**Ślub Starszego Brata**
Smuga nieba nad horyzontem różowiła się powoli, słońce miało wkrótce wzejść. W przedziale wagonu wszyscy spali, tylko Radosław nie mógł zasnąć, tylko on obserwował narodziny nowego dnia. Leżał na górnej półce i wpatrywał się w okno. Coraz częściej migały wsie, stacje z opustoszałymi peronami. Czyżby naprawdę już niedługo miał być w domu?
Drzwi przedziału uchyliły się, weszła konduktorka.
— Za pół godziny wasza stacja. Postój pociągu dwie minuty — powiedziała i zamknęła drzwi.
Radosław słyszał, jak budziła kogoś w sąsiednim przedziale. Znów spojrzał w okno, ale widok wschodu słońca stracił już swój urok. Usiadł, po czym zeskoczył sprężyście na dół. Mężczyzna na dolnej półce westchnął i odwrócił się do ściany.
Radosław wziął ręcznik i wyszedł na korytarz. W prawie wszystkich przedziałach drzwi były uchylone, panował upał. W niektórych pasażerowie też już wstawali.
Toaleta była zajęta. Radosław odwrócił się do okna. Nie było go w domu od czterech lat. Nikt go nie oczekiwał, bo nikt nie wiedział, że przyjedzie. Postanowił zrobić niespodziankę. A teraz pomyślał, że to był błąd. Sam się zdenerwował, nie spał całą noc. A co będzie z mamą, gdy zobaczy go w progu?
Po śmierci ojca często chorowała. Z radości, tak jak i ze smutku, też może skoczyć ciśnienie. Trzeba było chociaż Darkowi zadzwonić, uprzedzić. On by ją przygotował.
Radosław wrócił do przedziału, ubrał się, wziął plecak. W drzwiach obejrzał się — czy czegoś nie zapomniał. Stanął przy oknie w korytarzu, czekając na swoją stację.
Dariusz. Mama zawsze nazywała go tylko tak. Po śmierci ojca zajął jego miejsce w rodzinie. Przyzwyczajona do radzenia się we wszystkim męża, teraz radziła się syna. Dumna była z mądrego i poważnego pierworodnego.
A Radosław zawsze był Radkiem, młodszym, urwisem, psotnikiem. Radek miał wrażenie, że mama kochała Darka bardziej niż jego. Ale ojciec wolał Radka.
— W kogo ty taki? — dziwiła się mama, widząc w dzienniku uwagi o złym zachowaniu.
— Musi być w rodzinie jakiś błazen. Jak w bajce. Nic nie szkodzi, przyjdzie czas, też będziesz ze mnie dumna — przechwalał się Radek.
Mama wzdychała.
Dariusz skończył szkołę ze złotym medalem, bez problemu dostał się na ekonomię. Uczył się świetnie, mama była z niego dumna i stawiała go Radkowi za wzór. A ten wolał grać w piłkę, chodzić do kina i czytać książki o piratach, fantastykę, marzył o podróżach.
Radka irytowała matczyna adoracja starszego brata. Gdy chwaliła Darka, stawiała go za przykład, Radek z buntu robił wszystko na odwrót, na złość, jeszcze gorzej. Był taki, jaki był, i nie zamierzał naśladować brata, choć uznawał jego rozum.
Gdy Dariusz skończył studia, Radek dostał maturę. Byli zupełnie różni. Dariusz wyglądał jak mama — jasnowłosy, niebieskooki, z pełnymi ustami. A Radek miał ciemne, niesforne włosy, wiecznie sterczące na wszystkie strony. Oczy żółtawe, jak u kota. Mama w dzieciństwie nazywała go kiciuś. A jak nazywała Darka? Radosław nie mógł sobie przypomnieć. Pewnie zawsze był Dariuszem.
I oczywiście, miał iść na studia, jak starszy brat. Radek oszukał, nie złożył dokumentów, a potem skłamał, że nie starczyło punktów.
— Chociaż do technikum byś poszedł, może zdążysz. Do wojska cię wezmą — wzdychała mama. — Dariusz, przemów ty do niego.
— Radku, bez wykształcenia teraz ani rusz, kariery nie zrobisz. Mama ma rację. Spróbuj w technikum. Chcesz, pójdę z tobą? Potem będziesz pracował, studia zaoczne. Nie martw matki.
— Jeszcze nie wiem, kim chcę być. Wystarczy w rodzinie jednego mądrali. Ktoś musi i do wojska iść. Jeśli wszyscy będą profesorami, kto będzie bronił ojczyzny? — odpowiadał Radek.
— Uważaj, żebyś nie żałował. Mama zasługuje na spokój.
Radek poszedł do wojska. Najpierw było ciężko, potem się wciągnął, znalazł przyjaciół. Z jednym nawet pojechał po służbie do pracy w kopalni na Śląsk. Zadzwonił do matki, powiedział, że chce zarobić. Mama płakała, przekonywała, żeby wracał. Dzwonił i Dariusz, krzyczał. Ale Radek postawił na swoim.
Dlaczego miał iść w ślady brata? Nawet ubrania zawsze nosił po nim. Dariusz nie grał w piłkę, nie darł spodni. Po co Radkowi nowe, skoro po bracie zostawało pełno? Miał dość. Miał swoje życie. Niech Dariusz siedzi w biurze, on woli pracę rękami. Udowodni, że też coś znaczy. Gdyby żył ojciec, na pewno by go poparł.
Do domu dzwonił rzadko, mówił, że wszystko gra, ale nie może przyjechać, bez niego się nie obejdą. Po czterech latach pierwszy raz wracał. Dopiero teraz Radosław zrozumiał, jak tęsknił za matką i Dariuszem.
Zarobił na mieszkanie, urządził, nie wstyd dziewczyny zaprosić. Tylko z dziewczynami nie miał szczęścia. Zakochał się w księgowej Asi, a ta okazała się mężatką. To przez nią, żeby zapomnieć, wracał teraz na urlop.
Za oknem pojawiły się już wysokie bloki dużego miasta. Radosław wyszedł do przedziału. Pociąg zwalniał, wreszcie szarpnął się parę razy i stanął. Konduktorka otworzyła drzwi. Zszedł na peron, poprawił plecak na ramieniu i lekko ruszył w stronę miasta.
Słońce już wzeszło, dzień zapowiadał się upalny. Radosław szedł ulicami rodzinnego miasta, wdychając zapachy dzieciństwa i rozglądając się na boki. Marzył, jak zaskoczy ich swoim przyjazdem. Dariusz pewnie jeszcze w domu, nie wyszedł do pracy. Mama otworzy drzwi, krzyknie, rzuci się w jego ramiona… Jak on za nią tęsknił!
Oto i klatka. Długo stał przed drzwiami mieszkania, w końcu nacisnął dzwonek. Już miał powtórzyć, gdy zaskoczył zamek. Zaspana mama, przecierając oczy, poprawiała narzucony na koszulę nocną szlafrok.
W końcu go poznała, krzyknęła i zaczęła osuwać się na podłogę, opierając się o framug— Radku, dlaczego nie napisałeś, nie zadzwoniłeś? — wyszeptała, łapiąc go za rękę, a Radosław w końcu zrozumiał, że czasem największe rewolucje zaczynają się nie od głośnych dramatów, lecz od cichego drzwi skrzypnięcia w dawno zapomnianym domu.
