Dzisiaj w moim dzienniku chcę opisać tę szczególną chwilę, gdy w końcu mogłam polecieć do mojego ukochanego męża niczym na skrzydłach szczęścia. Nasz syn, Sławek, właśnie ukończył liceum i dostał się na studia. Teraz ja i Stanisław będziemy mogli być razem.
Tego samego dnia, gdy wysłałam syna na uczelnię, kupiłam bilet autobusowy i wyruszyłam do męża. Byliśmy małżeństwem zaledwie od dwóch lat, ale znaliśmy się – jak mi się zdawało – całą wieczność.
Nasza historia nie była prosta. Zaczęło się trudno, utrzymanie związku też wymagało wysiłku, ale los obiecywał nam wspólną przyszłość. Byłam o tym przekonana.
Poznałam Stanisława osiem lat temu. Dopiero co podniosłam się po rozwodzie z pierwszym mężem, Robertem, i długo nie dopuszczałam do siebie nikogo. Aż do dnia, gdy na mojej drodze stanął Stanisław. Nawet z nim wahałam się, czy warto zaczynać coś na poważnie. Musiał się naprawdę postarać, by przekonać mnie, że nie jest jak Robert.
Pół roku chodziliśmy na randki, aż w końcu zamieszkaliśmy razem. Stanisław wprowadził się do mnie, bo w swoim malutkim kawalerku nie pomieścilibyśmy się we trójkę – ja, on i mój dziesięcioletni syn. Sławek był dobrym chłopcem, ale z ojczymem też nie od razu się dogadał.
Po trzech latach wspólnego życia Stanisław zaczął myśleć o ślubie. Ale ja nie miałam ochoty na formalności. Wydawało mi się, że małżeńskie pieczątki to przestarzała konwencja, która i tak nie chroni przed złą wiarą. Byłam szczęśliwa – po co zmieniać to, co działa?
On początkowo zaakceptował mój punkt widzenia, ale z czasem zrozumiał, że to dla niego za mało. Chciał, bym była jego żoną w każdym calu. W końcu postawił ultimatum: albo ślub, albo rozstanie.
Nie spodobała mi się ta presja. Uznałam, że lepiej się rozstać. I tak też zrobiliśmy – na dobre pół roku.
W tym czasie Stanisław wyjechał do Krakowa, gdzie dobry znajomy zaoferował mu intratną posadę. Przyjeżdżał rzadko, głównie co dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. I właśnie podczas jednego z takich przyjazdów znów się spotkaliśmy.
Szłam przez park, uśmiechnięta i beztroska, aż do chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały. W jego oczach zobaczyłam to, co i ja czułam – nadal mnie kochał. I nie umiał tego ukryć.
Znów zaczęliśmy się spotykać, ale teraz na odległość. Czasem ja jechałam do niego, czasem on do mnie. Każde spotkanie było dokładnie zaplanowane, ale też pełne ciepła i namiętności.
Widywaliśmy się raz, czasem dwa razy w miesiącu. Stanisław kilkakrotnie proponował, bym się do niego przeprowadziła. Kupił już nawet dwupokojowe mieszkanie, choć jeszcze spłacał kredyt.
Ja też tego pragnęłam, ale nie mogłam wtedy tak gwałtownie zmienić życia. Sławek był w wieku nastoletnim – wymagał uwagi. Do tego moja mama, Zofia, zachorowała i potrzebowała opieki. Przez ponad dwa lata walczyłam, by stanęła na nogi.
– Jeszcze pani pożyje! – powiedział lekarz z uśmiechem, wypisując ją do domu.
Mama przestała mnie zatrzymywać, ale Sławek zaczął starsze klasy. Nie chciał zmieniać szkoły, błagał, bym została, dopóki nie skończy. Musiałam ustąpić.
Latem, przed rozpoczęciem przez niego maturalnej klasy, wzięliśmy ze Stanisławem ślub. Widząc, jak bardzo to dla niego znaczyło, żałowałam nawet, że nie zgodziłam się wcześniej. Ale po co płakać nad rozlanym mlekiem?
Teraz nie tylko się spotykaliśmy – moglibyśmy nazwać to małżeństwem na odległość, gdyby nie kilkaset kilometrów między nami.
A teraz – Sławek w końcu poszedł na studia. Byłam z niego dumna, ale też wiedziałam, że mogę wreszcie zadbać o własne szczęście. Nie powiedziałam Stanisławowi, że się przeprowadzam – chciałam zrobić mu niespodziankę.
Choć pewnie i tak się domyślał, że to tylko kwestia czasu.
Spakowałam walizkę, wsiadłam w autobus i pojechałam do niego. Marzyłam o tym, by ten dzień zapamiętał na długo. Już widziałam, jak zakładam koronkową bieliznę, rozsypuję płatki róż na nową pościel, przygotowuję kolację i czekam, aż wróci z pracy.
Wyobrażałam to sobie w najdrobniejszych szczegółach, gdy autobus mijał kolejne przystanki. Byłam pewna, że Stanisław oszaleje z radości. Ale to ja dostałam niespodziankę.
Otworzyłam jego mieszkanie swoim kluczem i zamarłam. Patrzyły na mnie niebieskie oczy – rudowłosa dziewczyna, piękna i bardzo młoda.
– Kto ty jesteś? – spytałam.
– Jestem Kasia. O, pani pewnie Iza? Przepraszam, zaraz sobie pójdę!
– Co znaczy „sobie pójdziesz”? Kim ty jesteś? – nie ustępowałam.
– Proszę się nie denerwować. Jestem… dziewczyną pana Stanisława.
– Co?! Dziewczyną mojego męża? Oszalałaś?!
Czułam, jak świat mi się wali. Jakby ziemia przestała się kręcić.
– Proszę się nie gniewać. On jest wspaniały i bardzo panią kocha.
– Kocha? I dlatego żyje z inną kobietą? Ile ty masz lat? Dwadzieścia?
– Tak, właśnie skończyłam. Poznaliśmy się przypadkiem. Nie miałam gdzie mieszkać, a on mnie przygarnął. Najpierw byliśmy przyjaciółmi, ale ja się zakochałam. Wiem, że on mnie nigdy nie pokocha – ma panią. Ale rozumie pani, samotność jest ciężka. Chciałam choć trochę mu ją umilić.
Słuchałam tego z niedowierzaniem. Próbowałam przypomnieć sobie, czy były jakiekolwiek znaki, że mnie zdradza. Nigdy nie znalazłam w jego domu śladów innej kobiety. Jak to możliwe?
– Zaraz spakuję swoje rzeczy. Pewnie pani nie uprzedziła Stanisława, więc i on mnie nie ostrzegł.
– Jak to? Byłaś tu już wcześniej?
– Tak, od półtora roku. Zawsze, gdy pani przyjeżdża, pakuję wszystko, sprzątam, żeby nie było ani śladu, i idę do koleżanki. Staraliśmy się bardzo. On nie chciał pani ranić. Nawet nie pozwalał mi dotykać pani rzeczy, żeby pani nie zauważyła.
– I myślisz, że sam fakt, że tu jesteś, mnie nie rani?
Nie wiedziałam, po co w ogóle z nią rozmawiam, ale Kasia nie umiała przestać.
– Niech pani nie cierpi. On kocha tylko panią!
–Stanisław wtargnął do mieszkania zrozpaczony, a widząc moje łzy i Kasię gotową do wyjścia, padł przede mną na kolana i wyznał, że to była jego największa życiowa pomyłka, lecz ja już wiedziałam, że nasze małżeństwo skończyło się tego dnia na zawsze.
