale. Z Leną, moją siostrą, to niby spacerowała długie godziny, a tak naprawdę robiłem to ja, a ona siedziała przed lustrem. Przestań się przejmować.
Asia znała te historie na pamięć, ale i tak zawsze była zdziwiona, gdy sama ich doświadczała.
***
Mijały lata. Stosunek Ireny Nowak do dzieci i wnuków nie zmieniał się. Ale przyszła pora na kłopoty. Wysiadła z taksówki, poślizgnęła się i złamała nogę. I wtedy wpadła na genialny pomysł.
Przeprowadzę się do was na trochę obwieściła Asi i Bartkowi.
Małżonkowie wymienili porozumiewawcze spojrzenia, wiedzieli, jak się to skończy. Ale nie potrafili odmówić.
I tak w ich domu zapanował chaos. Przenieśli się z Bartkiem do pokoju dziewczynek, a ich sypialnię zajęła teściowa ze złamaną nogą. Musieli jej gotować, sprzątać, pomagać się myć, przynosić zakupy.
Bliźniaczki miały dwa i pół roku. Asia próbowała wrócić choć na pół etatu do pracy, dlatego dziewczynki poszły do przedszkola. Codziennie rano Asia i Bartek zmagali się z córkami, które płakały i wykrzykiwały, że nie chcą wychodzić spod ciepłych kołder.
Pewnego ranka, zaraz przed wyjściem, zadzwonił telefon Bartka.
Mamo? Po co dzwonisz, skoro jesteś w pokoju obok?
Nie mogę wstać, mam złamaną nogę…
Mamo, masz przecież kulę…
Przestań, Bartosz! To, co chcę ci powiedzieć, nie wymaga wstawania!
No to mów szybciej…
Jestem niezadowolona, że robicie tyle hałasu rano. Nie mogę spać, gdy się krzątacie, trzaskacie drzwiami, a dzieci wrzeszczą od rana!
Bartek zbladł ze złości. Otworzył drzwi do sypialni i wykrzyczał:
To może zostawimy ci dziewczynki, żebyś sobie pospała?! Co ty na to?!
Irena zamilkła i po kilku dniach bez wielkiego pożegnania opuściła ich mieszkanie, nawet nie czekając aż gips jej zdejmą. Bartek nie był tym rozczarowany, ale Asia czuła się winna. Miała wrażenie, jakby to ona była powodem rodzinnej kłótni. Ale co miała zrobić?
***
W piątki Asia zwykle pracowała tylko do południa. Po pracy szła po dziewczynki, wracały razem do domu, kupowały coś słodkiego i oglądały baśniowy film. Tego dnia nie było inaczej. Rozłożyła poduszki na podłodze, włączyła projektor… Gdy niespodziewanie zadzwonił dzwonek.
Otworzyła drzwi, na progu stanęła Irena Nowak, a za rękę trzymała Piotrusia, syna Leny.
Ireno, co się stało?
Lena zostawiła mi go do wieczora, ale nagle muszę coś załatwić. Pilnuj go przez półtorej godziny. Proszę!
Asia zdezorientowała się, lecz Piotruś był cichym i ułożonym dzieckiem, młodszym od dziewczynek o pół roku, więc tylko kucnęła i się uśmiechnęła.
Piotruś, zostaniesz ze mną?
Skinął nieśmiało głową. Gdy Asia spojrzała w górę, jej teściowa już była w windzie.
O której mam was spodziewać się z powrotem?
Najpóźniej za dwie godziny!
Odjechała nawet się nie żegnając.
***
Bartek wrócił do domu o siódmej. Zdziwił się, widząc Piotrusia przy stole, zajadającego kotlety.
Cześć, mistrzu! Wpadłeś w odwiedziny? Gdzie Lena?
Chłopiec uśmiechnął się do wujka, a Asia ciężko odetchnęła. Nie chciała znowu wyjść na rozjemczynię w rodzinnych sporach, ale ukryć tego się nie dało.
Twoja mama przyprowadziła go… na chwilę. Ale już minęło prawie pięć godzin…
Bartek popatrzył podejrzliwie.
No dobrze. A Lena wie, gdzie Piotruś?
Asia przełknęła ślinę.
Nie pisałam do niej… Nie chciałam wprowadzać pani Ireny w kłopoty. W końcu to jej powierzyła dziecko.
Bartek wkurzył się.
Jesteś bardzo dobra, Asia… Ale to przecież chore! Mama nawet nie powiedziała, gdzie idzie?
Zaprzeczyła głową. Bartek zadzwonił do siostry, powiadomił ją, że Piotruś jest u nich. Lena obiecała przyjechać.
***
Było wpół do dziewiątej. Dzieci bawiły się w pokoju. Asia, Bartek i Lena siedzieli w kuchni.
Słuchajcie, serio, będziemy na nią jeszcze czekać? Dzieci trzeba już kłaść spać…
Daj spokój, jeden dzień później nic im nie będzie. Za mamę trzeba się wziąć.
Zadzwonił domofon. Asia otworzyła. Pani Irena weszła stanowczym krokiem.
No, czas odebrać Piotrka! oświadczyła rzeczowo.
Asia opuściła głowę, a zza niej wyjrzeli Bartek i Lena.
Mamo, wszystko gra z twoim sumieniem?!
Jak wy się do matki odzywacie?!
Mama! Nie przerzucaj winy! To ja zostawiłam ci Piotrka! Tobie, nie Asi! Co ty w ogóle wyprawiasz?
Irena się roześmiała.
I co z tego, Leno?! Asia ma swoje dzieci, radzi sobie świetnie. A ja miałam sprawy na głowie.
Bartek podszedł bliżej.
Mamo! Jakie sprawy? W ogóle pytasz ją o zdanie? Traktujesz wszystkich jak służbę!
O Boże, o co tu pytać…
Gdzie byłaś? Bartek spytał ponownie.
Wtedy Lena nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.
Najpierw fryzjer, rano miałaś dłuższe włosy, potem manicure rano lakier był czerwony, teraz różowy…
Irena zmieszała się i zamilkła.
Naprawdę nie wstyd ci? powtórzył Bartek.
Nie odpowiedziała, tylko spojrzała na dzieci.
Raz na sto lat ktoś cię prosi o pomoc, a ty niemal wszystko spychasz Asi?! Może i ona czasem chciałaby do fryzjera albo manicure?!
I Irena zaczerwieniła się ze złości, znowu poczuła się urażona i zaczęła się bronić:
O co wam chodzi?! Jaka jej stylizacja?! Ona przecież z jakiegoś miasteczka, zawsze i wszędzie taka była i będzie!
Na moment zapadła cisza. Potem rozległo się stanowcze:
Wynocha!
Bartek chwycił matkę za ramię i wyprowadził z mieszkania. Zamknął drzwi, odetchnął głęboko. Gdy spojrzał na żonę, zauważył, że płacze. On i Lena pośpieszyli, aby ją pocieszyć.
Asi było przykro i bolało ją serce. Ale z drugiej strony, widziała, że Irena Nowak nie szanuje nikogo, nawet własnych dzieci. To dawało trochę ukojenia, bo to nie w niej leżał problem. Każdy pragnie być dobry, ale dla złego człowieka może nigdy nie będziesz wystarczająco dobrym.
Od tego czasu kontakty z teściową niemal się urwały. Bartek i Lena czasem pomagali matce, lecz Irena Nowak w życiu rodziny nie uczestniczyła. Była przez długi czas obrażona na syna, ale potem zwyciężyła potrzeba bycia wśród dzieci i wyciągnęła rękę na zgodę. Jednak wnukami i tak się nie zajmowała.
Pewnego dnia, przeglądając komunikator, Asia zauważyła ustawiony przez teściową status ze zdjęciem wszystkich trzech wnuków i napisem: „Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Babci wszystkim, którzy wychowali wnuki!”. Asia gorzko się uśmiechnęła, lecz wieczorem Bartek i Lena nie szczędzili matce gorzkich słów. Asi wydało się niewłaściwe śmiać się z ich żartów, ale trudno było się powstrzymać.
Z tej całej historii Asia zrozumiała jedno nie zawsze jesteśmy w stanie zdobyć uznanie i miłość wszystkich, nawet jeśli na to zasługujemy. Najważniejsze jednak to pozostać wiernym sobie, nie tracąc własnej dobroci przez cudze zło.
