Od jak dawna twój syn z tobą nie rozmawia? zapytałam moją sąsiadkę, panią Henrykę I w tym momencie serce mi pękło.
Ostatni raz widziałam go ponad sześć lat temu. Po tym, jak przeprowadził się z żoną do Warszawy, na początku jeszcze czasem do mnie dzwonił, ale potem kontakt się urwał. Pamiętam, jak raz kupiłam jego ulubiony sernik na urodziny, pojechałam do nich… w tej chwili pani Henryka spuściła oczy i popłynęły jej łzy.
I co wtedy się stało?
Drzwi otworzyła mi synowa i powiedziała, że nie jestem mile widziana w ich domu. Mój syn nic nie powiedział, tylko spojrzał na mnie tak, jakbym to ja była winna, po czym odwrócił wzrok. To był ostatni raz, kiedy go widziałam.
Naprawdę nigdy potem nie zadzwonił? nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę.
Zadzwoniłam do niego raz, jak postanowiłam sprzedać trzypokojowe mieszkanie w Łodzi i kupić mniejsze. Oczywiście dałam mu trochę pieniędzy. Przyjechał, podpisał dokumenty, wziął pieniądze i od tej pory cisza.
Bardzo jest pani samotna, czy już przywykła pani do tej samotności? zapytałam starszą panią.
Radzę sobie! Wie pani, jak byłam młoda, zostałam sama z synem, bo mój mąż odszedł do innej. Sama go wychowałam, w miłości i trosce. Syn dorastał, kochał mnie, a potem pewnego dnia powiedział, że chce wynająć mieszkanie. Myślałam, że jest już dorosły, że zaczyna myśleć o samodzielności, bardzo się cieszyłam…
Okazało się jednak, że to jego dziewczyna, a potem żona najbardziej na tym nalegała. Uważała, że powinni żyć po swojemu, żeby nikt nie wtrącał się do ich spraw. Kiedy zaszła w ciążę, kontakt z synem już był bardzo lichy.
Opowiada mi to pani tak spokojnie… Nie boli pani, że syn zostawił panią samą? zapytałam ze zdziwieniem.
Pewnie, że bolało. Ale przyzwyczaiłam się. Mam tutaj nowe mieszkanie, oswoiłam się z ciszą. Mam trochę oszczędności, starcza mi na wszystko. Codziennie rano gotuję wodę w czajniku, wychodzę na balkon, piję herbatę i patrzę na budzącą się Łódź. Jak byłam młoda, marzyłam, żeby się wyspać, bo pracowałam na dwie zmiany. Chciałam dożyć starości otoczona bliskimi ludźmi, ale chyba taki był mój los, że jestem sama.
A może piesek albo kot? We dwoje zawsze weselej.
Wiesz, kochanie, nawet koty czasem opuszczają swoich właścicieli. Psa nie mogę wziąć, bo nie wiem, czy jutro rano jeszcze się obudzę. Nie mogłabym wziąć do siebie stworzenia, o które bym się nie mogła zatroszczyć. W życiu już wystarczająco dużo głupot zrobiłam…
Pani Henryka jeszcze przez chwilę starała się trzymać fason, ale nie dała rady i rozpłakała się…
Dzieci, nigdy nie zostawiajcie swoich rodziców! To kawałek was i kiedy ich zabraknie, cząstka was także odejdzie!
