27kwietnia 2025 r.
Dziś znów siedziałem na starej pniu przy domu sąsiada i patrzyłem smutno na swoją chatę, w której wciąż nie śpi moja młoda żona.
Mój sąsiad z domu obok, Mikołaj, przykręcał kluczem płytę w swoim motorze.
Władku, właśnie poślubiłeś ją, a ona nie potrafi ani gotować, ani dobrze wyprać, rzekł Mikołaj.
Co? Nie chcę już słyszeć o tej weselnej głośności. Ten dzień wyczerpał mnie do szpiku, odparłem, marszcząc brwi.
Wycieknęła ci nerwy? zapytał z troską.
Wysypałem pestkę i odpowiedziałem:
Od samego początku zaczęła się śmiać, gdy przyniosłem jej pierścionek. W podwórku ciągnęła się po pół dnia, rozwiązywała głupie zagadki, a potem zmusiła mnie do tańca przy cygańskiej piosence, aż nowe spodnie pękły od przemęczenia.
Oj, ojciec dał mi te spodnie, więc wziąłem ją pod mąż w starej chacie. Do jej pokoju dotarłem po drodze przez piekło, a ona już nie było! Wyskoczyła przez okno i uciekła. Cała wioska jej szukała pół dnia, a ona tylko się śmiała i mówiła, że się rozmyśliła. Kiedy zgniótłem jej bukiet, płakała. Nie rozumie żartów. Na ceremonii zachowywała się, jakby zmuszała mnie do małżeństwa. Na przyjęciu nie odważyła się dotknąć mnie, bała się, że poplamie swoją drogą suknię. Fiu, Władku, masz brudne palce po smażonej rybie. Moja suknia jest za cenna, nie jest serwetką, mawiała.
Nie żałuj więc tego ślubu, dodał Mikołaj, zerkając pod kapelusz. U mnie, wiesz, Kasia jest łagodna i nigdy nie sprawiała kłopotów.
Wszystkie kobiety są normalne, a ja wpadłem w taką z kaprysem. Rano wstaję, pracuję, a ona leży i śpi! Przynajmniej przynajmniej postawiłaby czajnik.
Nie chce pracować? zdziwił się Mikołaj. Mówi, że po studiach potrzebuje odpoczynku. Mama i babcia potajemnie wysyłają jej pieniądze na ozdoby, bo inaczej by mi ciągle marudziła.
Mikołaj zamyślił się i podszedł bliżej:
Vaso, wpadłeś w pechową sytuację. Znalazłeś leniwą żonę, odłóż ją na bok, dopóki nie wyda dzieci.
Skąd mam wiedzieć, że rodzina Czerepków podniosła taką leniwą córkę? Mówili, że ich Łubka to prawdziwe złoto. Okazało się kłamstwem. Teraz zrzucają ją jak balast, a ja zostaję oszukany
W naszej wiosce rzeka cicho szemrze, koniki skaczą w trawie, od czasu do czasu muuuą krowy, a kogut pieje. Co jakiś czas po szarej drodze jeżdżą traktor i motor, dzwonią metalowymi dzwonkami.
Kolo! z okna krzyknęła z chaty Katarzyna, Obiad gotowy, wchodź!
Już idę, odpowiedział leniwie Mikołaj, odwracając się od motoru. Z okna domu sąsiada słyszałem, jak jego żona Lidia krzyczy, że ma wyjąć ziemniaki, a on tylko wzrusza ramionami: Ona gotuje, a ja już mam gotowy obiad!
Lido, ja już obieram ziemniaki, a ty cebulę wyjmiesz, rzekła kochana Lidia.
Dlaczego to ja mam obrać, to przecież kobiece zajęcie usłyszałem od Władka. Ja i tak już przycinam kurczaka.
Hej, one tylko obiad gotują, a u mnie już czeka na stół! zaśmiał się Mikołaj.
Jestem zajęta padł słodki głos dziewczyny. Sprzątam loki.
No i czekaj na mnie, Łubka! odpowiedział złośliwie Władek.
Chcę wyglądać pięknie, nie jakaś szara kiczka. Kiedy kręcę loki, przypominam sobie Sophii Loren. zachwalała się żona. Mam nawet wideo i płyty.
Mikołaj pokręcił głową, patrząc przez okno. Co ona odpowie? pomyślał, po czym podszedł bliżej, pochylił się i cicho wszedł na podwórze. Zobaczył, że młoda żona Władka wiruje w centrum pokoju, włosy gęsto upięte na czubku. Obok stołu stał sam Władek, pochylony nad miską.
Mikołaj bez apetytu zjadł zupę, spojrzał na najedzoną twarz żony i westchnął:
Wiesz, Katarzyno, jak Vaso został oszukany?
Co się stało? zapytała zaskoczona.
Poślubił Łubkę Czerepką, co przyjechała niedawno z miasta.
Pamiętam, mówiła, że jest nauczycielką, ale nigdy nic nie dokończyła.
Ona była urocza, ale głowa jej pełna była tylko tańca i gadżetów. A Vaso, głupi, nie słuchał rad. Gdyby przynajmniej wybrał twoją siostrę Małgorzatę, była by lepsza.
Katarzyna odwróciła się, nie chcąc rozmawiać o Małgorzacie. Była pulchna i nieporadna, tak jak ich starsza siostra. Z wiekiem obie stały się podobne: małe, okrągłe, niczym bułeczki.
W domu sąsiada grała głośna muzyka, kobiecy śmiech wypełniał wnętrze. Mikołaj podszedł do okna, podniósł brwi i spojrzał na Vaso w ogródku, gdzie przycinał pomidory.
Co się dzieje w twoim domu, Vaso? zapytał.
To Kolo, przyjechała przyjaciółka Lidia z miasta. Głośna, od razu włączyła magnetofon.
Mikołaj z wyrzutem spojrzał na Vaso:
Jak długo wytrzymasz te głupoty? Zajmujesz się gospodarstwem, a żona zamiast sprzątać, hula i krzyczy. To już nie do przyjęcia!
Co mam zrobić, jeśli jest taka? Niech się bawi, jeśli to ją cieszy.
Nie jest już dzieckiem! Jest zamężna, ma być strażniczką domowego ogniska! Musisz ją ukarać, wyrzucić przyjaciółkę i wyrzucić magnetofon z okna. Nie ma tu miejsca na beautyparlor. doradził Mikołaj.
Vaso wyglądał na przygnębionego, po czym odrzekł:
Idź sobie, Mikołaju, zajmij się swoją żoną. Ja sam się tym zajmę.
Następnego dnia nie przestawał padać. Szare niebo nie obiecywało słońca, a Katarzyna w kuchni robiła konfiturę, podczas gdy Mikołaj błąkał się po domu.
Nudzisz się, Katarzyno? zapytał.
Idź po grzyby, weź płaszcz przeciwdeszczowy, po deszczu wyrosną świeże grzyby zasugerowała żona.
Nie chcę iść sam odmówił.
Zawołaj Vaso.
Mikołaj westchnął i pomyślał, że Vaso pewnie jest na mnie zły. Spojrzał w okno i zobaczył Vaso z torbą pod pachą.
Dzień dobry, sąsiedzi wszedł, skrzypiąc drzwiami.
Kolka, przyniosłem wędzoną rybę, sam ją wędziłem, spróbuj powiedział Vaso.
Mikołaj uśmiechnął się i zaprosił go do kuchni na herbatę. Po chwili zapytał:
Jak tam życie rodzinne? Czy już wyjechała?
Wyjechała odpowiedział Vaso.
Mikołaj zmarszczył brwi i zapytał o zakupy żony:
Co ona kupuje w sklepie?
Pączki i szminkę odparł Vaso, śmiejąc się. Kasia widziała ją przy półce z kosmetykami, a nie przy chlebie i ziemniakach.
Katarzyna przy garku milczała, a Vaso patrzył w podłogę.
Niech kupuje, co chce, ma swój styl dodał.
Mikołaj postanowił, że ich kobiety powinny się przyjaźnić, aby uczyć się od siebie sprzątania i gotowania.
Łubka, musimy porozmawiać zwrócił się Vaso do żony.
Kochanie Jesteś piękna, a co zrobiłaś ze sobą? zapytała, patrząc w lustro.
Łubka zmieniła włosy na białe, podkręciła rzęsy i podkreśliła brwi.
Podoba ci się? zapytała radośnie.
Jesteś zupełnie inną odpowiedział Vaso. Byłaś ładna, a teraz… piękna.
Jej przyjaciółka Ania, fryzjerka, pomogła jej zrobić makijaż i koloryzację.
Katarzyna, widząc tę przemianę, powiedziała:
Dlaczego nie? Idę do niej.
Łubka przemieniła się w elegancką damę, założyła suknię i perfumy, po czym położyła się na kanapie, gdzie leżał Vaso.
Wasilku rzekła, przytulona, dlaczego narzekasz na mnie przed sąsiadami?
Co? spytał zaskoczony.
Słyszałam wszystkiego, co się mówiło. Jeśli coś cię nie satysfakcjonuje, powiedz to otwarcie! westchnęła i zaszlochała.
Od tego dnia Łubka przestała stać przed lustrem i rozkoszować się wyglądem. Zaczęła sprzątać dom, piec ciasta, codziennie odwiedzać sąsiadów, wracała przygnębiona i milcząco rozmyślała.
Jednak pewnego ranka Vaso wstał, a żony nie było w łóżku. W drzwiach leżała karta:
Wasilu, doszłam do wniosku, że jestem zła żona. Zbyt ciągle marudzisz i narzekasz sąsiadom. Nie mogę dalej tak żyć. Rozstajmy się. Nie szukaj mnie, nie znajdziesz. Żegnam.
Co to ma znaczyć? wykrzyknąłem w sobie. Łubko, Łubko moja!
Mikołaj przybiegł pierwszy, by pocieszyć przyjaciela:
Uciekła, niech idzie swoją drogą. Pewnie już w mieście, tam lepiej. Nie martw się, znajdziemy ci nową żonę, pracowitą.
Wtedy do domu Vaso wpadła żona sąsiada, Kasia, z młodszą siostrą Manieką.
Maniek, czy nie jest dla ciebie żoną? zażartował Mikołaj.
Vaso spojrzał na nich z gniewem.
Kilka dni później Mikołaj patrzył przez okno na dom Vaso i narzekał:
Dlaczego mu nie wstawa w domu, nie mam z kim iść na ryby. Katarzyna!
Co krzyczysz? krzyczała Kasia z kuchni.
Zmienili się też ich małżonkowie; Katarzyna, podobnie jak Łubka, zaczęła dążyć do własnych przyjemności, marzyć o zakupach i makijażu. To zaczęło niepokoić Mikołaja.
Co, Katarzyno? Czy nie możesz trochę odpocząć? zapytał.
Nie jestem twoją robotnicą, jestem kobietą, potrzebuję perfum i ubrań, chcę iść do miasta i przymierzyć sukienki… odpowiedziała.
Zrozumiałem, że to nie ja, a moje własne wybory przyciągnęły te kłopoty. Wróciłem do wioski, naprawiłem okna i drzwi, a Mikołaj, słysząc odgłos młotka, podbiegł.
Co robisz, Vaso? zapytał.
Wyprowadzam się, sąsiadko. odrzekłem.
Dokąd? zadrżał Mikołaj.
Do miasta, do centrum, gdzie jest klub i kawiarnia, a żona, Łubka, już tam ma pracę i mały domek. wyjaśniłem.
Mikołaj krzyknął:
Jesteś szalony! Zostałeś oszukany przez tę nieodpowiedzialną kobietę!
Uśmiechnąłem się i odpowiedziałem:
Szczęście nie leży w pierogach i ciastach, lecz w sercu ukochanej kobiety. Może i nie jest idealna, ale jest przy mnie.
Na koniec, po latach zamieszania, nauczyłem się: nie warto szukać doskonałości w drugiej osobie, lecz doceniać szczerość i wspólne trudy. W życiu najważniejsze jest wzajemne wsparcie i akceptacja, a nie idealny obraz z okładki.
