Wieczór wigilijny i noworoczne cud
W kuchni unosił się zapach pieczonego schabu z ziemniakami, a świece na stole rzucały ciepły blask. Jadwiga poprawiała obrus, z niepokojem wypatrując męża. Tego wieczoru starała się szczególnie — przecież zaraz miał nadejść Nowy Rok, a ona chciała, by ten czas był wyjątkowy. Ale Marek spóźniał się — aż dwie godziny. Wszystko wystygło, nawet jej serce zdawało się marznąć. Gdy wreszcie przekręcił klucz w zamku, rzuciła mu się w objęcia — ukochany wrócił.
Usiedli w milczeniu przy stole. Jadzia uśmiechała się pełna nadziei, podczas gdy Marek bez wyrazu grzebał widelcem w talerzu. Nagle odłożył sztućce i, nie patrząc jej w oczy, rzucił:
— Schab znowu twardy. I w ogóle… Odchodzę. Mam inną. I to od dawna. Nie kocham cię, rozumiesz? Może nigdy nie kochałem. Nie wiem, po co się pobraliśmy.
Jej słowa ciąły jak batem. Jadwiga nie mogła wydobyć z siebie głosu, zamarła z kęsem mięsa w ustach. Siedem lat małżeństwa — a teraz w jedno wieczorne posiedzenie wszystko przepadło.
— A co ze mną, Marku? — szepnęła. — Co ja teraz zrobię?
— Będziesz żyć. Jesteś młoda, znajdziesz kogoś. Nie mamy dzieci — nic cię tu nie trzyma. A Danuta, do której idę, jest wspaniała. Starsza ode mnie, z córką, którą kocham jak własną. Nazywa mnie tatusiem. I gotuje lepiej…
Mówił to spokojnie, jakby planował wyjazd na wakacje. Mieszkanie niech zostanie — nie jest aż takim draniem. Auto zabierze — kredyt był na niego. Wszystko w porządku. Dodał nawet:
— Wesołych Świąt, Jadziu. Niech Nowy Rok przyniesie ci szczęście.
I wyszedł, zostawiając po sobie tylko zapach ulubionych wód kolońskich — i ciszę.
Danuta… Dziewczynka, która nazywa go tatusiem… Boże, jak to boli.
Jadwiga usiadła w fotelu i wpatrzyła się w pustkę. Na podłokietniku leżała jego koszulka — ta, w której często spał. Przycisnęła ją do twarzy i rozpłakała się. Cicho, łkając, jak płacze się, gdy nie tylko miłość się kończy, ale całe życie.
Lecz ranek przyniósł decyzję. Koszulka wylądowała w śmietniku. Otarła łzy, wstała i szepnęła: „Dość. Nie dam się złamać.”
Sylwestrową imprezę w pracy zignorowała — nie miała głowy do zabawy. Koledzy współczuli, szczególnie księgowa Halina, której przez głupotę wszystko wyznała. Litość bolała bardziej niż zdrada.
Gdy dowiedziała się matka, tylko westchnęła:
— Może wróci? Przebacz, Jadziu, zdarza się…
— Nie chcę, mamo. On mnie nie kochał. A ja… Może nawet nie wiedziałam, czym jest miłość.
— Przyjedź do nas na święta…
— Nie. Chcę być sama. Muszę się przyzwyczaić.
Trzydziestego pierwszego grudnia Jadwiga kupiła mandarynki, sałatki, szampana i słoik kawioru. Przystroiła okno lampkami, jak co roku. Nagle przypomniała sobie dziecięcą tradycję — zapisać życzenie na karteczce.
„Chcę spotkać bratnią duszę i być szczęśliwa” — napisała, złożyła kartkę i wsunęła pod poduszkę.
Nastrój trochę się poprawił. Gdy zegar bił północ, wyszła na balkon i, patrząc w niebo, z ironią powiedziała:
— No i gdzie jesteś, moja bratnia duszo? Nie krytykuj mojego schabu i nie uciekaj do Danuty! Po prostu przyjdź.
— A jaką muzykę lubisz? — rozległ się męski głos z dołu.
— Co? Kto tam? — zaskoczyła się Jadzia.
— Grzegorz. Mieszkam piętro niżej. Przepraszam, przypadkiem usłyszałem…
— Klasyczną. I operę.
— Znakomicie. Nie spędzam wieczorów przed komputerem, a Danuty nie mam. Też jestem sam… Niedawno rozwiodłem się.
— Grzegorz… Bardzo mi miło. A wiesz co? Wchodź. Posłuchamy muzyki.
— Zaraz! Tylko wezmę słoik konfitur i butelkę szampana!
Nowy Rok powitali we dwoje. Tańczyli, rozmawiali, śmiali się, jedli mandarynki. Jadwiga nie pamiętała, kiedy ostatnio tak szczerze się śmiała. To była magiczna noc.
Potem były randki, lodowisko, kawiarnie, długie rozmowy. Grzegorz okazał się prostym, szczerym człowiekiem. Z każdym dniem kochała go coraz bardziej.
Na rozprawę rozwodową przyszła w białej bluzce i z uśmiechem. Marek był oszołomiony:
— Ty… Ty jesteś szczęśliwa?
— Tak. I wdzięczna ci. Za wolność. Chyba wreszcie znalazłam swoją duszę.
I odeszła, nie oglądając się za siebie. Po raz pierwszy naprawdę szczęśliwa.
Czasem, by zacząć żyć na nowo, wystarczy powitać Nowy Rok z otwartym sercem…
