Mój sąsiad uwielbiał słuchać rocka o drugiej w nocy. Kupiłem synowi skrzypce i zaczęliśmy ćwiczyć gamy dokładnie o ósmej rano, kiedy sąsiad właśnie zasypiał.
Dokładnie o wpół do drugiej w nocy sufit mojej sypialni zaczynał się dziwnie zachowywać. Najpierw słychać było głuchy szum, jakby gdzieś w oddali zbierała się burza, potem dołączały basy, które wibrowały tak, że kryształy w kredensie dzwoniły nerwowo pod rytm perkusji.
Mój sąsiad z góry, Błażej, był zagorzałym fanem twórczości, polegającej na bezustannym przesłuchiwaniu pełnej dyskografii zespołu Kult i wczesnej Dżemu, popijając tanie piwo o każdej porze dnia i nocy.
Z natury jestem człowiekiem spokojnym. Pracuję jako księgowy, samotnie wychowuję siedmioletniego syna, Kubę, i marzę jedynie o spokojnym śnie. Ale kiedy budzisz się z poczuciem, że Kazik śpiewa Polska prosto do twojego ucha, nawet najbardziej pokojowe listki odpuszczają.
Pierwszy raz poszedłem do niego koło drugiej w szlafroku i kapciach. Drzwi otworzył facet około trzydziestki, potargany, z zamglonym wzrokiem. Z mieszkania czuć było dym papierosów i ciężki rock.
Błażej, miej pan trochę rozsądku powiedziałem spokojnie, choć mi się trzęsły ręce. Noc, rano idę do pracy, syn do szkoły.
A co takiego? autentycznie się zdziwił, opierając się o futrynę. Przecież nie za głośno, sprzęt porządny, basy miękkie.
U mnie żyrandol się rusza odpowiedziałem.
Dobra, ściszę mruknął i zatrzasnął drzwi.
Cisza trwała równo dziesięć minut. Potem wszystko wróciło do normy.
Następnego dnia postanowiłem działać zgodnie z przepisami. Zadzwoniłem po policję. Patrol przyjechał po półtorej godziny, gdy maraton muzyczny już się skończył, a Błażej słodko chrapał. Funkcjonariusze tylko rozłożyli ręce: Aktualnie cisza, nie ma co rejestrować. Proszę napisać do dzielnicowego, on pogada.
Dzielnicowy faktycznie przyszedł, ale dopiero po tygodniu.
Porozmawiałem z nim przekazał przez telefon. Obiecał się poprawić, ale proszę zrozumieć, mandaty są symboliczne, ma to gdzieś.
I wszystko trwało dalej. Każdej nocy po moich nerwach łomotał ten sam rytm: bam-bam-bam. Zacząłem popijać melisę, chodzić do pracy szary jak ściana i nienawidzić ten budynek, Błażeja i własną bezsilność.
Syn ma zdolności trzeba je rozwijać
Pomysł przyszedł niespodziewanie w sobotę rano. Siedziałem w kuchni z kawą patrząc na ciemne podkrążone oczy syna. Kuba też nie dosypiał.
Tata, mogę nauczyć się grać na skrzypcach? zapytał, przeglądając coś na telefonie.
Czy słyszeliście kiedyś początkującego skrzypka? To nie jest muzyka. To dźwięk, od którego chce się uciekać: wysoki pisk, jakby rozrywał się materiał rzeczywistości.
Oczywiście, synu powiedziałem i po raz pierwszy od miesiąca uśmiechnąłem się, tym razem z dziką satysfakcją. A instrument kupimy najlepszy.
Do sklepu muzycznego poszliśmy jeszcze tego dnia. Sprzedawca, starszy pan o inteligentnym spojrzeniu, długo dobierał nam ćwiartkę.
Ma chłopak słuch? zapytał.
Ma ogromną motywację odpowiedziałem.
Równolegle dokładnie przejrzałem regionalny Kodeks ciszy. W dni robocze hałas był dozwolony od ósmej rano, a w weekendy trochę później.
Błażej zwykle uciszał się około czwartej nad ranem. W osiem spał najgłębiej.
Poniedziałek. Poranek. Stoimy z Kubą w pokoju.
Dawaj, synu, gama C-dur. Głośno, z wyrazem.
To, co nastąpiło potem, trudno opisać słowami. Brzmiało to jak pisk kota zamykanego drzwiami, plus szuranie gwoździem po szkle. Skrzypce idealnie rezonowały w betonowych stropach, wysyłając ukłon w stronę sąsiada z góry.
Po dziesięciu minutach coś z hukiem walnęło u góry. Najprawdopodobniej sam Błażej. Kolejne pięć minut i zaczął tłuc w kaloryfer. My nie przerywaliśmy prawo było po naszej stronie.
O 08:20 zadzwonił dzwonek. Otworzyłem. Na progu stał Błażej w podkoszulku i bokserkach, z czerwonymi oczami i miną człowieka po katastrofie.
Co wy wyprawiacie?! wychrypiał. Ósma rano! Ludzie śpią!
Dzień dobry, Błażej! odpowiedziałem jowialnie. Ćwiczymy. Kuba ma talent, nauczyciel zalecił codziennie przed szkołą. Minimum godzinę.
Zadręczacie mnie, głowa pęka!
Dziwne zdziwiłem się. Przecież nie za głośno. A Polska w wykonaniu Kultu dzisiejszej nocy? Basy trochę się rozjechały, prawda?
Spojrzał na mnie, potem na Kubę, który stał w korytarzu ze skrzypcami i smyczkiem jak mały wojownik.
Robicie to specjalnie?
To sztuka, Błażej. Wymaga poświęceń.
Pokój przez muzykę
Ćwiczyliśmy całą tydzień, codziennie o ósmej. Już trzeciego dnia nocne koncerty z góry ustały Błażej liczył, że jeśli będzie cicho, my też przestaniemy. Ale procesu nauki nie można przerwać.
W piątek wieczorem przyszedł sam. Trzeźwy, w dżinsach i koszuli.
Słuchaj, sąsiedzie powiedział z westchnieniem. Musimy się dogadać. Nie daję rady. Ten pisk mam w głowie nawet w dzień.
Słucham pana uważnie odpowiedziałem, zapraszając na kuchnię.
Położyłem kartkę i długopis na stole.
Warunki są proste. Całkowita cisza po 22:00.
A jak goście? próbował negocjować.
A jak Kuba poczuje wenę o siódmej rano w niedzielę? zapytałem spokojnie.
Błażej wyraźnie się skrzywił.
Dobrze. Po dziesiątej cisza. Przybijmy piątkę. A skrzypce… sprzedacie?
Nie powiedziałem. Zostają. Jako gwarancja umowy. Będą leżeć na szafie, gotowe do użycia.
Podpisaliśmy prowizoryczny pakt o ciszy. Działa już od pół roku. Kuba porzucił skrzypce teraz gra w szachy.
W klatce zrobiło się spokojnie. Czasem z Błażejem mijamy się przy windzie. Patrzy na Kubę z obawą, na mnie z szacunkiem. Chyba zrozumiał, że spokojny księgowy z grzecznym synem może być groźniejszy niż niejeden rockowy nieformalny.
