Moja synowa była wspaniałą dziewczyną, kochała mojego syna, nazywała mnie mamą i wydała na świat dwoje wspaniałych dzieci. Ale niestety miała wypadek samochodowy i nie udało się jej uratować. Syn został sam z dwójką małych dzieci, zaczął pić, a potem nie pracował. W przypadku dzieci otrzymywaliśmy pomoc od państwa, rodzice sprawcy incydentu postanowili nam pomóc i do zaproponowali, że do osiągniecia dorosłości dzieci że zapłacą za ich utrzymanie. Udało nam się jakoś wydostać z tej sytuacji, a rok później syn spotkał inną kobietę, znalazł w niej pocieszenie.
Szczerze mówiąc, początkowo byłam przeciwko temu związkowi. Na pierwszym spotkaniu wydała mi się być złą materialistką. Nie lubiła też dzieci mojego syna. Ale syn był zakochany, więc nawet mnie nie słuchał i poślubił ją.Po tym, jak nowożeńcy zaczęli mieszkać razem, zaczęłam dostrzegać dziwactwa w zachowaniu dzieci. A potem zadzwoniła do mnie sąsiadka mojego syna, powiedziała mi, że ciągle słyszy krzyki z ich domu, synowa podnosi głos na dzieci, na przykład przez rozrzucone zabawki. Wiedziałam, że kobieta obraża moje wnuki.
Dzieci stały się zamknięte w sobie, uśmiech zniknął z ich twarzy. Pewnego dnia postanowiłam odwiedzić syna i żonę bez ostrzeżenia, aby znaleźć się na miejscu zbrodni i zobaczyłam, że dzieci siedzą cicho na kanapie. Widać było, że młodszy wnuk ostatnio mocno płakał, jego twarz była czerwona.
– Zabieram je do siebie. Potwór!
Wieczorem zadzwonił syn, krzyczał do telefonu, że dlaczego doprowadziłam jego żonę do łez.
– Potrzebujesz tylko pieniędzy! – powiedział, sugerując, że chcę przejąć dodatki od państwa na dzieci. Nie ma sensu wyjaśniać, że dzieci cierpią psychicznie, syn i tak nie wierzy. To ich problem. Zamierzam chronić moje wnuki do końca
