Mamo, moje trampki są kompletnie rozbite! Michał stał w progu, nieśmiało poprawiając rękaw swojej koszulki.
Co to znaczy rozbite? Kupiliśmy je dopiero dwa miesiące temu! odparła Marzena, ledwo łapiąc się za szmatę. To był ostatni dźwięk, którego potrzebowała w tym momencie. Tylko tydzień do wypłaty i w portfelu nie było ani grosza.
Nie mam innych, jęknął syn. Noszę je codziennie.
Pewnie znowu gra w piłkę? Marzena próbowała brzmieć spokojnie, choć w środku gotowała się w niej burza.
Michał zamruchał i odwrócił wzrok. Zosia, młodsza siostra, nieustanna obrończyni brata, wtrąciła się:
Mamo, co z tobą? Każdy chłopak gra w piłkę! Czy nasze mają teraz siedzieć na ławce?
Marzena opadła ciężko na stołek. Córeczko, gdybyś tylko wiedziała, jak bardzo chciałabym pęknąć ze łez
Rozumiem wszystko, kochanie. Ale musisz też zrozumieć mnie: fabryka się zamknęła, tata zadrżała tata przestał płacić alimenty. Skąd weźmę pieniądze na nowe trampki?
Co myślisz, że to ma wspólnego z nami?! wybuchł Michał. Nie powinniście nas mieć, jeśli tak nas traktujemy!
Podskoczył i wybiegł, uderzając drzwi na oścież. Marzena siedziała, patrząc przed siebie. Chciała płakać, aż bolało, ale łzy były dozwolone tylko nocą, kiedy dzieci śpią. Teraz nie było czasu. Za kilka godzin musiała iść do pracy.
Praca Pracowała w zakładzie od dziesięciu lat, nawet była liderką zespołu. Potem bum! wszystko się skończyło. Zakład zamknięto. Mieli nadzieję, że to chwilowe, ale pecha nie było. Ktoś kupił fabrykę i zatrudnił głównie obcych, przywożonych nocnymi autobusami.
Roman, były pracownik zakładu, po zamknięciu trochę woził taksówki, a potem przypomniała sobie tamten wieczór. Spakował torbę i rzekł:
Marzena, czasy są ciężkie Życie przypomina pochowanie się żywcem.
Śmiała się wtedy, myśląc, że żartuje. Zasugerowała, że uciekną razem w lepsze miejsce. On był poważny:
Nie, jadę sam. Nie mogę już wytrzymać. Zaraz zwariuję.
A dzieci? To twoje dzieci, Romanie!
Co mogę zrobić? Nazwij mnie drańcem, ale odchodzę. To moja decyzja.
I tak zniknął. Wtedy prawdziwy strach wbił się w jej serce. Michał chodzi do szkoły, Zosia wciąż jest mała Nawet same jedzenie i media kosztują, a w mieście brak pracy. Kolejki są nawet przy sprzątaczach, a połówka z nich ma wyższe wykształcenie.
Przez dwa dni włóczyła się po Łodzi najpierw do firmy, która obiecywała przyzwoite wynagrodzenie, potem do tej, co płaciło choć trochę, a na końcu do takiej, co nie wiedziała, czy w ogóle wypłaci. Teraz firmy, w których czeka się na pensję dłużej niż na przyjście Mesjasza, mnożą się jak grzyby po deszczu.
Cudem udało się jej dostać posadę sprzątaczki w biurze. Tych biur przybyło ostatnio mnóstwo ludzie siedzą, przewracają papiery, a co tak naprawdę robią, nie wiadomo. Płacili, oczywiście, groszowo, ale przynajmniej coś. Mięso stało się luksusem, olej droższym niż kiedyś, ale przeżyć się udało. Kiedy jednak chodziło o buty czy ubrania rozpoczął się cykl pożycz i oddaj.
Od dawna sprzedała złoty naszyjnik i pierścionek ślubny. Nie zostało nic cennego.
Michał! Zosiu! Wychodzę! krzyknęła Marzena.
W pokoju zabrzmiało niejasne szemranie. Nikt nie przyszedł pożegnać. Ach, zepsuła dzieci Ale czego się spodziewać? Inne dzieci pokazują nowe rzeczy, a moje mają to, co mają.
Wyszła z domu z ciężkim sercem. Po drodze myślała o Romanie. Po jego odejściu wniosła pozew o rozwód i o alimenty. Bez skutku zero. Albo nie pracuje, albo się chowa. Nie dostała grosza od roku.
Nie poślubiła go z miłości. Po prostu wydawało się, że to właściwy moment. Pracował w zakładzie, nie pił, był porządnym człowiekiem. Zaczęli się spotykać krótko, potem powiedział: Marzena, po co to przedłużamy? Pasujemy do siebie. I rzeczywiście. Obaj domatorzy, nie lubiący hałaśliwych firm Kto by pomyślał, że tak skończy?
W biurze od razu widać było, że coś się stało. Dziewczyny szeptały, nikt nie pracował.
Dlaczego takie smutki? zapytała Marzena.
Słyszałaś? Przygotowywali wielki kontrakt, a teraz wszystko się rozpadło.
Naprawdę?
Informacje potwierdzone. Jeśli jest tak źle, jak mówią, Paweł Wasiljewicz zostanie zwolniony. A z nim i my wszyscy. Nie jest głupi nie przyjmie winy na siebie.
Marzena poczuła, jak nogi słabną. Cholera Właśnie miałam poprosić o zaliczkę
Dlaczego? zdziwiła się Alla.
Michał potrzebuje nowych trampek. Zapytam o zaliczkę.
Nie najodpowiedniejszy moment Ale spróbuj. Przynajmniej się dowiesz.
Zbierając myśli, zapukała do drzwi gabinetu kierownika.
Czy mogę wejść?
Andrzej Aleksandrowicz chciał jej powiedzieć, żeby poszła, ale rozpoznawszy sprzątaczkę, machnął ręką:
Proszę, wejdź.
Przypomniał sobie, że HR wspominała: mąż odszedł, dwoje dzieci, głodny brzuch. Jeden pomysł zaczął kiełkować w jego głowie
Dzień dobry, panie Andrzeju Aleksandrowiczu. Chciałam z panem porozmawiać
Usiądź, uśmiechnął się niezręcznie.
Dzięki, wolę stać. Czy mógłby pan dać mi zaliczkę? Mój syn ma kompletnie rozbite trampki, nie ma czego nosić do szkoły
Kierownik spojrzał na nią uważnie, po czym rozpromienił się zadowoleniem:
Najpierw usiądź. Mam coś do powiedzenia.
Zrobił krótką przerwę, wybierając słowa. Pieniądze były potrzebne na coś więcej niż tylko buty, więc najpewniej się zgodzi.
Jeśli uda mu się udowodnić, że niepowodzenie transakcji nie jest jego winą, właściciel zostanie cichy. Ale gdyby i tak zwolnili go rozpocząłby się audyt i w końcu ujawniono by fałszywe dokumenty, a cała sieć ległaby w gruz. Jedynym wyjściem byłoby obarczenie głównego księgowego. Pracowali razem nad planem, ale on wprowadził zmiany, które ona nazwała szalonymi bzdurami. On się obraził. Teraz nadszedł moment prawdy.
Co trzeba zrobić? zapytała Marzena.
Nie bój się, ostrzegł Andrzej Aleksandrowicz. Za tę kwotę zadanie będzie nie do końca czyste.
Marzena poczuła, jak dłonie jej się pocią. Kierownik zauważył jej zakłopotanie i szybko napisał liczbę na kartce.
To mogło zmienić ich życie: spłacić długi, ubrać dzieci, może nawet coś naprawić.
Co dokładnie mam zrobić? ledwo wymówiła.
Podmienić dokumenty w teczce głównego księgowego. Zawsze ją nosi przy sobie. Przynieś stare, wstaw moje.
Czy ona ucierpi?
Straci pracę, oczywiście. Ale z takim doświadczeniem znajdzie nową w tydzień. Nie martw się. Dobrze płacę. Przemyśl to do wieczora. Szef przyjdzie za dwa dni wszystko musi być gotowe. I milcz.
Marzena wstała mechanicznie i wyszła. Koledzy od razu otoczyli ją:
No i? Dał zaliczkę?
Najpierw skinęła głową, potem potrząsnęła, machnęła ręką i poszła do swojej małej izby.
Boże, co robić? Pierwszy impuls nie! Ale jeśli odmówię, znajdzie kogoś innego. Ktoś przyjmie pieniądze i udawać będzie, że się zgadza? Niebezpieczne. Mam dzieci
Usłyszała stukanie.
Tak?
Olga Gawriłowna, główna księgowa, weszła.
Dzień dobry, Marzena. Andrzej Aleksandrowicz odszedł, chciałam z tobą porozmawiać.
Marzena podskoczyła:
Dobrze, że przyszłaś!
Zaczęła płakać, nie mogąc powstrzymać napięcia.
Kobieta usiadła na kartonie:
Myślałam o tym. On chce mnie zrobić koziołkiem?
Rozmawiały krótko. Przed wyjściem Olga podała jej kopertę:
Trochę tu jest, ale wystarczy na trampki. Nie mam więcej przy sobie.
Dziękuję wyszeptała, szlochając.
Nie odmawiaj. Do wieczora.
W domu przywitali ją dzieci. Najpierw Michał:
Mamo, przepraszam. Po prostu
Nic nie szkodzi, synku. Weź to pieniądze na trampki. Upiekłam ciasto. Dziś goście, pomożesz przy sprzątaniu?
Oczywiście, mamo!
Marzena starała się nie myśleć o pomocy Andrzejowi Aleksandrowiczowi, ale tylko dlatego, że prosiła o to Olga Gawriłowna. Pieniądze od szefa leżały w torbie nie dotknęła ich.
Wieczorem Olga wróciła z kimś jeszcze. Marzena nigdy nie widziała wielkiego szefa. Gdy drzwi się otworzyły
Władek? Przepraszam Władysław Nikodemowicz
Mężczyzna zamarł w progu:
Marzena? To niemożliwe!
Uczyli się razem w jednej klasie. Marzena poszła do technikum, rodzice zmarli, musiała radzić sobie sama. Władek skończył szkołę, po roku rodzina wyprowadziła się z miasta.
Byli przyjaciółmi, ale Marzena zawsze trzymała dystans. Światy były za różne.
Zostało im już późno. Dzieci spały, kiedy Olga wstała:
Muszę iść. Pewnie jeszcze dużo przed nami do omówienia.
Władek odprowadził ją:
Dzięki, Olgo Gawriłowna. Odpocznę. Tydzień wystarczy, by wszystko uporządkować.
Pozostali sami w kuchni. Cisza.
No, Marzena, powiedz mi w końcu zapytał Władek. Jak ta dziewczyna, co tłumaczyła mi fizykę, stała się sprzątaczką?
Westchnęła i opowiedziała o technikum, fabryce, małżeństwie
To więc po szkole od razu do fabryki i od razu ślub?
Opcje były ograniczone. Chciałam tylko spokoju. Pamiętasz, jak żyłam? Rodzice każdy dzień był alkoholem albo kłótnią.
Władek stuknął palcami w stół:
Pamiętam. Słuchaj, Marzena, wrócisz do szkoły.
Jesteś szalony? W moim wieku?
Wszyscy się uczą! Ja też. Nie kłóć się. Pomogę ci finansowo. Mam dużo czasu. Właśnie się rozwiodłem. A potem wrócisz do firmy. Nie jako sprzątaczka, oczywiście.
Władku, nie dam rady
Pamiętasz, jak mówiłaś, że nie dam rady?
Marzena uśmiechnęła się przez łzy:
Pamiętam. I uderzyłam cię podręcznikiem, mówiąc: nie mów tego już więcej!
Dokładnie! Teraz nie chcę tego słyszeć. Daj mi dane byłego. Chyba jest winien coś dzieciom.
Trzy lata minęły. Marzena Wiktoria przejęła firmę. Mogła to zrobić wcześniej Władek zaoferował to dawno temu. Ale postanowiła najpierw skończyć szkołę, nawet przyspieszonym programem.
Teraz była nie do poznania. Postawa, styl, maniery wszystko się zmieniło. Czuła się inną osobą. Silną, pewną, kochaną.
Kto pomyślał, że jedyne zadanie z fizyki może stać się początkiem takiego życia?
