W kuchni unosił się zapach pieczonej schabowej z ziemniakami, świece na stole migotały ciepłym światłem, a Jadwiga poprawiała obrus, drżąc z niecierpliwości na widok męża. Tego wieczoru starała się szczególnie — zbliżał się Nowy Rok, chciała, by był wyjątkowy. Ale Marek spóźniał się — aż dwie godziny. Wszystko wystygło, nawet jej serce nieco się oziębiło. Gdy wreszcie otworzył drzwi, rzuciła mu się na szyję z radością — przecież ukochany wrócił.
Siedli do stołu w milczeniu. Jadzia uśmiechała się pełna nadziei, a Marek bez wyrazu dłubał widelcem w talerzu. Nagle odłożył sztućce i, nie patrząc jej w oczy, rzucił:
— Schabowy znów twardy. A tak w ogóle… Wychodzę. Mam inną. I to od dawna. Nie kocham cię, rozumiesz? Może nigdy nie kochałem. Nie wiem, po cośmy się pobrali.
Słowa ciąły jak batem. Jadwiga nie mogła wydusić z siebie słowa, zastygła z kawałkiem owego „schabowego” w ustach. Siedem lat małżeństwa — a teraz, w trakcie jednej kolacji, wszystko przekreślone.
— A co ze mną, Marku? — szepnęła. — Co ja teraz zrobię?
— Będziesz żyć. Jesteś młoda, znajdziesz kogoś. Dzieci nie mamy — więc nic cię nie trzyma. A Krystyna, do której idę, jest cudowna. Starsza, z córką, którą kocham jak własną. Nazywa mnie tatusiem. I gotuje, przy okazji, lepiej…
Mówił to spokojnie, jakby planował wyjazd na wakacje. Mieszkanie, niech zostanie jej — nie jest aż takim draniem. Samochód zabierze — kredyt był na niego. Wszystko fair. Dodał nawet:
— Z okazji Nowego Roku, Jadziu. Żebyś w końcu była szczęśliwa.
I wyszedł, zostawiając po sobie tylko zapach swojego ulubionego wody kolońskiej — i ciszę.
Krystyna… Dziewczynka, która nazywa go tatusiem… Boże, jak to boli.
Jadwiga usiadła w fotelu i wpatrywała się w pustkę. Na podłokietniku leżała jego koszulka. Ta, w której często spał. Przycisnęła ją do twarzy i rozpłakała się. Cicho, łamiącym się głosem, jak płacze się, gdy nie kończy się miłość — tylko całe dotychczasowe życie.
Ale ranek przyniósł determinację. Koszulka wylądowała w koszu. Otrzeźwiała, wstała i szepnęła: „Dość. Nie dam się”.
Firmową wigilię oleła — nie miała nastroju. Koledzy ze współczuciem kiwali głowami, zwłaszcza księgowa Ewa, której przez głupotę wszystko wygadała. Współczucie było gorsze niż ból.
Mama, gdy się dowiedziała, tylko westchnęła:
— Może wróci? Wybacz, córeczko, różnie bywa…
— Nie chcę, mamo. On mnie nie kochał. A ja… Pewnie nawet nie wiem, czym jest miłość.
— Przyjedź do nas na święta…
— Nie. Chcę być sama. Muszę się przyzwyczaić.
31 grudnia Jadwiga kupiła mandarynki, sałatki, szampana i słoik kawioru. Udekorowała okno lampkami, jak co roku. Nagle przypomniała sobie dziecinny zwyczaj — napisać życzenie na karteczce.
„Chcę znaleźć bratnią duszę i być szczęśliwa” — napisała, złożyła kartkę i wsunęła pod poduszkę.
Nastrój trochę się poprawił. O północy wyszła na balkon i, patrząc w niebo, z ironią powiedziała:
— No gdzie jesteś, moja bratnia duszo? Nie wytykaj mi schabowego i nie uciekaj do Krystyny! Po prostu przyjdź.
— A jaką muzykę lubisz? — dobiegł z dołu męski głos.
— Co? Kto tam? — zaskoczyła się Jadzia.
— Wojciech. Mieszkam piętro niżej. Przypadkiem usłyszałem. Przepraszam…
— Klasyczną. I operę.
— Świetnie. Nie ślęczę wieczorami przy komputerze, ani nie mam żadnej Krystyny. Też jestem sam… Niedawno rozwiodłem się.
— Wojciech… Miło mi. Wie pan co? Niech pan wchodzi. Posłuchamy muzyki.
— Już! Tylko złapię słoik konfitur i butelkę szampana!
Nowy Rok powitali we dwoje. Tańczyli, rozmawiali, śmiali się, zajadali mandarynki. Jadzia nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiała się tak szczerze. To była magiczna noc.
Potem były randki, lodowisko, kawiarnie, długie rozmowy. Wojtek okazał się zwykłym, szczerym człowiekiem. Z każdym dniem zakochiwała się coraz bardziej.
Na rozprawę rozwodową Jadwiga przyszła w białej bluzce i z uśmiechem. Marek był w szoku:
— Ty… Ty jesteś szczęśliwa?
— Tak. I jestem ci wdzięczna. Za wolność. Chyba wreszcie znalazłam swoją duszę.
I wyszła, nie oglądając się za siebie. Po raz pierwszy naprawdę szczęśliwa.
Czasem, żeby zacząć żyć, wystarczy po prostu powitać Nowy Rok z otwartym sercem.
