Stare lustro, czyli jak zięć z teściową się pogodzili
Kasia wróciła do domu późnym wieczorem. W mieszkaniu panowała dziwna cisza. Żadnego głosu męża, ani typowego mamowego szemrania.
– Mamo? Wojtek? – zawołała, zaglądając do pokoi. Pusto.
„Pewnie majsterkuje w garażu” – pomyślała. „A mama?… Czyżby obrażona wyjechała?”
Narzuciła kurtkę i wyszła na podwórko. Z uchylonych drzwi garażu sączyło się żółte światło, dobiegały stamtąd głosy. Weszła do środka i zamarła.
Wojtek i jej mama, Bronisława Januszewska, z zapałem pracowali nad starą ramą lustra. Mąż malował drewno, a teściowa, zawiązana w chustkę i ubrana w stary fartuch, odgrywała rolę eksperta.
– Ależ to drewno odżyło! – zachwycała się Bronisława. – Wojtek, to prawdziwe rzemiosło!
– No nie przesadzajmy, pani Bronisławo… Tak tylko, hobbistycznie.
– Hobbistycznie?! – parsknęła teściowa. – Toż to maestro!
Kasia usiadła na skrzynce, nie wierząc własnym oczom. Jeszcze rano byli o krok od wojny…
A wszystko zaczęło się, gdy Bronisława wprowadziła się do nich „tylko na chwilę” po zamknięciu sanatorium, w którym mieszkała od dwóch lat.
– Kochanie, to tylko na miesiąc – przekonywała Kasia męża. – Dopóki nie znajdą innego miejsca.
– Miesiąc – mruknął Wojtek. – A żyć z nią będę ja.
Chodził po kuchni, zaciskając pięści, aż w końcu westchnął:
– Może wynajmiemy jej mieszkanie? Właśnie mam premię…
– Oszalałeś?! – oburzyła się Kasia. – Żeby potem słyszeć, jak własna córka wyrzuciła matkę na bruk?
Dzwonek do drzwi przerwał ciszę. Bronisława, jak zwykle, przyjechała godzinę wcześniej – „żeby rozeznać teren”.
Od progu rozpoczęła inspekcję:
– Kasiu, kochanie, tapety wam odpadają… Wojtek, choćby śrubki dokręcił!
Wojtek wyszedł do łazienki bez słowa.
W pierwszym tygodniu teściowa przestawiła meble, doczyściła kuchnię do połysku, przejrzała wszystkie szafki i… dotarła do dokumentów Wojtka.
– Pani Bronisławo! – podniósł głos, gdy nie znalazł ważnej teczki. – Gdzie moje papiery?
– Wyrzuciłam – wzruszyła ramionami teściowa. – Pomięte były. Wszystko posegregowałam od nowa. Alfabetycznie!
Wojtek wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.
Kasia próbowała skupić się na pracy, ale myśli wciąż wracały do domu. Mama – uparta, mąż – twardy… A pomiędzy nimi – ona.
Po pracy od razu wróciła. Mieszkanie było puste. Najpierw się przestraszyła. A potem usłyszała głosy w garażu.
I teraz siedziała, nie mogąc uwierzyć: ci dwoje, których jeszcze rano musiała rozdzielać, dyskutowali o lakierach i olejach, śmiali się jak starzy kumple.
– Mamo? – odezwała się niepewnie.
– O, przyszła! – Bronisława promieniała. – Zobacz, jakie Wojtek ma złote ręce! A ja tylko narzekałam, stara baba…
Zdjęła z warsztatu talerz z racuchami:
– Naostrzyłam. Szłam się godzić, ale… znaleźliśmy wspólny język!
– Nie uwierzysz! – podskoczył Wojtek. – Twoja mama to encyklopedia starych mebli! Ja się głowiłem nad impregnacją, a ona „dodaj oleju lnianego” i już!
– Mamo? – Kasia patrzyła zdumiona. – Przecież całe życie pracowałaś w księgowości…
– Takie hobby – machnęła ręką Bronisława.
– Ależ tam! – Wojtek chwycił malowaną szkatułkę. – Zobacz tylko, jak odnowiła kolory! Ja bym tygodniami kombinował.
– U was na wsi dużo takich rzeczy jest? – ożywił się nagle.
– Stodoła zapchana! Szafy, toaletki, półki… Przyjedźcie, zobaczycie!
– No to pojedziemy! – zwrócił się do żony. – Kasia, w wakacje jedziemy do mamy! Wyobrażasz sobie, ile może być roboty?
Bronisława klasnęła w dłonie:
– Naprawdę? Przyjedziecie?
– Koniecznie!
Usiedli przy prowizorycznym stoliku przykrytym ceratą. Na nim stały racuchy, czajnik i słoik konfitur.
– Zjemy, to pokażę wam jeszcze jeden sekret – mrugnęła teściowa. – Mam pomysł na dokończenie tej ramy.
Kasia patrzyła na nich – tak różnych, a jednak bliskich. I czuła, jak coś ściska ją w piersi: no tak, bywa i tak… Czasem szczęście chowa się w najdziwniejszych miejscach – na przykład w starym garażu pachnącym farbą i wiórami, gdzie teściowa i zięć znaleźli wspólną pasję.
