Wyszłam za mąż pięć lat temu. Po ślubie zamieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu. Ani ja, ani mój mąż nie posiadaliśmy własnego mieszkania. Oboje pracowaliśmy. Stawialiśmy czoła każdej trudności, oszczędzając każdą możliwą sumę, gdy tylko były dostępne fundusze; nikt nam nie pomagał. Postanowiliśmy zaoszczędzić na nowe mieszkanie. Pewnego dnia mój mąż zaczął rozmowę na temat tego, że moglibyśmy zamieszkać z moją matką i zamieszkamy razem z nią, sugerując, że mąż będzie przeprowadzał naprawy, a mama nie będzie wymagać opłat od nas. Zgodziłam się, uznając, że w ten sposób będziemy mogli zaoszczędzić więcej na przyszły kredyt hipoteczny. Przenieśliśmy się do rodzinnego domu.
Moja siostra miała wtedy 19 lat. Przychodziła późno, rzadko bywała w domu, i rzadko mieliśmy okazję się z nią spotkać. Mój mąż przystąpił do prac remontowych. Po dniu pracy spędzał wieczory, zajmując się remontem aż do późnych godzin nocnych. Mama była zadowolona, chwaliła zięcia za starania. Jednak nie było zbyt dobrych relacji z moją siostrą, która wydawała się irytować przy każdej okazji, przy każdym drobiazgu. Przeszkadzaliśmy jej, i zrozumiałam, że wydaje się próbować nas wypędzić swoimi zachowaniami. Postanowiliśmy nie przykładać wagi do tego i starać się unikać konfliktów. Pewnego dnia, gdy nasi rodzice byli poza domem, do siostry przyszedł pewniem mężczyzna. Nie przypadł mi on do gustu, wyglądał jak bezdomny. Nie wtrącałam się w sprawy mojej siostry, ponieważ była już dorosła. Zamknęli się w pokoju i nie wiedziałam, co tam robili, a potem wyszli.
Siostra wróciła do domu późno w nocy, kiedy już spaliśmy. Rano zostaliśmy obudzeni przez krzyki ojca. Okazało się, że brakuje mu pieniędzy. Opowiedziałam o tajemniczym gościu. Mama rzuciła się na mnie, zaczęła krzyczeć i nazwała mnie nieodpowiedzialną. Próbowałam wytłumaczyć, że moja siostra jest już dorosła i powinna ponosić odpowiedzialność za swoje czyny, ale moja mama nie słuchała. W końcu okazało się, że to ja jestem wszystkiemu winna. Mama kazała nam się spakować i wyrzuciła nas. Tata próbował ją uspokoić, ale również został odrzucony. Stało się dla mnie jasne, że to był tylko pretekst do wyrzucenia nas; choć remont był już zakończony, zostałyśmy od razu wyrzucone. Teraz nie utrzymuję kontaktu z mamą, nawet mimo jej przeprosin. Nie chcę jej widzieć. Ani ja, ani mój mąż nie zasłużyliśmy na takie traktowanie.
