15 listopada, poniedziałek
Klucz obróciłam i nagle zamarłam przed drzwiami siedziały trzy puszyste goście. Zawsze ten niekończący się, monotonnny, jesienny deszcz. Szłam po podwórku, trzymając parasol tak, jakby miał chronić mnie nie tylko przed zimnymi kroplami, ale i przed obojętnym światem wokół. Kiedy zamek kliknął, zza pleców usłyszałam krótki, żałosny dźwięk:
Miau.
Zatrzymałam się, odwróciłam głowę. Przy progu, ściśle przylegli do siebie, siedziały trzy mokre kulki. Małe, drżące od chłodu. Rude, białe i czarne jakby ktoś specjalnie wybrał kontrastowe barwy, by razem wyglądały szczególnie wzruszająco.
Boże wyszeptałam prawie szeptem.
Kociaki spojrzały na mnie. Nie prosiły, nie wołały po prostu patrzyły. W ich spojrzeniu było coś, co ścisnęło mi serce.
Po co przyszliście do mnie? mruknęłam, kucając na kolana. Idźcie, maleństwa, idźcie stąd.
Rudy ostrożnie wyciągnął łapkę i dotknął moich palców. Drgnęłam, szybko wstałam, otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Odwróciłam się. Kociaki wciąż siedziały. Nie ruszyły się.
Przepraszam szepnęłam i zamknęłam za sobą drzwi.
Nocą sen nie przychodził. Leżałam, wsłuchując się w szum wiatru w gałęziach za oknem, i miałem wrażenie, że gdzieś pod moim progiem dochodzi słabe miau. Może to wiatr wyje, a może to sumienie.
Rankiem deszcz ucichł. Zajrzałam przez okno prog był pusty.
No i niech będzie wymamrotałam, jakby usprawiedliwiając się przed samą sobą. Ktoś znajdzie lepsze miejsce.
Jednak w piersi przebiło mnie ostre, jak igła, uczucie, jakbym straciła coś ważnego.
Zosiu! zawołał znajomy głos z ulicy.
Na podwórzu stała sąsiadka Walentyna, trzymając na smyczy swoją kundelkę Bure.
Wyjdź, pogadamy!
Zaciągnęłam szalik i zeszłam w dół.
Słuchaj zaczęła Walentyna mówią, że wczoraj pod twoimi drzwiami siedziały kociaki. Gdzie je są?
Odeszły wzruszyłam ramionami. Przyszły same, poszły same.
Ach, głupia westchnęła sąsiadka. Koty nie przychodzą po prostu tak. Jeśli wybrały dom, niosą ze sobą dobro. A ty je wypędziłaś?
Nie wypędziłam odpowiedziałam cicho. Po prostu nie wzięłam.
A szkoda, Zosiu. To grzech wypędzać tych, którzy przychodzą samodzielnie.
Te słowa zakleszczyły się w sercu. Stałam jeszcze chwilę, potem zdecydowanie obróciłam się:
Pójdę ich szukać.
Teraz już dobrze! zawołała Walentyna za mną.
Stary parasol w dłoni, mokry asfalt pod stopami. Obchodziłam całe podwórko, zaglądałam za kosze na śmieci, pod schodami, w piwnicę nikogo. Tylko cisza i szum wody w rynnie.
Następnego dnia wstałam o świcie, nie włączając radia, ubrałam się i znów ruszyłam na poszukiwania. Przeszłam własne podwórko, potem sąsiednie, zajrzałam w każdy zakamarek.
Kicikici szepnęłam, czując się głupio. Gdzie jesteście, maleństwa?
Odpowiedział jedynie drobny, irytujący deszcz.
Trzeci dzień był najtrudniejszy. Błądziłam aż po zmrok, nogi bolały, ubranie przemoczone, ale nie mogłam się zatrzymać. Przy wejściu spotkała mnie Walentyna:
Zosiu, jesteś cała mokra! Zachorujesz!
Nie mogę, Walentyno zmęczona odparłam. Przyszły do mnie. A ja
Rozumiem skinęła głową. Jutro pójdziemy razem.
Czwartego poranka miałam już wyjść, gdy nagle usłyszałam ciche, przygnębione miau. Dźwięk dochodził z dołu. Kucnęłam i zajrzałam pod rynnę cieplną. Tam, w kącie, przyciśnięte do siebie, siedziały dwa rudy i biały. Chude, przemokłe, drżące. Biały ledwo oddychał.
Kochani moi wyszeptałam, ostrożnie wyciągając ręce. Rudy od razu pozwolił się wziąć, biały był bez sił.
Niosłam ich pod kurtką do domu, czując pod dłonią małe serduszka. W kuchni wyciągnęłam stare ręczniki, owinęłam maluchy. Rudy od razu ożył, rozejrzał się, a biały leżał nieruchomo.
Nie umieraj, proszę szepnęłam, masując mu łapki. Słyszysz? Nie pozwól sobie na to!
Zalałam ich ciepłym mlekiem. Rudy chciwie przytulił się do miseczki, biały piłem kropla po kropli z pipety. Po godzinie w końcu cicho zamruczał.
Brawo, mój mały uśmiechnęłam się po raz pierwszy od kilku dni.
Lecz gdzie trzeci czarny?
Zostawiwszy kociaki w cieple, wybrałam się znów na poszukiwania. Szedłem aż zmierzchu, aż usłyszałam żałosny piszczący dźwięk spod starej szopy. W szczelinie między deskami utknął mały czarny kociak.
Jak się tam wcisnąłeś, głupku? mruknęłam, wyciągając go. Szczelina była wąska, musiałam pożyczyć młotek i wyłamać deskę.
Czarny był najsłabszy z nich. Zabrałam go do domu, położyłam obok pozostałych na stary koc przy kaloryferze. Rudy już skakał po kuchni, biały oddychał spokojnie, a czarny
Trzymaj się, maleństwo prosiłam, podając mu mleko. Nie poddawaj się.
O północy w końcu wziął kilka samodzielnych łyków.
Pierwsze tygodnie były trudne: biegunka, gorączka, jeden chorował, drugi potem. Nocami nie zamykałam oczu, grzałam, karmiłam, wołałam weterynarza.
Może oddasz je komuś? zaproponowała Walentyna.
Nie odpowiedziałam stanowczo. Są teraz moje.
Moje. To słowo wypowiedziałam po raz pierwszy od dawna.
Rudego nazwałam Rysiek psotny, niespokojny, wszędzie wtyka nos. Białego Śnieżek, spokojny obserwator, który lubi siedzieć na parapecie i patrzeć na ulicę. Czarnemu Czarek. Był cichy, ostrożny, ale przywiązał się do mnie mocniej niż wszystkie: kiedy siadałam, od razu przytulał się na kolana.
Dom wypełnił się mruczeniem, tupotem łap, brzękiem misek. Powróciły zapachy mleka, szamponu, ciepłego chleba. Wróciło życie.
Wstaję wcześniej niż zwykle, by zadbać o kociaki: nalać świeżej wody, podać jedzenie, wymienić żwirek. Dzień ma teraz stały rytm śniadanie, zabawy, obiad, spacery po mieszkaniu, wieczorne pieszczoty i sen. I co najważniejsze lubię to. Po raz pierwszy od dawna mam prawdziwy powód, by wstawać rano.
Minęły dwa miesiące. Kociaki podrosły, wzmocniły się i zamieniły z chudych kulek w małe wybryki. Szczególnie Rysiek nieustraszony, niespokojny, ciągle coś knujący. Zrzucał firanki, przewracał kwiatki, wdzierał się do szafy i robił tam prawdziwy chaos.
Co znowu zafundowałeś, mały łobuziaku? napominałam go, ale z uśmiechem i czułością, które mówiły o radosnym wyrozumieniu. Rysiek, jakby rozumiał, że wszystko mu wybaczę, ocierał się o moje nogi i mruczał: Tylko się bawię, mamo!.
Śnieżek był jego przeciwieństwem powściągliwy, dostojny, jakby stworzony do filozoficznych rozmyślań. Zajął ulubiony parapet w kuchni i mógł godzinami tam siedzieć, obserwując podwórko. Czasem mruczał czy to rozmawiał z przelatującymi ptakami, czy doradzał sąsiednim kotom.
Czarek stał się moją nieodłączną cieniutką towarzyszką. Gdzie ja tam on. Do łazienki i on. Do kuchni już pod stopami. Gdy leżę w łóżku natychmiast przytula się na poduszce, zwijając się w kłębek.
No i przyklejasz się do mnie, mój mały śmiałam się, głaszcząc go po uchu.
Jednak pewnego poranka coś było nie tak. Obudziłam się i od razu poczułam niepokój. Na kuchni Śnieżek siedział na swoim miejscu, Rysiek biegał po korytarzu, a Czarek nigdzie nie było.
Czarek! zawołałam. Gdzie jesteś, maleństwie?
Nie było odpowiedzi. Przeszukałam całe mieszkanie pod kanapą, w szafie, w pralce. Pusto. Serce się ścisnęło. Czy może wypadł na schody? Ale drzwi były zamknięte okno! Pobiegłam do okna, ale i ono było szczelnie zamknięte. Wybiegłam na klatkę schodową, potem na podwórko. Przeszukałam piwnicę, strych, krzaki przy ogrodzeniu.
Czarek! Czarek! wołałam rozpaczliwie, nie zwracając uwagi na sąsiadów.
Z okna wyjrzała Walentyna:
Zosiu, co się stało?
Czarek zniknął! ledwo powstrzymując łzy, odpowiedziałam. Nie wiem, gdzie mógł się podziać!
Poczekaj, zaraz zejdę razem go poszukamy!
Obiłyśmy całe podwórko, zajrzałyśmy w każdy zakamarek. Byłam już gotowa popłakać się. W głowie przewijały się koszmary: może potrącił go samochód? Może ktoś go podniósł?
Nie zamartwiaj się uspokajała Walentyna. Koty są sprytne, Czarek się znajdzie.
Wracając do domu, znów przeszukiwałam wszystkie pokoje. Rysiek i Śnieżek siedzieli obok, jakby czuli mój niepokój.
Gdzie jesteś, mój skarbie mruknęłam, osiadając na kanapie.
Nagle usłyszałam ciche, ledwie słyszalne miau. Zamarłam. Dźwięk dochodził z góry. Spojrzałam na szafę. Na najwyższej półce, za kartonami, krył się czarny kłębek.
Czarek! westchnęłam, a oczy zaszkliły się ze szczęścia. Jak się tam dostałeś, mały łobuzie?
Kociak wydał żałosne miauknięcie, bojąc się zejścia. Ustawiłam krzesło, wspiąłam się ostrożnie i wyciągnęłam drżącego Czarka. Przytulając go do siebie, głaskałam po grzbiecie i szeptałam:
Naprawdę mnie przestraszyłeś, głupcze
Czarek mruczał, dotykając się moją policzką, jakby przepraszał.
W tej chwili zrozumiałam, że nie bałam się tylko utraty kociaka. Bałam się znów zostać sama. Te małe stworzenia stały się moją rodziną, sensem, częścią serca. Rysiek podszedł, zamiauczał, Śnieżek przytaknął mruczeniem, a Czarek uderzył mnie czołem w szyję.
Wieczorem po raz pierwszy od dawna poczułam, że naprawdę jestem potrzebna.
Dziękuję wam szepnęłam, ustawiając miseczki z wodą. Dziękuję, że przybyliście do mnie.
Teraz Rysiek wita mnie przy drzwiach za każdym razem, gdy wracam z marketu podskakuje, mruczy, ociera się o nogi. Śnieżek czujnie strzeże domu, niczym prawdziwy wartownik, obserwując wszystko z parapetu. Czarek, jak zawsze, jest przy mnie uważny, oddany, z żółtymi oczami pełnymi czułości i zrozumienia.
Gdy jestem smutna, kładzie się obok, cicho ogrzewając swoim ciepłem. Gdy się cieszę mruczy głośniej, jakby dzielił moje szczęście.
Dom znów tętni życiem. Nie wstaję już bo muszę, ale dlatego, że chcę nakarmić chłopców, pobawić się, pogadać. Tak, rozmawiam z kotami i nie wstydzę się tego. Bo naprawdę odpowiadają po swojemu, mrucząc, machając ogonem, krótkim miau.
I w tych cichych dialogach zdałam sobie sprawę, że nie jestem już sama. Obok są ci, którym potrzebuję, i ci, bez których nie potrafiłabym żyć.
Rok minął. Stałam przy oknie, patrząc na podwórko, gdzie kiedyś przyjąłem trzech przemokniętych maluchów.
Śnieżek,Teraz wiem, że prawdziwy dom tworzą nie mury, lecz miłość i ciepło, które dzielę z Rysiem, Śnieżkiem i Czarkiem.
