Telefon zadzwonił, przerywając poranną ciszę jak ostrze noża. Anna Kowalska, siedząc przy oknie z haftem w dłoniach, drgnęła i powoli uniosła słuchawkę. Kobiecy głos po drugiej stronie brzmiał nerwowo, niemal desperacko:
— Anna Kowalska?
— Tak, słucham.
— Przepraszam za niepokój… ale dzwonię w sprawie pani syna.
— Z Kubą coś się stało? W przedszkolu?
— Nie, nie! Mówię nie o Jakubie, a o Piotrze.
— Przepraszam, ale mam tylko jednego syna.
— Piotr Kowalski, ur. 12 lipca 1998 roku. W dokumentach widnieją pani dane.
Annę przeszył ból. Ta data była niezagojoną raną. Wzięła głęboki oddech:
— Tak… wtedy urodziłam syna. Ale żył tylko dwa dni. Był wcześniakiem. Jeśli to żart, to bardzo okrutny.
— To nie żart! On żyje! Jest w domu dziecka! Ja tam pracuję i… on wierzy, że jego mama go odnajdzie. Proszę, spotkajmy się… nie mogłam dłużej milczeć.
Ręka Anny drżała. W milczeniu umówiła się pod pomnikiem Mickiewicza. Próbowała jeszcze wmówić sobie, że to pomyłka, oszustwo. Ale serce podpowiadało: to prawda. Musiała zobaczyć na własne oczy.
Godzinę później stała przed starszą kobietą o łagodnych, zmęczonych oczach. Przedstawiła się jako Helena Nowak, wychowawczyni z domu dziecka przy ulicy Wolności.
— Całe życie spędziłam z dziećmi. Swoich nie miałam. Piotruś jest wyjątkowy. Wrażliwy, mądry, dobry. Nie mogłam nie spróbować odnaleźć jego rodziny. W papierach jest pani odmowa.
— Nigdy nie pisałam żadnej odmowy!
— Więc ktoś zrobił to za panią. Ktoś, kto zdecydował za waszą rodzinę…
Jakby na potwierdzenie najgorszych podejrzeń, kobieta podała Annie zdjęcie. Patrzył z niego chłopiec, łudząco podobny do jej Kuby. Tylko w okularach. Ten sam kształt twarzy, te same usta, ten sam wzrok. Tylko pełen niepewności, jakby z innego, okradzionego dzieciństwa.
Anna niemal się zachłysnęła.
— Co z jego wzrokiem?
— Astygmatyzm. Nic poważnego. Ale ma dobre serce. Codziennie mówi, że znajdzie swoją mamę.
Anna ściskała fotografię. Nie miała już wątpliwości. To był jej syn. Jej chłopiec. Jej krew.
— Nie ma pani pojęcia, co zrobił ten, kto mi go zabrał. Cierpiałam. Płakałam nocami. A on… on żył!
Nie żegnając się, Anna pobiegła do domu dziecka. Za metalowym ogrodzeniem od razu go zobaczyła – siedzącego w piaskownicy z książką. Piotr. On. Jej syn.
Wychowawczyni zawołała go po nazwisku – Kowalski. To wystarczyło. Anna skierowała się do gabinetu dyrektorki.
— Usłyszałam swoje nazwisko i… pomyślałam, że może jesteśmy spokrewnieni. Chłopiec wydał mi się bardzo znajomy.
— Jest pani Kowalska? Przypadek? Dziwne. Właśnie przygotowujemy go do adopcji…
— Nie rozumie pani. To mój syn.
Dyrektorka – Barbara Szymańska – była sceptyczna, ale przejrzała dokumenty. W aktach widniała odmowa podpisana przez Annę. Pismo było podrobione. Anna rozpoznała charakter pisma teściowej – Aliny Romanowskiej. Tylko ona mogła zrobić coś tak podłego.
Drżącym głosem Anna opowiedziała, jak siedem lat temu urodziła przedwcześnie, jak powiedziano jej, że dziecko nie przeżyło. Ale teraz, gdy zobaczyła zdjęcie i usłyszała imię – wszystko stało się jasne.
Dyrektorka po raz pierwszy spojrzała na nią ze zrozumieniem:
— Nie oddam Piotrusia innej rodzinie. Niech pani załatwi sprawy, niech przyjdzie z mężem. Wypełnimy dokumenty.
Wracając do domu, Anna czuła, jak w niej wrze. Kto mógł to zrobić? Marek, jej mąż, był wtedy złamany. Cierpiał razem z nią. Pozostała tylko jedna podejrzana – jego matka.
Anna odebrała Kubę z przedszkola, starając się zachować spokój. Ale gdy zobaczyła Alinę Romanowską przy kuchence, nie wytrzymała:
— A ktoś tu zniknął na siedem lat. I teraz wszystko wyjdzie na jaw.
Wieczorem położyła zdjęcie przed mężem.
— To Piotruś. Nasz syn.
Marek zmarszczył brwi:
— To Kuba w okularach?
— Nie. To ten, którego opłakiwałeś.
Reakcja teściowej była natychmiastowa – zbladła, ale z godnością wyszła do swojego pokoju. Anna, pękając z bólu, opowiedziała mężowi wszystko.
Następnego dnia byli w domu dziecka. Gdy Piotr wszedł do gabinetu, wszystko stało się oczywiste. Chłopiec nie zadał ani jednego pytania. Po prostu wiedział.
— Wreszcie cię znaleźliśmy, synku – powiedział Marek.
— Wiedziałem! Czekałem! – odpowiedział Piotr.
Anna przytuliła go, gładząc po głowie, powstrzymując łzy, których już nie dało się zatrzymać.
W drodze do domu wstąpili do sklepu. Piotr nie mógł uwierzyć, że może wybierać ubrania. Że ma mamę, która zapyta, jaką kurtkę chce. Że ma tatę, który weźmie go na ręce.
W domu przywitał go młodszy brat… nadąsany i zazdrosny. Anna wiedziała, skąd wiał wiatr – Alina Romanowska nie traciła czasu.
— To wszystko moje! Nie będę się dzielił! – mruczał Kuba.
— A może to wcale nie mój brat! Sierota jakaś!
Anna zaprowadziła obu przed lustro.
— Popatrzcie. Te nosy, te usta, uszy. Przecież jesteście braćmi.
I nagle Kuba się uśmiechnął. Niepewnie. Ale po raz pierwszy – szczerze.
Tymczasem Alina Romanowska pakowała swoje rzeczy. Marek zaproponował, by przeprowadziła się do mieszkania, które dla niej kupił. Bez krzyków. Ale stanowczo. Już nigdy nie będzie panią tego domu.
Anna stała w korytarzu i słyszała jej rozmowę przez telefon:
— Tak, wyprowadzam się. Mieszkanie – luksus. Syn dba. Wreszcie będę żyła dla siebie. Odpocznę. Jestem szczęśliwa.
Anna gorzko się uśmiechnęła.
A kiedy ty, Alino Romanowska, żyłaś dla kogoś innego niż ty sama?
Teraz jej rodzina była kompletna. Teraz miała dwóch synów. A jej serce już nie płakało. Śpiewało.
