Ciemne ulice Warszawy wiodły Adama do domu po długim dniu pracy. Szedł z głową pełną myśli, ale niepokój ściskał mu serce. Okna ich mieszkania na trzecim piętrze były ciemne. „Gdzie ona znowu jest?” – przemknęło przez jego umysł. Adam wszedł do pustego domu, a cisza uderzyła go jak pięścią w żołądek. Zanim zdążył zdjąć buty, rozległ się dzwonek do drzwi. Sąsiadka, z twarzą pooraną zmarszczkami niepokoju, wypowiedziała słowa, które zmieniły jego świat: „Waszą żonę, Katarzynę, zabrało pogotowie.” Adam zastygł, nie wierząc własnym uszom. Jego życie, pełne błędów i straconych szans, rozpadło się w jednej chwili, pozostawiając tylko ból i żal.
Ta myśl uderzyła go jak grom jeszcze na ulicy. Zatrzymał się, czując, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. „Jak mogłem być tak ślepy?” – pomyślał z gorzkim uśmiechem. Wszystko było tak oczywiste, a on tego nie widział. W domu czekała Katarzyna – kobieta, którą kiedyś kochał, ale dawno przestał doceniać. Wyobraził sobie ich spotkanie: ona, jak zawsze, rzuci zimne „Wróciłeś?” i pójdzie do kuchni, nawet nie patrząc. „Będziesz jadł?” – zapyta, a w jej głosie nie będzie ani odrobiny ciepła.
Kiedyś Katarzyna gotowała z pasją: piekła pierogi, zbierała przepisy, robiła przetwory. Ale w ostatnich latach wszystko się zmieniło. Dla dzieci, gdy przyjeżdżały, wciąż się starała, lecz dla Adama – ani śladu troski. Jej dania straciły smak, jakby gotowała z musu. Gdy brakowało mu cierpliwości, sam smażył placki ziemniaczane lub gotował kiełbasę, w milczeniu, bez wyrzutów. Katarzyna jadła, ale nigdy nie podziękowała. Jej obojętność go zabijała, lecz milczał, by nie wywoływać kłótni.
Kiedyś była inna. Jej czułość, troska, ciepłe uściski rozgrzewały jego serce. Potrafiła przytulić się i trwać tak, jakby dzieliła się ciepłem swojej duszy. Ale te chwile zostały w przeszłości. Teraz jej opieka wydawała się mechaniczna, jak obowiązek, którego nienawidziła. Kiedy to się zaczęło? Może gdy Adam wybierał się ze znajomymi, a ona czekała na niego w domu? Albo gdy nie odebrał jej ze szpitala po urodzeniu młodszego syna, bo „świętował z kumplami”? Wtedy pomyślał: „Wielka sprawa, przecież to uroczystość!” Ale jej spojrzenie, pełne bólu, pamiętał do dziś.
Katarzyna się zmieniła. Stała się cicha, wycofana. Dąsała się na jego uwagi, zamykała w pokoju, jakby go unikała. Adam się wściekał: „Co wielkiego, powiedziałem prawdę! Mam prawo!” Lecz jej milczenie było gorsze niż krzyk. Gdy przyjeżdżały dzieci, ożywiała się: krzątała się, gotowała, uśmiechała. A z nim – znowu mur. „Kogo ona oszukuje?” – myślał. Życie uciekało, a ich małżeństwo stało się pustą formalnością.
Adam dawno przestał wychodzić. Pracował jako inżynier, zarabiał dobrze, nie patrzył na inne kobiety. Ale Katarzynie, najwyraźniej, było wszystko jedno. Zarabiała nie mniej, była niezależna, odważna. Dlaczego nie odeszła? Dla dzieci? One dawno dorosły. Adam jej nie rozumiał. Kiedyś próbował, ale w końcu machnął ręką: „Jeśli chce tak żyć, niech żyje.” Lecz głęboko w sercu marzył o normalnym życiu, o żonie, która wita go z radością, a żegna ze smutkiem. O miłości, której dawno nie było.
I teraz ta myśl: ona go nie kocha. Może nigdy nie kochała. Adam przypomniał sobie, jak dziwił się, dlaczego taka mądra, wykształcona kobieta wybrała właśnie jego. Może po prostu nadszedł czas, a on, wysoki i przystojny, był wygodnym rozwiązaniem? „Wiedziała, że dzieci będą ładne” – pomyślał z goryczą.
Wszedł do ciemnego mieszkania, a cisza ogłuszyła go. „Gdzie ona jest?” – niepokój rósł. Ktoś zadzwonił. Sąsiadka, unikając jego wzroku, powiedziała:
„Adamie, Katarzynę zabrało pogotowie godzinę temu…”
Biegł ulicami, dusząc się od łez. Pierwszy raz w życiu modlił się:
„Boże, tylko nie zabieraj jej! Jak ja bez niej? Proszę, ocal ją! Jeśli przeżyje, wszystko naprawię, przysięgam! Pójdę do kościoła, do klasztoru – tylko ją uratuj!”
LecAle Katarzyny nie zobaczył już żywej – w szpitalu powiedziano mu, że jej serce zatrzymało się jeszcze w karetce.
