Pierwsze małżeństwo mojej siostry było nieudane. Zaraz po ślubie okazało się, że jej mąż ma cechy skąpca. Żądał od niej paragonów, nawet zabierał pieniądze z 500+. Żyła z nim przez trzy lata, przez cały ten czas czuła się jak średniowieczna niewolnica. Rozwód stał się wybawieniem. Szymon płacił alimenty na dziecko, ale nie utrzymywał relacji z synem. Milena dostała pracę, wynajęła osobne mieszkanie. Moja mama i ja pomagałyśmy jej z dzieckiem, zostawałyśmy z nią na zmianę, podczas gdy Milena była w pracy. W pracy Milena poznała Staszka. Stało się to w dość prozaiczny sposób – oblał ją błotem, gdy gwałtownie hamował.
Później przyznał, że zrobił to celowo, nie mógł wymyślić lepszego pretekstu do poznania się. Od pierwszego wejrzenia Staszek pokochał Milenę. Potem siostra, oblana błotem od stóp do głów, została podwieziona przez Staszka do domu. Ten dzień wspominają ze śmiechem. Tak zaczęła się ich komunikacja. Staszek wiedział, że Milena ma syna, ale to go nie martwiło. Kiedy zaczęli związek, starał się w każdy możliwy sposób zdobyć zaufanie dziecka i mu się udało. Mateusz go kocha, chętnie z nim spędza czas.
Trzy miesiące temu Staszek oświadczył się Milenie. Rozpoczęły się aktywne przygotowania do ślubu. Wszystko było już gotowe, gdy okazało się, że Mateusz zachorował na ospę wietrzną. To było dosłownie w przeddzień ślubu. Bardzo łatwo przeszedł chorobę, po prostu musiał siedzieć przez dwa tygodnie w izolacji. Zdecydowaliśmy, że nie powinniśmy z tego powodu odwoływać ślubu. Zatrudniliśmy opiekunkę na jeden dzień, a ceremonia odbyła się w zaplanowanym czasie. Potem wśród krewnych pojawiła się plotka, że Milena zamieniła syna na mężczyznę. Nadal trwały nieporozumienia. Nie rozumiem, co się stało i dlaczego siostra jest z tego powodu obrażana.
