Synowa znosiła teściową, a oto do czego to doprowadziło
Bliźniaczki?! wyrwało się z ust Marii Kowalskiej.
Kobieta bardzo starała się ukryć swoje niezadowolenie, ale kiepsko jej to wychodziło. Aniela doskonale wiedziała, że trudno spodziewać się od teściowej choćby odrobiny szczerości. Maria nigdy jej nie lubiła i zawsze uważała, że synowa nie jest odpowiednią partią dla jej syna. Wśród znajomych jednak to raczej Krzysztof był uznawany za prostolinijnego chłopaka, a Aniela uchodziła za crème de la crème.
Aniela była sympatyczna i pełna wdzięku, a do dwudziestego trzeciego roku życia ukończyła ekonomikę i znalazła dobrą posadę w prywatnej sieci klinik. Co prawda pochodziła z niewielkiego miasteczka jej tata prowadził tam firmę, a mama wykładała na miejscowej uczelni. Trudno więc było zarzucić jej brak ogłady czy wykształcenia. Mimo to Maria Kowalska stale powtarzała, że Aniela jest zwyczajną dziewczyną ze wsi.
No gratuluję! Takie szczęście! Podwójne szczęście! mruknęła teściowa.
Szczęście jednak zupełnie jej nie interesowało. Cała ciąża Anieli była bardzo trudna, lekarze ostrzegali przed poronieniem, później groził przedwczesny poród. Aniela często musiała leżeć w szpitalu. Krzysztof odwiedzał ją niemal codziennie, natomiast jego mama, mieszkająca raptem dwa przystanki dalej, nie pokazała się ani razu.
Nie pojawiła się też na wyjściu ze szpitala, gdy wszyscy odbierali wnuczki. Choć Krzysiek ją prosił, pierwsze czterdzieści dni nie przekroczyła progu ich mieszkania.
Nie wypada! A jak przyniosę jakiegoś wirusa?! Poczekajmy, aż podrosną, wtedy się poznamy.
Kiedy dziewczynki miały już trzy miesiące, Aniela przypadkiem spotkała Marię Kowalską przy sklepie. Teściowa przylepiła wymuszony uśmiech i przez zaciśnięte zęby zapytała:
I jak sobie radzicie, dziewczyny?
Aniela uśmiechnęła się naturalnie:
Wychodzimy trochę na spacer. Wózek olbrzymi, ale trudno, dzieci muszą mieć świeże powietrze!
Maria kiwała głową, chciała już odejść, gdy nagle zobaczyła swoją starą znajomą. Ta machała już z daleka i podeszła do nich.
Marysiu! Cześć! O matko, to twoje wnuczki?
Tak, Halinko. Moje skarby!
Aniela pamiętała Halinę Nowak. Uśmiechnęła się do niej uprzejmie.
Od razu dwie! Anielko, jak ty to przeżyłaś?! Taka drobniutka!
Aniela to nasza bohaterka! zapewniła Maria Kowalska.
Młoda mama patrzyła na teściową ze zdumieniem. Przed chwilą Maria ledwo nie uciekła od tych samych wnuczek, a teraz udawała troskliwą babcię. Halina i Maria zagadały się. Padły hasła, że bliźniaki to dar losu, że Aniela świetnie sobie radzi, a teściowa dzielnie jej pomaga… Aniela słuchała ze zdziwieniem tych bajek, nie mogąc wydobyć słowa.
W końcu Halina przypomniała sobie po co przyszła i pożegnała się:
Dobra, muszę lecieć do banku. Trzymajcie się, dziewczyny!
Maria odczekała jeszcze chwilę, po czym maska szczęścia spadła z jej twarzy, pożegnała się zdawkowo i odeszła.
Wieczorem Aniela opowiedziała o wszystkim Krzyśkowi.
Aniela, to przecież moja matka. Chcesz czegoś więcej? Ze mną też się nie użerała, a wszystkim opowiadała, że sprawdzała mi zeszyty do nocy. W rzeczywistości oglądała seriale, a ja sam odrabiałem lekcje. Nieraz mówiła, że moją siostrę Paulinę wyprowadza na długie spacery, a to ja ją wynosiłem na plac zabaw… Nie przejmuj się. Proszę!
Aniela tyle razy już słyszała te historie, a mimo to ciągle zaskakiwały ją takie sytuacje.
***
Lata mijały, a stosunek Marii Kowalskiej do dzieci i wnucząt nie zmieniał się. Aż pewnego dnia wydarzył się wypadek. Wysiadając z taksówki, kobieta skręciła nogę i doznała skomplikowanego złamania. Wtedy wpadła na genialny pomysł.
Zamieszkam u was! oznajmiła Anieli i Krzyśkowi.
Małżeństwo wymieniło się spojrzeniami. Doskonale wiedzieli, czym to się skończy, ale nie potrafili odmówić.
Ich życie zamieniło się w chaos. Musieli przenieść się z sypialni do dziecięcego pokoju, a ich pokój zajęła teściowa-inwalidka. Byli zmuszeni gotować dla niej, sprzątać, pomagać w myciu i przynosić zakupy. Musiała mieć wszystko podane.
Bliźniaczki miały dwa i pół roku. Aniela próbowała wrócić do pracy na pół etatu, więc dziewczynki poszły do przedszkola. Każdego ranka Krzysiek z Anielą walczyli z oporem córek, które z płaczem wyciągali z łóżka i odprowadzali do przedszkola.
Pewnego ranka Krzysiek jeszcze przed wyjściem usłyszał telefon:
Mamo? Dlaczego dzwonisz? Jesteś w pokoju obok!
Nie mogę wstać, noga mnie boli
Przecież masz kulę…
Cicho, Krzysiek! To, co chcę powiedzieć, mogę i tak powiedzieć!
Słucham, tylko szybko…
Nie podoba mi się ten wasz poranny harmider. Nie mam jak spać! Latacie po mieszkaniu, trzaskacie drzwiami, a wasze dzieci nie zamykają ust!
Krzysiek zezłościł się, podszedł do drzwi sypialni, otworzył je i krzyknął:
Jeśli ci przeszkadzają, to może zostawimy ci dzieci w domu?!
Maria zaniemówiła. Niedługo potem wyprowadziła się z mieszkania syna, nawet nie czekając na zdjęcie gipsu. Krzysztof nie był rozczarowany, ale Anielę dręczyły wyrzuty sumienia. Nie chciała konfliktów, ale co miała zrobić?
***
W piątki Aniela pracowała tylko do południa. Po pracy odbierała córki, kupowały smakołyki i oglądały razem bajki. Nie inaczej było tym razem. Zrobiła wygodne legowisko z poduszek i włączyła projektor. Nagle rozległ się dzwonek do drzwi.
Na progu stała Maria Kowalska, a za rękę prowadziła Piotrusia, syna swojej córki.
Pani Mario, stało się coś?
Paulina mi go zostawiła do wieczora, ale muszę pilnie załatwić sprawy. Zostań z nim przez dwie godziny, proszę!
Aniela zdezorientowana przykucnęła obok chłopca i zapytała:
Piotrusiu, pobawisz się z nami?
Chłopiec skinął głową, a Maria już biegiem znikała w windzie.
Kiedy przyjdziecie po Piotrusia?
Dwie godziny, najwyżej!
Ani nie pożegnała się z synową, ani z wnukiem.
***
Krzysiek wrócił do domu o siódmej. Widząc Piotrusia jedzącego kotlety w kuchni, zdziwił się.
Cześć, młody! Co tu robisz? A gdzie Paulina?
Chłopiec uśmiechnął się, Aniela westchnęła ciężko.
Twoja mama go przyniosła Na chwilkę. A sama gdzieś wyszła
Jak długo trwa ta chwilka?
Prawie pięć godzin…
Aniela spojrzała z niepokojem na męża.
No, a gdzie Paulina?
Nie pisałam do niej. Nie chciałam wykładać Marii Kowalskiej przecież jej powierzyła dziecko.
Krzysiek sięgnął po telefon i zadzwonił do siostry. Kiedy wyjaśnił sytuację, Paulina obiecała przyjechać jak najszybciej.
***
Dzieci bawiły się już w pokoju, a Aniela, Krzysiek i Paulina siedzieli w kuchni.
Naprawdę mamy jeszcze czekać? Dzieci trzeba położyć spać…
Judyta, raz pójdą spać później. A z mamą musimy wreszcie pogadać.
Gdy tylko skończył mówić, zadzwonił dzwonek.
Aniela otworzyła.
No to zabieram Piotrusia! rzuciła Maria Kowalska.
W tej chwili Krzysiek i Paulina wyszli z pokoju.
Mamo, masz w ogóle sumienie?!
Jak wy się odzywacie do matki!?
Nie zmieniaj tematu! Zostawiłaś Piotrka TOBIE, a nie Anieli! Co ty w ogóle robisz?
Maria prychnęła.
Co za różnica, Paulina? Przecież Aniela ma dwójkę swoich, świetnie radzi sobie z dziećmi. Ja miałam sprawy!
Krzysiek podszedł bliżej.
Jakie sprawy? To naprawdę bezczelność! Zapytałaś ją w ogóle, czy ma czas?
O Matko, po co pytać!
Krzysiek nie odpuszczał:
Gdzie byłaś?
W tym momencie Paulina zaśmiała się nerwowo.
Na początku pewnie fryzjer, bo rano miałaś dłuższe włosy. Potem pewnie salon, bo rano paznokcie były czerwone, a teraz są różowe…
Maria spąsowiała, nie wiedząc co powiedzieć.
W ogóle ci nie wstyd?! powtórzył Krzysztof.
Milczała, patrząc na dzieci.
Proszą cię o pomoc raz na sto lat, a ty podrzucasz dziecko mojej żonie? Może i ona chciałaby pójść do fryzjera? Może chciałaby mieć wolną chwilę?!
Maria zabulgotała oburzeniem i chciała postawić wszystkich do pionu.
Krzysztof! Jaka jej fryzura, jakie paznokcie?! Ona to taka sierota z Pcimia, zawsze była i będzie!
Na chwilę w domu zapanowała cisza, po czym rozległo się głośne:
Wynocha!
Krzysiek chwycił matkę za rękę i wypchnął za drzwi, zamykając drzwi z hukiem. Westchnął głęboko. Gdy spojrzał na Anielę, ta już płakała. Oboje z Pauliną rzucili się ją pocieszać.
Anieli było bardzo przykro i żal, ale widziała przecież, że Maria nie szanuje nawet własnych dzieci, nie mówiąc o wnuczkach. To dawało jej pewnego rodzaju spokój nie ona była problemem. Czasem człowiek próbuje być dobry dla kogoś, kto po prostu nie potrafi tego docenić.
Od tamtego czasu kontakty z teściową przycichły. Krzysztof i Paulina pomagali jej sporadycznie, lecz w życiu rodziny Maria Kowalska już nie uczestniczyła. Długo była obrażona na syna, ale w końcu znów próbowała być obok dzieci, choć wnukami się już nie zajmowała.
Tylko raz Aniela zobaczyła u niej w statusie w komunikatorze zdjęcia wszystkich trzech wnuków z podpisem: Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Babci. Dla tych, którzy wychowali swoje wnuki! Aniela tylko gorzko się uśmiechnęła, a wieczorem Krzysiek i Paulina długo żartowali z matki. Chociaż nie chciała im wtórować, trudno jej było się powstrzymać od śmiechu.
Życie nauczyło ją jednego: czasem, ile byś się nie starała, na szacunek trzeba zasłużyć i nie każdy musi być dobrym człowiekiem, ale zawsze warto pozostać sobą i nie tracić pogody ducha przez cudze braki.
