Syn nie chce zabrać mamy do siebie, żeby zamieszkała razem z nim, bo w ich domu jest miejsce tylko dla jednej gospodyni i tą gospodynią jestem ja.
Przecież to jego matka! Może ją wziąć do siebie! takie zdania słyszę od rodziny męża. Wiem, że też tak myślą nasi znajomi, ale żadne z nich nie powie tego wprost. Wszystko to dotyczy mojej teściowej.
Helena ma 83 lata, waży dobrze ponad sto kilo i często choruje.
Dlaczego nie weźmiecie Heleny do siebie? pytała mnie kuzynka jeszcze kilka lat temu. Dobrze, że pomagacie jej codziennie, ale co zrobicie, jak coś się wydarzy w nocy? Ona nie daje już sobie rady. Przecież twój Marek to jej jedyny syn, on powinien być dla niej oparciem.
Wydaje się to oczywiste: za babcią powinni zadbać jej syn, synowa i wnuk. Ostatnich pięć lat Helena nie wyszła z mieszkania. Nogi odmawiają jej posłuszeństwa, a nadwaga wszystkiego dopełnia. To zaczęło się trzy dekady temu. Wtedy Helena była energiczna, młoda i dumna.
Kogoś ty mi przyprowadził? wykrzyknęła matka mojego przyszłego męża Marka, kiedy pierwszy raz mnie zobaczyła. Dla tej poświęcałam całe swoje życie?
Po tej wizycie bez słowa wsiadłam do autobusu i odjechałam. Wtedy matka Marka mieszkała w pięknym domu w podwarszawskim Otwocku. Jej mąż był ważną osobą w urzędzie, więc Helena miała przez lata dostatnie życie, nawet kiedy została wdową. Tamtego dnia Marek pobiegł za mną i przyjechał do mnie. Miałam szczęście; mój mąż nigdy nie słuchał ślepo mamy, choć starszych szanuje. Próbował mi tłumaczyć, że mama ma po prostu trudny charakter.
Po ślubie zaczęliśmy zbierać na własne lokum. Marek wyjechał do Niemiec do pracy na pół roku. W ciągu kilku lat kupiliśmy dom w Legionowie i powoli go wykańczaliśmy. Barbary, czyli Heleny, nie odwiedzaliśmy często obgadywała mnie u Marka i całej rodziny: Moja synowa nie pozwala mu pomagać mamie!. Tylko ja wiem, jak było naprawdę.
Pewnego dnia Helena postanowiła sprzedać dom i przenieść się do Warszawy. Pieniądze ze sprzedaży nie wystarczały jej jednak na mieszkanie. Zaproponowała, żebyśmy dołożyli brakującą kwotę, a ona w zamian zapisze mieszkanie na naszego syna jej wnuka Pawła. Ale u notariusza niespodziewanie stwierdziła, że najbezpieczniej jak mieszkanie zostanie na nią, bo koleżanki mówiły mi, że wnuki potrafią wyrzucić babcię z domu. Potem mówiła, że przepisze je na tego, kto się nią zajmie starości Musiała być nadal gospodynią! Twierdziła, że ją oszukamy i zostawimy z niczym.
Po tamtej awanturze, dwadzieścia lat temu, na cały budynek notariatu rozlegały się jej krzyki. Nam było wstyd i w końcu odpuściliśmy. Prawie od razu wprowadziła się do nowego mieszkania i nie pozwoliła nawet na drobny remont. Po miesiącu zaczęły się skargi wszystko stare, psuje się, to moja wina, bo podsunęłam jej zły adres. Znowu byłam winna.
Helena kochała dzieci swojej kuzynki, do własnego wnuka Pawła prawie się nie odzywała, udawała, że nie pamięta nawet jego urodzin. Kilka lat temu jeszcze bardziej przytyła, ledwo chodziła po domu. Przynosiłam jej jedzenie przepisane przez lekarza, a ona narzekała, że głodzę ją i tylko kuzynka karmi jak należy ciastem, pasztetem, kiełbasą. Mnie obmawiała, a kuzynka tylko przez telefon pytała, co z ciocią?.
W zeszłym roku Marek próbował mnie przekonać, żeby ją zabrać do siebie. Mama już zrozumiała, że musi się słuchać lekarza twierdził.
Moja zgoda, ale pod jednym warunkiem: kuchnia jest wyłącznie moja, ja gotuję, ja decyduję, żadnych odwiedzin jej kuzynek odpowiedziałam.
Helena nie wyobrażała sobie, że przyjdzie i nie będzie główną panią domu odmówiła przeprowadzki. Zostałam przy wożeniu jej obiadów, robieniu zakupów, czasem nawet nocowałam. Ulubiona kuzynka tylko dzwoniła i rozczulała się w słuchawce. A mieszkała trzy razy bliżej ode mnie Bywała u niej raz w miesiącu z kawałkiem sernika czy szynki, ja zaś codziennie pilnowałam leków i diety.
Raz Helena zadzwoniła do kuzynki z pretensjami, że ktoś jej ukradł naszyjnik i krzyżyk. Obydwie tam byłyśmy w odwiedzinach; Helena była pewna, że to ja zabrałam.
Położyłam kolację na stole, a pod stolikiem zobaczyłam łańcuszek i krzyżyk, które zsunęły się z szafki nocnej. Wróciłam do domu, wszystko opowiedziałam Markowi. Postanowiłam, że więcej do Heleny nie pójdę. Zasugerowałam, żeby oddać ją do domu opieki Marek się zgodził.
