Sprzątaczka kupiła dziwną błyskotkę od Cyganki. W domu czekała na nią niespodzianka
W sercu wojewódzkiego miasta, zazwyczaj gwarnym i pełnym życia, tamtego dnia panowała złowieszcza, niemal mistyczna cisza. Ani wiatr nie szeleścił liści, ani ptaki nie ćwierkały na gałęziach jakby samo miasto wstrzymało oddech. Tylko samotne kroki Aliny, młodej matki, przerywały tę przytłaczającą ciszę, odbijając się echem w pustych ulicach. Przed sobą pchała wózek, w którym spał itsyn kruchy, blady, ale tak drogi Mikołaj. Każdy krok przychodził z trudem, nie z powodu zmęczenia, lecz ciężaru, który gniótł jej serce. Nie mieli wyboru lek, bez którego chłopiec nie przeżyje, czekał w aptece, a Alina spieszyła się, jakby uciekała przed pożarem.
Pieniądze na leczenie znikały jak dym. Zasiłek rodzinny, zarobki męża Wiktora wszystko pochłaniała przepaść rachunków medycznych. I tak było tego za mało. Trzy miesiące temu lekarze postawili diagnozę, od której krew ścinała się w żyłach: rzadka, agresywna choroba, wymagająca natychmiastowej operacji za granicą. Bez pilnego zabiegu Mikołaj mógł zostać kaleką na całe życie. Wiktor bez wahania wyjechał do pracy do innego miasta, zostawiając żonę samą w walce o życie syna.
W końcu Alina zatrzymała się przy małym kiosku na skraju parku, gdzie sprzedawano wodę mineralną. Pragnienie paliło ją jak ogień. Do domu było jeszcze prawie dwa kilometry, a siły ją opuszczały.
Poczekaj, kochanie, zaraz wrócę szepnęła, delikatnie dotykając czoła śpiącego chłopca.
Podbiegła do kiosku, kupiła wodę i wróciła po chwili lecz w następnej sekundzie jej świat runął. Wózek stał na miejscu, ale w środku pustka. Nie było Mikołaja.
Serce wyrwało się z piersi. Alina roztrzaskała butelkę o chodnik szkło rozprysło się jak jej nadzieja. Biegała w przód i w tył, zaglądała pod ławki, wołała syna, ale odpowiedziała jej tylko cisza. Gdzie on jest? Dokąd zniknął?
Gdyby tylko wcześniej się obejrzała, zobaczyłaby ją starą Cygankę w jaskrawym chuście, z przenikliwym spojrzeniem, śledzącą ją spod gałęzi kasztanowca. Gdy Alina kupowała wodę, Rozalia, niczym cień, podkradła się do wózka, jednym ruchem porwała chłopca i zniknęła w drzwiach nadjeżdżającego autobusu, który natychmiast odjechał, zabierając ze sobą cudze szczęście.
Łzy płynęły strumieniami. Drżącymi palcami Alina wybrała 112, a potem numer męża.
Witek Witek, zgubiłam Mikołaja! łkała, ledwo powstrzymując histerię. Odwróciłam się tylko na chwilę! A kiedy wróciłam nie było go!
Tymczasem setki kilometrów dalej, w starej, zardzewiałej Maluchu, w której silnik terkotał jak serce wściekłego zwierzęcia, Rozalia triumfowała.
Patrz, Lorenc, jaką mam zdobycz! przechwalała się, rozwijając kocyk, pod którym spał Mikołaj.
Lorenc, jej syn, spojrzał na dziecko i zmarszczył brwi:
Matko, oszalałaś? A jeśli są kamery? Jeśli policja zacznie szukać?
Jakie kamery w tej głuszy? prychnęła Rozalia. Same drzewa i krzaki nikt nic nie widział.
Cyganka nie lubiła Mikołaja. Nie marzyła o dzieciach. Po prostu jak wrona widząca błyszczącą monetę nie mogła przejść obojętnie. Miała w zwyczaju, przekazywanym z pokolenia na pokolenie: brać, co się da, i wykorzystywać. A ten chłopiec słaby, chory był idealnym narzędziem. Zostałby żebrakiem, a ludzie, widząc jego łzy, rzucaliby pieniądze.
Rób, jak chcesz mruknął Lorenc, wciskając gaz. Samochód ruszył, wioząc dziecko w świat bez litości.
Dom, do którego przywieźli Mikołaja, przypominał opuszczoną chatę na skraju cygańskiej osady. Czekała tam Zofia synowa Rozalii, młoda kobieta o ciężkim spojrzeniu i zmęczonym sercu. Należała do innego pokolenia: nie wierzyła w wróżby, nie żebrała, handlowała na targu starociami.
Co to? wyszeptała, patrząc na chłopca.
Proszę, córko, prezent uśmiechnęła się Rozalia. Jutro weźmiesz go pod kościół, będziesz stać i prosić o jałmużnę.
Ale jeśli przyjdą policjanci? Jeśli zapytają o dokumenty?
Powiesz: urodziłam w domu, do szpitala nie chodziłam wtrącił się teść, starzec o oczach jak węgle. Żadnych papierów i koniec.
Mąż Zofii, Arnold, tylko wzruszył ramionami. Było mu wszystko jedno. Byle nie było kłopotów.
A w mieście Alina i Wiktor tracili rozum. Przeszukali każdy zakamarek, rozwiesili setki ulotek, błagali o pomoc wszystkich, którzy mogli pomóc. Ale Mikołaj zdawał się zniknąć na zawsze.
Rozalia zaś zacierała ręce, marząc o przyszłych zyskach. Nie wiedziała, że chłopiec prawdopodobnie nie dożyje następnego tygodnia. Jego organizm był na krawędzi.
Ale Zofia choć bała się widziała wszystko. Zauważyła, jak chłopiec jęczy przez sen, jak ciężko oddycha, jak blednie z dnia na dzień. Pewnej nocy potajemnie zabrała go do lekarza, któremu ufała.
To jego ostatnie dni powiedział doktor. Bez natychmiastowej operacji nie przeżyje.
To był cios dla Zofii. Nie mogła patrzeć, jak umiera niewinne dziecko.
Wtedy los zetknął ją z Łukaszem jej pierwszą miłością. Kiedyś marzyli, by być razem, ale życie ich rozdzieliło. Teraz, spotkawszy się ponownie, zrozumieli to ich szansa.
Zaczęli spotykać się potajemnie. Planowali uciec, zostawić Mikołaja pod jakimś blokiem, byle tylko wyrwać się spod władzy Rozalii i Arnolda.
Ale stara Cyganka wszystko podsłuchała.
Wpadła w szał. Zbudziła syna.
Arnold! Twoja żona chce uciec z kochankiem i zniszczyć nasz interes!
Tej samej nocy Arnold złapał Łukasza,
