Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które przeszyły go dreszczem: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieli dość czasu, by coś zrobić.
Robert jechał pociągiem w spokojną, środową przedpołudnie; wagon nie był zatłoczony. Starsza pani wsiadła na jednej ze stacji i usiadła tuż obok niego w oczywisty sposób zmierzała do swojej działki na wsi, zupełnie jak Robert i wielu innych podróżnych wokół nich. Wspomnienia zmarłej żony zalały mu myśli. Dawniej przyjeżdżali razem na ogródek, ale od czasu jej choroby, unikał tego miejsca, dręczony samotnością i tęsknotą.
Gdy pociąg zatrzymał się na kolejnej stacji, kobieta spojrzała na Roberta i powiedziała słowa, które poruszyły go do głębi: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieli dość czasu, by coś zrobić. To były dokładnie takie same słowa, jakie mawiała jego żona. Zaskoczony, skinął głową i zaczęli rozmowę o słabych plonach z tego roku, srogiej zimie i o nadziejach, jakie wiążą z następnym sezonem.
Gdy wysiedli przy przystanku autobusowym, Robert uświadomił sobie, że nigdy wcześniej jej nie spotkał. Przez chwilę szli razem, potem rozeszli się każdy w swoją stronę. Kiedy dotarł na swoją działkę, zobaczył, że po jego długiej nieobecności teren zarósł chwastami. Jednak rozmowa z kobietą z pociągu podniosła go na duchu i dała natchnienie, by zająć się ogrodem.
Z nową energią zabrał się do pracy: przekopywał grządki, wyrywał chwasty. Widok urodzajnej ziemi sprawił mu prawdziwą satysfakcję. Postanowił nie sprzedawać działki, jak rozważał wcześniej. Korzystając z przerwy, usiadł na ławce, rozkoszując się kanapką i herbatą. Uśmiechnął się, patrząc na swoje ulubione kwiaty kołyszące się na wietrze i dojrzałe jabłka pod świerzo posadzonym jabłoniem. Wszystko to budziło miłe wspomnienia.
Jego nastrój znacznie się poprawił i zdecydował, że będzie odwiedzał działkę częściej. Gdy zbierał grzyby w pobliskim lesie, poczuł, jak ciężar opuszcza jego serce. Praca dawała mu poczucie radości i celu.
W drodze powrotnej spotkał tę samą starszą kobietę, którą poznał wcześniej. Dzielili się jabłkami i śmiali się, opowiadając o pracy na działkach. Kobieta zapewniła Roberta, że przed nim jeszcze wiele dobrego, zachęcając go, by widział w pracy źródło szczęścia i sensu. Gdy wysiadł na swojej stacji, uśmiechnął się do zachodzącego słońca, czując spokój i wdzięczność, wolny już od żalu.
Życie pokazało mu, że nawet po utracie kogoś bliskiego warto otworzyć się na nowe znajomości, codzienną pracę i drobne radości, bo to właśnie one na nowo wypełniają dni światłem.
