Zanim sprzedamy mieszkanie, zamieszkaj przez jakiś czas w domu spokojnej starości powiedziała córka.
Lucyna wyszła za mąż bardzo późno. Trzeba przyznać, że nie miała szczęścia i czterdziestoletnia kobieta powoli traciła nadzieję, że spotka jeszcze odpowiedniego człowieka.
Czterdziestopięcioletni Edward wydawał się mężczyzną z bajki. Ale tylko na pierwszy rzut oka. Miał już za sobą kilka małżeństw i trójkę dzieci, którym na mocy wyroku sądu przekazał swoje mieszkanie.
Lucyna po kilku miesiącach tułaczki po wynajmowanych kawalerkach, nie miała wyjścia i zabrała męża do sześćdziesięcioletniej mamy Marii Antoniny.
Edek już od progu skrzywił się znacząco, kręcąc nosem i wyraźnie ukazując swoje niezadowolenie.
Czuć starością, mruknął z pogardą. Przydałoby się przewietrzyć.
Maria Antonina dokładnie usłyszała uwagi zięcia, lecz udała, że nie zwraca na nie uwagi.
Gdzie będziemy spać? zapytał ciężko wzdychając Edward, niezadowolony z nowego lokum.
Lucyna od razu zaczęła się krzątać, chcąc dogodzić mężowi, i pociągnęła mamę na bok.
Mamo, z Edkiem zajmiemy twój pokój szepnęła córka a ty będziesz musiała się na razie przenieść do małego pokoiku.
Jeszcze tego samego dnia Maria Antonina została bezceremonialnie przeniesiona do klitki, którą ledwie można było nazwać pokojem.
Przy tym musiała sama przenosić swoje rzeczy zięć nawet nie kiwnął palcem.
Od tego dnia życie starszej kobiety stało się piekłem. Edek był wiecznie niezadowolony: raz jedzenie nie takie, raz porządki nie po jego myśli, raz tapeta nie podoba się.
Najbardziej jednak przeszkadzał mu zapach. Twierdził, że w mieszkaniu śmierdzi starością, przez co, jak powtarzał, nabawił się alergii.
Edek teatralnie kaszlał za każdym razem, gdy Lucyna pojawiała się na progu.
Tak się nie da żyć! Musimy coś postanowić! wybuchł w końcu do Lucyny.
Nie mamy pieniędzy na wynajem rozłożyła bezradnie ręce Lucyna.
Wyślij gdzieś matkę krzywił się Edek. Nie da się tu oddychać.
Ale dokąd mam ją wysłać?
Nie wiem, wymyśl coś. Tego mieszkania już nic nie uratuje. Trzeba je sprzedać i kupić coś nowego mamrotał. O, właśnie! Sprzedajmy! Porozmawiaj z matką!
Co jej powiem? spanikowała Lucyna.
Wymyśl! Przecież po jej śmierci mieszkanie i tak dostaniesz. Po prostu przyspieszymy sprawy stwierdził z zimną pewnością.
To trochę niezręczne…
Kto dla ciebie ważniejszy, ona czy ja? Przypominam ci, że wziąłem cię do siebie, gdy byłaś już po czterdziestce. Inaczej do końca życia byłabyś sama dobijał Edward, wiedząc, gdzie uderzyć. Jak odejdę, zostaniesz sama i kto wtedy cię zechce?
Lucyna łypnęła na męża i powlokła się do matki, która teraz mieszkała w dusznej klitce.
Mamusiu, pewnie nie podoba ci się tutaj, prawda? zaczęła delikatnie córka.
Oddacie mi mój pokój? zapytała z niepokojem Maria Antonina.
Nie, mamy inny pomysł. Przecież i tak przepiszesz mi to mieszkanie? Lucyna spojrzała na nią z nadzieją.
Oczywiście.
To może nie warto już dłużej czekać? Chciałabym sprzedać to mieszkanie i kupić inne, w porządnym bloku.
Może lepiej je wyremontować?
Nie, potrzeba po prostu większego.
A co ze mną, córeczko? drżały wargi Marii Antoniny.
Na razie zamieszkasz w domu spokojnej starości wyrecytowała Lucyna z wymuszoną radością to tylko na chwilę. Potem na pewno cię zabierzemy.
Naprawdę? kobieta z nadzieją patrzyła na córkę.
Jasne, wszystko załatwimy, zrobimy remont i potem wrócisz do nas zapewniła Lucyna, ściskając matkę za rękę.
Marię Antoninę nie miała już wyjścia podpisała dokumenty i przepisała mieszkanie.
Gdy tylko wszystko było gotowe, Edward aż zacierał ręce.
Pakuj babcine rzeczy! Zawieziemy ją do domu spokojnej starości.
Już? Lucyna była oszołomiona, dręczona poczuciem winy.
Na co czekać? Z jej emerytury i tak nie mamy korzyści, a tylko kłopoty. Przeżyła już swoje, teraz my musimy mieć swoje życie zaznaczył Edward, jakby to była sprawa czysto biznesowa.
Przecież jeszcze mieszkania nie sprzedaliśmy…
Rób, co mówię, albo zostaniesz bez niczego rzucił mężczyzna tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Dwa dni później rzeczy Marii Antoniny wraz z nią wylądowały w samochodzie, odjeżdżając pod dom opieki.
Przez całą drogę kobieta ukradkiem ocierała łzy. Serce czuło nieszczęście.
Edward nie pojechał. Powiedział, że musi przewietrzyć mieszkanie.
Marię Antoninę błyskawicznie zameldowano w przytułku, a Lucyna, ledwo się pożegnawszy, z pośpiechem uciekła.
Córciu, na pewno mnie jeszcze zabierzesz? z nadzieją zapytała kobieta na pożegnanie.
Oczywiście, mamo Lucyna odwróciła wzrok.
W głębi duszy wiedziała jednak, że Edward nigdy na to nie pozwoli.
Po przejęciu majątku para szybko sprzedała mieszkanie i kupiła inne, które Edward zapisał tylko na siebie. Twierdził, że Lucynie nie można ufać.
Po kilku miesiącach Lucyna zebrała się na odwagę, by poruszyć temat matki. Edward zareagował agresywnie.
Jeszcze raz o niej wspomnisz, to wylatujesz! warknął Edward, nie znoszący nawet słowa o Marii Antoninie.
Lucyna zamilkła. Wiedziała, że nie żartuje. Już nigdy więcej nie wspomniała o matce.
Parę razy chciała pojechać do domu opieki, ale zawsze cofała się na myśl o łzach starszej kobiety.
Maria Antonina przez pięć lat codziennie czekała, aż Lucyna po nią wróci.
Ale nigdy się tego nie doczekała. Z tęsknoty i żalu odeszła z tego świata.
Lucyna dowiedziała się o tym dopiero po roku, kiedy Edward wyrzucił ją z mieszkania i dopiero wtedy przypomniała sobie o matce.
Poczucie winy przygniotło ją tak bardzo, że wstąpiła do klasztoru, prosząc o przebaczenie swojego grzechu.
