Telefon zadzwonił dokładnie o siódmej rano, kiedy Jadzia właśnie wstała i poszła do kuchni zagotować wodę na herbatę. Spojrzała na ekran i skrzywiła się – dzwoniła młodsza siostra, Krysia.
– Halo, Kryś, co się stało? Wiesz przecież, że jeszcze nie jestem do końca rozbudzona.
– Jadziu, przyjeżdżaj natychmiast do mamy! – głos Krystyny brzmiał podniecony. – Już wszystko załatwiłam, dokumenty są gotowe. Sprzedajemy mieszkanie mamy i umieszczamy ją w dobrym domu opieki.
Jadzia mało nie upuściła telefonu.
– Co ty mówisz? Jaki dom opieki? O czym ty w ogóle opowiadasz?
– Nie udawaj, że nie rozumiesz! Mama coraz gorzej sobie radzi. Wczoraj nie wyłączyła gazu, a przedwczoraj sąsiadka znalazła ją na klatce schodowej – zapomniała, na którym piętrze mieszka. Tak dalej być nie może!
– Kryś, zaczekaj. Porozmawiajmy spokojnie. Jakie dokumenty załatwiłaś?
– Pełnomocnictwo do sprzedaży mieszkania. Mama sama podpisała. Wytłumaczyłam jej, że to dla jej dobra.
Jadzia poczuła, jak krew jej wrze.
– Oszalałaś? Jak mogłaś coś takiego zrobić bez nas? Mama ma dwoje dzieci, na marginesie!
– A gdzie ty byłaś przez cały ten czas? – odcięła się Krysia. – Przyjeżdżasz do mamy raz w tygodniu na chwilę i myślisz, że spełniasz córki obowiązek? A ja codziennie po pracy do niej chodzę, robię zakupy, pilnuję, żeby brała leki!
– Pracuję od rana do nocy, doskonale o tym wiesz! I nie mieszkam za rogiem jak ty!
– Właśnie dlatego ja decyduję, co jest najlepsze dla mamy. Przyjedź, jeśli chcesz pożegnać się z mieszkaniem. Jutro przychodzi agent nieruchomości, żeby je wycenić.
Krysia rzuciła słuchawkę. Jadzia stała pośrodku kuchni z telefonem w ręku, nie mogąc uwierzyć w to, co się dzieje. Młodsza siostra, którą jeszcze niedawno traktowała jak kapryśną dziewczynkę, nagle postanowiła samodzielnie zdecydować o losie ich siedemdziesięciopięcioletniej matki.
Szybko się ubrała i pojechała do mamy. W drodze przypomniała sobie, jak po śmierci ojca to ona, jako starsza, przejęła wszystkie obowiązki związane z mamą. Pomagała finansowo, załatwiała sprawy urzędowe, woziła na wizyty lekarskie. A Krysia wtedy kończyła studia, żyjąc beztroskim życiem studentki.
Mieszkanie mamy było na trzecim piętrze starej kamienicy. Jadzia weszła po znanych schodach i zadzwoniła do drzwi. Otworzyła mama – Stanisława Janina, drobna, szczupła kobieta o bystrych piwnych oczach.
– Jadziu, kochanie! – ucieszyła się. – Tak wcześnie do mnie przyszłaś. Coś się stało?
– Mamo, musimy poważnie porozmawiać.
Poszły do kuchni. Mama zagotowała wodę i wyjęła z szafki ciastka.
– Mamo, opowiesz mi, co robiłaś wczoraj?
Stanisława zamyśliła się.
– Rano wstałam, zjadłam śniadanie. Potem… przyszła Krysia. Rozmawiałyśmy o czymś. Przyniosła jakieś papiery.
– Jakie papiery, mamo?
– Dokładnie nie pamiętam. Mówiła, że to ważne dla mojego dobra. Że muszę podpisać.
– I podpisałaś?
– No tak. Kryśka lepiej się na tym zna. Przecież jest księgową.
Jadzia zacisnęła pięści. Mama rzeczywiście stała się roztargniona, ale to nie znaczy, że nie miała prawa decydować o swoim życiu.
– Mamo, a pamiętasz, o czym jeszcze mówiła Krysia?
– Coś o domu opieki. Mówiła, że tam będzie mi lepiej, że będą się mnączyli. Ale ja nie chcę stąd wyjeżdżać, Jadziu. To przecież mój dom.
W oczach mamy zabłysły łzy. Jadzia przytuliła ją.
– Nigdzie nie pojedziesz, mamo. Nie pozwolę.
W tym momencie zadzwonił dzwonek. W drzwiach stanęła Krysia – energiczna, krótko ostrzyżona kobieta po czterdziestce w eleganckim garniturze.
– A, już tu jesteś – powiedziała, widząc Jadzię. – Dobrze. Możemy teraz spokojnie wszystko omówić.
– Spokojnie? – Jadzia wstała od stołu. – Ty nazywasz spokojnym zachowaniem oszukiwanie bezbronnej starszej kobiety?
– Nikogo nie oszukałam! Mama sama zgodziła się podpisać pełnomocnictwo.
– Mama nie rozumiała, co podpisuje!
– A mama tu wcale nie stoi?! – wtrąciła się Stanisława. – I przestańcie krzyczeć w moim mieszkaniu!
Siostry umilkły. Mama rzadko podnosiła głos, a kiedy to robiła, wszyscy jej słuchali.
– Krysiu, wytłumacz mi jeszcze raz, co to za papiery wczoraj podpisywałam.
Krysia usiadła obok mamy i wzięła ją za rękę.
– Mamo, załatwiłam pełnomocnictwo do sprzedaży mieszkania. I znalazłam dla ciebie świetny dom opieki. Jest tam czysto, ładnie, jest lekarz, kucharka gotuje dietetyczne posiłki. Będziesz miała własny pokój, a my będziemy cię odwiedzać, kiedy tylko zechcemy.
– Ale ja nie chcę sprzedawać mieszkania – cicho powiedziała mama. – Tu całe moje życie. Tu mieszkał twój tata.
– Mamo, zrozum, samotne przebywanie tu jest dla ciebie niebezpieczne. Możesz zapomnieć o gazie, upaść, i nikt się nie zorientuje.
– Mam sąsiadów, mam was.
– Sąsiedzi to obcy ludzie. A my pracujemy. Jadzia mieszka na drugim końcu miasta, ja też nie mogę być tu cały czas.
Jadzia nie wytrzymała.
– Kryś, możemy zatrudnić opiekunkę. Albo ja wezmę mamę do siebie.
– Opiekunka kosztuje fortunę. A ty masz kawalerkę, gdzie ją ulokujesz?
– Jakoś się zorganizujemy!
– Jakoś? – Krysia podniosła głos. – Jadzia, przestań udawać idealną córkę! Chcesz, żeby mama mieszkała w twojej klitce na kanapie? Albo żebym ja dalej biegała między pracą, rodziną a codziennymi wizytami tutaj?
– A ja nie prosiłam, żebyś się rozrywała!
– Nie prosiłaś? A kto miał to robić? Myślałaś, że mama sama sobie poradzi?
Stanisława wstała od stołu.
– Dziewczyny, idźcie do domów. Muszę to wszystko przemyśleć.
– Mamo…W końcu siostry znalazły kompromis – Jadzia wprowadziła się do mamy, by zapewnić jej codzienną opiekę, a Krysia pomagała finansowo, zatrudniając pielęgniarkę na kilka godzin dziennie, aby starsza kobieta nigdy nie czuła się samotna.
