Na kuchni unosił się zapach pieczonego schabu z ziemniakami, a świece na stole rzucały ciepłe blaski. Kinga poprawiała obrus, z drżeniem serca czekając na męża. Tego wieczoru starała się szczególnie – zbliżał się Nowy Rok, chciała, żeby był wyjątkowy. Ale Marek spóźniał się… aż dwie godziny. Wszystko wystygło, nawet jej serce nieco zmarzło. Gdy wreszcie otworzył drzwi, rzuciła mu się na szyję z radością – bo ukochany wrócił.
Usiedli do stołu w milczeniu. Kinga uśmiechała się pełna nadziei, podczas gdy Marek obojętnie grzebał widelcem po talerzu. Nagle odłożył sztućce i, nie patrząc jej w oczy, rzucił:
— Schab znowu twardy. W sumie… Wychodzę. Jest inna. I to od dawna. Nie kocham cię, rozumiesz? Może nigdy nie kochałem. Sam nie wiem, po co się pobraliśmy.
Słowa ciąły jak batem. Kinga nie mogła wydusić z siebie ani słowa, zastygła z kawałkiem tego nieszczęsnego schabu w ustach. Siedem lat małżeństwa – i w jeden wieczór wszystko przekreślone.
— A co ze mną, Marku? — szepnęła. — Co teraz mam robić?
— Żyj. Jesteś młoda, znajdziesz kogoś. Dzieci nie mamy, więc nic cię nie trzyma. A ta druga… Agnieszka… jest cudowna. Starsza ode mnie, ma córkę, którą kocham jak własną. Nazywa mnie tatą. I gotuje, nawiasem mówiąc, lepiej…
Mówił to spokojnie, jakby planował wakacje. Mieszkanie niech zostanie dla niej – nie jest aż takim draniem. Auto zabierze – kredyt jego. Wszystko uczciwie. Na koniec dodał:
— Z okazji Nowego Roku, Kinga. Niech w tym roku będziesz szczęśliwa.
Po tych słowach wyszedł, zostawiając po sobie tylko zapach ulubionej wody po goleniu – i ciszę.
Agnieszka… Dziewczynka, która nazywa go tatą… Boże, jak to boli.
Kinga osunęła się na fotel i wpatrywała w jeden punkt. Na podłokietniku leżała jego koszulka – ta, w której często spał. Przycisnęła ją do twarzy i rozpłakała się. Cicho, łkając, tak jak płacze się, gdy nie tylko miłość się kończy, ale całe życie.
Ale ranek przyniósł decyzję. Koszulka wylądowała w koszu. Otarła łzy, wstała i szepnęła: „Dość. Nie złamie mnie.”
Opuściła firmową wigilię – nie miałaby ochoty na zabawę. Koledzy z pracy współczuli, zwłaszcza Krysia z księgowości, której głupio wszystko wyznała. Litość była gorsza niż ból.
Gdy mama się dowiedziała, tylko westchnęła:
— Może wróci? Wybacz, córeczko, różnie bywa…
— Nie chcę, mamo. On mnie nie kochał. A ja… może nawet nie wiedziałam, co to miłość.
— Przyjedź do nas na święta…
— Nie. Chcę być sama. Muszę się przyzwyczaić.
31 grudnia Kinga kupiła mandarynki, sałatki, szampana i słoik kawioru. Przystroiła okno lampeczkami, jak co roku. Nagle przypomniała sobie dziecięcy zwyczaj – spisywać życzenia na karteczkach.
„Chcę spotkać bratnią duszę i być szczęśliwa” – napisała, złożyła kartkę i wsunęła pod poduszkę.
Nastrojowi przydał się promyk nadziei. Gdy zegar wybił północ, wyszła na balkon i, patrząc w niebo, powiedziała z ironią:
— No i gdzie jesteś, moja bratnia duszo? Nie oceniaj mnie za twardy schab i nie odchodź dla Agnieszki! Po prostu przyjdź.
— A jaką muzykę lubisz? — odezwał się z dołu męski głos.
— Co? Kto to? — zaskoczyła się Kinga.
— Tadeusz. Mieszkam piętro niżej. Przepraszam, przypadkiem usłyszałem…
— Klasyczną. I operę.
— Świetnie. Ja nie przesiaduję wieczorami przy komputerze, i Agnieszki u mnie brak. Też jestem sam… Niedawno się rozwiódłem.
— Tadeusz… Bardzo mi miło. Wie pan co? Niech pan wchodzi. Posłuchamy muzyki.
— Już idę! Tylko wezmę słoik konfitur i butelkę szampana!
Nowy Rok przywitali we dwoje. Tańczyli, rozmawiali, śmiali się, zajadali mandarynki. Kinga nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiała się tak szczerze. To była magiczna noc.
Potem były randki, lodowisko, kawiarnie, długie rozmowy. Tadeusz okazał się zwyczajnym, szczerym człowiekiem. Z każdym dniem kochała go coraz bardziej.
Na rozprawę rozwodową Kinga przyszła w białej bluzce i z uśmiechem. Marek był w szoku:
— Ty… Ty jesteś szczęśliwa?
— Tak. I jestem ci wdzięczna. Za wolność. Chyba wreszcie znalazłam swoją duszę.
I wyszła, nie oglądając na niego. Po raz pierwszy naprawdę szczęśliwa.
Czasem, żeby zacząć żyć, wystarczy przywitać Nowy Rok z otwartym sercem.
