Luty był tym miesiącem, gdy świat zdaje się trwać w zawieszeniu. Porankiem, gdy mgła osiadała na szybach, Jadwiga stała przy oknie, wpatrując się w mokry asfalt przebijający przez resztki śniegu. Pogoda była szara, cicha, a ta cisza miała w sobie coś przygniatającego. Spojrzenie jej przemknęło po podwórku, po placu zabaw, gdzie kiedyś odprowadzała syna do wojska, córkę do szkoły. Teraz były to obce dzieci, obce rodziny, nawet obce życia.
— No cóż, chyba właśnie tak wygląda moja starość — szepnęła Jadwiga. — Cicha, samotna, nieplanowana.
Ogromny stół w jadalni stał pusty. Ten sam, przy którym z Wojtkiem marzyli o tym, jak w weekendy będą niańczyć wnuki, gotować żurek i zbierać całą rodzinę. Ale Wojtek odszedł za wcześnie. A wnuki? Owszem, są, tylko mieszkają gdzie indziej.
Kasia, córka, dawno wyjechała za granicę — praca, perspektywy, nowe życie. Mamy nie zabrała. Pawełek, młodszy, mieszka w mieście, ale na drugim końcu — w eleganckiej dzielnicy. Przyjeżdża. Owszem. Czasami. Raz w miesiącu. W weekendy zabiera ją na kilka godzin — na herbatę, na pogawędkę z dziećmi. Ma bliźniaki — Oskarka i Maciusia, już poszli do pierwszej klasy.
Serce Jadwigi bolało nie od starości, lecz od pustki. Siegnęła po stary album. Zdjęcie ślubne: Wojtek — młody, w białej koszuli, z gitarą w rękach. Ach, jak śpiewał… Jak go kochała… Jakże wszystko było wtedy inne — żywe, kolorowe, pełne.
Ostry dźwięk powiadomienia wyrwał ją z wspomnień. Facebook. Wiadomość od Marysi, szkolnej koleżanki:
„Jadziu, cześć! Obchodzę jubileusz, zbieram naszą klasę. Przyjdź koniecznie!”
Jadwiga zawahała się. I co tu opowiadać? Dom, emerytura, rzadkie telefony od dzieci. Ale poszła. W końcu jubileusz. Wieczór. Pretekst.
Siedmioro dawnych kolegów. Ciepło, wesoło. Marysia, ta sama co zawsze, biega między kuchnią a pokojem — przekąski, toasty, wspomnienia. Jadzia pomaga, uśmiecha się. Wspominają wycieczki do lasu, ogniska, plecaki, szkolne wybryki. Nagle — dzwonek do drzwi.
— O, Andrzej przyjechał! — krzyknęła Marysia i pobiegła otworzyć.
Do pokoju wszedł mężczyzna — postawny, z siwizną przy skroniach, wąsami, pewny siebie. Przywitał się, uścisnął dłonie mężczyznom, a potem, uśmiechając się, zwrócił się do Jadzi:
— Cześć, Jadziu! Ile to lat!
Oniemiała. Nie poznała. Dopiero po chwili olśnienie.
— Toż to ty, Andrzej! My przecież od pierwszej do piątej w jednej ławce siedzieliśmy!
Jadwiga roześmiała się. Przypomniała sobie. Mały, rozbrykany urwis, przy którym tata prosił, żeby go nie sadzać. A jednak przesiedzieli razem całe pięć lat. Teraz był zupełnie inny. Spokojny, interesujący, z jakimś ciepłem w głosie.
Gadali cały wieczór. Opowiadał, że mieszkał w innym mieście, uczył, potem się rozwiódł — żona odeszła do kolegi. Syn dorosły, został tam. A on? Wrócił. Stęsknił się.
Gdy goście zaczęli się rozchodzić, Marysia podsunęła podstępną propozycję:
— Jadziu, zostań, pomóż mi pozmywać.
— Oj, nie, pójdę już. Blisko mam.
— To ja cię odprowadzę — nagle zaproponował Andrzej.
I poszli. Jadwiga wzięła go pod rękę, szli przez lutowy wieczór, pod leciutkimi płatkami śniegu, oświetlonymi latarniami.
— Zima w tym roku łagodna — powiedział.
— No, prawda — odparła, uśmiechając się.
— Myślałem, że tu zimno. A tu ciepło. Wiesz dlaczego?
— Dlaczego?
— Bo jesteś obok.
Dotarli pod jej blok. Stali przed klatką, gadali, śmiali się. Było tak lekko, tak nietypowo jasno w sercu. Jak za młodych lat.
Gdy weszła do mieszkania, telefon znów zapiszczał.
„Pójdziemy jutro do kina, Jadziu?”
Jadwiga spojrzała na ekran, przycisnęła telefon do piersi i uśmiechnęła się.
Samotność nie miała już miejsca w jej życiu.
