Krzysztof siedział w kuchni razem ze swoją żoną, Katarzyną. Gotowała akurat obiad, krzątając się przy piekarniku i mówiąc bez przerwy. On zaś, szykując się do wyjścia do pracy, pił kawę, patrzył przez okno na wschodzące słońce i starał się wyłapać sens z paplania ukochanej.
„Krzyś, słuchasz mnie w ogóle?” – nagle paznokcie Kasi wbiły mu się w ramię.
„Kochanie, oczywiście!” – odparł szybko Krzysztof, próbując delikatnie odsunąć jej dłoń. Manicure miała zawsze perfekcyjny.
„To powtórz, co właśnie powiedziałam.” – w jej oczach pojawił się lodowaty błysk.
Krzysztof westchnął.
„Znów mówiłaś o sprzedaży domu.”
„Tak. I dlaczego?”
„Jeśli zabierzemy mamę do nas, będzie nam łatwiej. Nie trzeba będzie ciągle oszczędzać.”
„Przecież wiesz, że tam jest kompletnie pusto? Nic dla nas pożytecznego. Po co jej tam mieszkać? Emerytury ledwo starcza na rachunki. Dlaczego my mamy za to płacić? Za co?” – głos Kasi brzmiał pogardliwie i gniewnie. Mając prawie czterdzieści lat i jasny ogląd sytuacji, brzmiało to wręcz złowieszczo.
Ten niski, lekko chropowaty głos potrafił być hipnotyzujący… Daleki już od dawnego, słowiciego śpiewu, lekkiego i delikatnego… Ale wciąż. Krzysztof przekroczył czterdziestkę, lecz dawno przywykł słuchać Katarzyny. Zwykle nie kończyło się to źle, wręcz przeciwnie.
„Mama musi gdzieś mieszkać” – słabo zaprotestował.
„Oczywiście. U nas. A dom sprzedamy. Zarobimy, spłacimy kredyty, poprawimy sytuację finansową. I będzie weselej, prawda?” – ciągnęła Kasia.
Krzysztof skinął głową. Choć jako inżynier budowlany zarabiał nieźle, nikt by nie odmówił dodatkowego zastrzyku gotówki. Tym bardziej że dom był dawniej na niego przepisany, a płacić za miejsce, w którym nikt nie mieszka, nie miał ochoty.
„Więc ogłoś jutro sprzedaż, zadzwoń do mamy, niech się pakuje. Przeprowadzi się do nas, a kupiec się znajdzie.” – Katarzyna nagle się uśmiechnęła, pokazując zęby jak drapieżnica, która upatrzyła ofiarę.
***
Danuta zaczęła dzień jak zwykle. Słońce dawno wzeszło, gdy starsza kobieta wreszcie wstała. Wyszła do ogrodu sprawdzić drzewa. Nagle w kieszeni spodni zadzwoniła stara „Nokia” z klawiaturą. Nowych technologii Danuta nigdy nie polubiła. Nawet takie proste rzeczy, jak obsługa pralki, Krzysztof musiał jej tłumaczyć kilka razy.
Tu, na wsi, panował spokój. Czas jakby się zatrzymał. Żadnych skomplikowanych spraw. Ulubione czasopisma, sąsiedzi. Emerytura w wieku sześćdziesięciu pięciu lat. Życie wydawało się udane.
Lecz gdy w słuchawce usłyszała głos syna, serce jej się ścisnęło.
„Cześć, mamo. Posłuchaj, pogadaliśmy z Kasią i uznaliśmy, że czas sprzedać twój dom.”
„Co?!” – Danuta wyszła na ganek i, ciężko oddychając, opadła na ławkę.
„O co ci chodzi? Uznaliśmy, że nie ma sensu, żebyś wegetowała na wsi. Lepiej zamieszkasz z nami. Pieniądze nam się przydadzą.”
„Proponujesz, żebym z wami mieszkała? Nie będę wam przeszkadzać?” – spytała ostrożnie.
„Mamo! No co ty! Oczywiście, że nie. Przygotujemy ci pokój, co tylko zechcesz. Będziemy żyć jak jedna rodzina. Tobie też będzie lżej, nie trzeba będzie ciągle liczyć groszy. Same plusy.”
Danuta zaczęła nerwowo przygryzać wargę, lecz syn nie ustępował.
„Już wystawiłem ogłoszenie. Więc pakuj się, jutro sobota, przyjadę po ciebie i rzeczy. Nie bierz za dużo, nie chcemy marnować czasu na wożenie.”
I tak nowe życie stanęło przed Danutą. Syn szybko się rozłączył, zajęty jak zwykle. Ona zaś została na ławce, zadumana. Dogadali się dawno z Krzysztofem co do rachunków. Owszem, emerytura była skromna, ale jak mogła przypuszczać, że on to wykorzysta i po prostu postawi ją przed faktem?
Nie dano jej wyboru. Wzdychając, gładząc obolałe plecy, wróciła do domu, myśląc o ogrodzie, w który włożyła tyle wysiłku… I którego już nigdy nie zobaczy!
***
Katarzyna skrzywiła się.
„Danuto Stanisławo, naprawdę… Mówiłam, żebyś nie gotowała takich zup. Cała kuchnia śmierdzi.”
Szwagierka z wyraźną niechęcią i ostrymi ruchami otworzyła okno. Danuta zastygła w bezruchu.
„A co mam robić? Nie jestem przyzwyczajona do tego, co wy jecie.”
„No to gotuj normalnie! Makaron, sos, coś porządnego. Żeby i nam smakowało, i gdy goście przyjdą.” – Kasia odwróciła się ze swoim drapieżnym uśmiechem.
„Mam gotować od razu na przyjęcie?”
„Nie! Tylko żeby wyglądało i pachniało przyzwoicie, a nie jak te twoje zupy, gdzie same włókna.” – Kasia demonstracyjnie wciągnęła powietrze w oknie.
Danuta odwróciła się i smutna weszła do swojego pokoju. Było jasne – to dopiero początek konfliktu. W duchu pomyślała: „Jeśli tak dalej pójdzie, będę musiała coś zrobić.”
Tego wieczoru, gdy siedzieli w kuchni, a Danuta przygotowała zapiekankę i smażoną cebulkę, Krzysztof uśmiechnął się, gdy zadzwonił telefon.
„Tak, słucham? Obejrzeć dom? W weekend, dobrze. Od razu kupić? Świetnie, ale najpierw trzeba zobaczyć.”
„Już się znaleźli?” – Danuta otworzyła usta ze zdumienia.
„Oczywiście, cenę dałem niską. Nie chcemy zarobić, a tam remontu trzeba.” – Krzysztof wzruszył ramionami.
„A ty, Krzysiu?” – matka spojrzała surowo.
„A co Krzysiek? Sami nie potraficie?” – wtrąciła Katarzyna. – „Powinnaś raczej myśleć o spadku dla wnuków, Danuto Stanisławo.”
„A mam wnuki?” – Danuta boleśnie odcięła.
Kasia zamilkła, wpatrując się w ścianę.
„Właśnie dlatego nie ma,
