Anna leciała do ukochanego męża, a właściwie unosiła się na skrzydłach szczęścia. W końcu syn skończył szkołę i dostał się na studia. Teraz ona i mąż będą mogli wreszcie żyć razem.
Gdy tylko odprowadziła syna na akademik, jeszcze tego samego dnia kupiła bilet na autobus i wyruszyła do Stanisława. Byli małżeństwem dopiero od dwóch lat, ale znali się od tak dawna, że czasem wydawało się, iż całą wieczność.
Ich związek nie był łatwy – trudno się zaczynał, jeszcze trudniej trwał, ale los obiecywał im wspólną przyszłość. A przynajmniej Anna była tego pewna.
Poznali się osiem lat temu. Ona ledwo otrząsnęła się po rozwodzie z pierwszym mężem i długo nie dopuszczała do siebie nikogo. Aż do dnia, gdy spotkała Stanisława. Choć i z nim początkowo wahała się przed poważną relacją. Musiał się naprawdę postarać, by przekonać ją, że nie jest taki jak jej były, Marek.
Pół roku się spotykali, potem zaczęli mieszkać razem. Stanisław wprowadził się do niej, bo w jego malutkim mieszkanku we trójkę byłoby za ciasno. Anna miała dziesięcioletniego syna. Dobry chłopak, ale z ojczymem też nie od razu znalazł wspólny język.
Po trzech latach wspólnego życia Stanisław zaczął myśleć o ślubie, ale jego ukochana Anna wcale nie pałała ochotą do ponownego małżeństwa.
W jej oczach te wszystkie formalne pieczątki dawno się przeżyły. Poza tym – żadna metryka nie uchroni przed zdradą, ani mężczyzny, ani kobiety.
Było jej dobrze, nie chciała nic zmieniać.
Stanisław początkowo uszanował jej przekonania, ale z czasem zrozumiał, że to dla niego za mało. Chciał nazywać Annę swoją żoną w każdym calu. Doszło do tego, że postawił ultimatum: albo ślub, albo rozstanie.
Annie nie spodobała się jego stanowczość. Uznała, że lepiej się rozejść. I rozstali się – na dobre pół roku.
W tym czasie Stanisław zdążył przeprowadzić się do innego miasta, gdzie dobry znajomy zaoferował mu lukratywną pracę. Rzadko wracał, najwyżej raz na dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. I podczas jednej z tych wizyt znów spotkał Annę.
Szła przez park, wyglądając, jakby w jej życiu wszystko było idealne. Promienna, beztroska – aż do chwili, gdy ich wzroki się spotkały.
W jej oczach wyczytał to samo, co sam czuł. Wciąż go kochała. I nie potrafiła tego ukryć.
Znów zaczęli się spotykać, ale teraz na odległość. Czasem ona przyjeżdżała do niego, czasem on do niej. Każde spotkanie było starannie zaplanowane, ale zawsze pełne ciepła i namiętności.
Widywali się zwykle raz w miesiącu. Rzadziej – dwa razy. Stanisław wielokrotnie proponował, by się do niego przeprowadziła. Kupił nawet dwupokojowe mieszkanie w swoim nowym mieście, choć wciąż spłacał kredyt.
Anna niby bardzo tego chciała, ale w tamtym momencie nie mogła tak radykalnie zmienić życia. Syn był w trudnym wieku, potrzebował ciągłej uwagi. Do tego matka zachorowała i wymagała opieki. Przez ponad dwa lata Anna walczyła, by postawić ją na nogi, ale w końcu stan zdrowia matki się poprawił.
— Jeszcze pożyje! — powiedziała lekarz, wypisując ją do domu.
Wanda Józefowa już nie trzymała córki, ale u Kacpra zaczęły się trudne lata liceum. Nie chciał zmieniać szkoły, błagał matkę, by została, dopóki nie zda matury. Musiała ustąpić.
Latem przed ostatnią klasą syna Anna i Stanisław w końcu wzięli ślub. Widząc, ile radości mu to sprawiło, nawet żałowała, że nie zgodziła się wcześniej. Ale po co płakać nad rozlanym mlekiem?
Teraz nie tylko się spotykali. Ich związek można by nazwać małżeństwem na odległość, gdyby nie te kilkaset kilometrów, które ich dzieliły.
I oto Kacper w końcu dostał się na studia. Anna była z niego dumna, ale też wiedziała, że wreszcie może skupić się na swoim szczęściu. Nie powiedziała Stanisławowi, że wkrótce się przeprowadzi — chciała zrobić mu niespodziankę.
A może on i tak się domyślał, ale nie znał dokładnej daty.
Spakowała walizkę, wsiadła w autobus i pojechała do niego. Chciała, by zapamiętał ten dzień na długo. Już widziała w myślach, jak zakłada kupioną wcześniej koronkową bieliznę, rozrzuca płatki róż na nowej pościeli, szykuje kolację i czeka na ukochanego.
Marzyła o tych detalach, jadąc autobusem. Była pewna, że Stanisław oszaleje z radości, ale to ona dostała prawdziwy szok.
Otworzyła jego mieszkanie własnym kluczem i zastygła. Patrzyły na nią niebieskie oczy — rudowłosa dziewczyna, piękna i tak bardzo młoda.
— Kim ty jesteś? — zapytała obcą.
— Jestem Ola. O, pani pewnie Anna? Przepraszam, zaraz idę!
— Jak to „idziesz”? Kto ty jesteś?! — nie ustępowała Anna.
— Niech się pani nie denerwuje. Jestem dziewczyną pana męża…
— Co?! Dziewczyną mojego męża?! Oszalałaś?!
Wydawało się Annie, że cały jej świat w jednej chwili runął, jakby Ziemia przestała się kręcić i zatrzymała na zawsze.
— Niech pani nie płacze. Stanisław jest wspaniały i bardzo panią kocha.
— Kocha? I dlatego żyje z inną kobietą? Ile ty masz lat? Dwadzieścia?
— Tak, w tym roku skończyłam… Poznaliśmy się przypadkiem. Nie miałam gdzie mieszkać, a on mi pomógł. Najpierw byliśmy przyjaciółmi, ale ja się w nim zakochałam. Wiem, że on mnie nie kocha i nigdy nie pokocha, bo ma panią. Ale proszę zrozumieć — jemu było ciężko samemu. Tęsknił. Chciałam choć trochę umilić mu tę samotność!
Anna nie mogła uwierzyć w te słowa. Próbowała przypomnieć sobie, czy kiedykolwiek miałaby powód, by wątpić w jego wierność. Nigdy nie znalazła w jego domu śladów innej kobiety. Ani razu. Jak to możliwe?
— Zaraz się spakuję i wyjdę. Pewnie nie uprzedziła go pani o przyjeździe, więc on mnie nie ostrzegł. Przepraszam!
— Co? Ty tu jesteś… nie po raz pierwszy?
— Nie, jesteśmy razem od półtora roku. Za każdym razem, gdy pani przyjeżdża, zabieram swoje rzeczy, sprzątam mieszkanie, żeby nie zostało nawet włoska, i idę do koleżanki. Byliśmy bardzo ostrożni. On nie chciał pani ranić! NieNazajutrz Anna wróciła do domu, a po kilku tygodniach zdecydowała, że życie jest zbyt krótkie, by marnować je na niepewność, więc zadzwoniła do Stanisława, zapraszając go na szczerą rozmowę, podczas której oboje zrozumieli, że prawdziwa miłość wymaga nie tylko pasji, ale i zaufania — a jeśli ono raz pęknie, nawet najpiękniejsze chwile nie zasypią tej szczeliny.
