Samotna sprzątaczka znalazła telefon w parku. Włączając go, długo nie mogła dojść do siebie.
Marta Walentyn wyruszyła do pracy wcześniej niż zwykle. W weekendy młodzież zawsze zostawiała mnóstwo śmieci, więc kobieta przyszła o czwartej nad ranem, żeby zdążyć ze wszystkim. Pracowała jako sprzątaczka od wielu lat. Kiedyś jej życie wyglądało zupełnie inaczej.
Gdy chwyciła szczotkę, przypomniała sobie o ukochanym synu, którego urodziła sama w wieku trzydziestu pięciu lat. Nie miała szczęścia do mężczyzn, więc postanowiła poświęcić się dziecku. Ubóstniała swojego Sławka. Chłopak był mądry, przystojny. Niepokoiło ją tylko to, że tak bardzo nie lubił ich dzielnicy.
Mamo, jak dorosnę, zostanę prawdziwym twardzielem! mawiał.
Oczywiście, że zostaniesz, syneczku, jakżeby inaczej? pocieszała go matka.
Gdy skończył szesnaście lat, wyprowadził się do akademika bliżej technikum. Marcie Walentyn nie podobało się, że syn jest tak daleko, ale obiecał, że będzie częściej przyjeżdżać.
Na początku Sławek regularnie odwiedzał dom. Potem poznał dziewczynę i coraz rzadziej wspominał o rodzinie. Aż w końcu wrócił na zawsze, oznajmiając, że jest śmiertelnie chory. Marta nie mogła zrozumieć, dlaczego ona i jej syn muszą przechodzić tak ciężką próbę.
Zebrała wszystkie siły, by walczyć. Lekarz zasugerował leczenie w innej klinice, ale potrzebne były ogromne pieniądze.
Nie wahając się, zrozpaczona matka sprzedała mieszkanie. Pewnej nocy zadzwonił telefon.
Pani syn już nie żyje! oznajmił lekarz.
Marta Walentyn nie chciała żyć. Jej świat stracił sens bez ukochanego dziecka.
Pewnego ranka, jak zawsze, wyszła posprzątać podwórko.
Dzień dobry! przywitał się Szymon Leszczyński, wyprowadzając psa.
Dzień dobry! Tak wcześnie dzisiaj? odpowiedziała Marta.
No cóż, w domu nudno. Spacer z psem i rozmowa z panią to lepszy plan odparł z uśmiechem.
Szymon Leszczyński był samotnym kawalerem. Marta trochę się krępowała jego uwagi.
No dobrze, pójdziemy dalej, nie będziemy pani przeszkadzać powiedział, ruszając z psem w stronę alejki.
Marta zabrała się do pracy, gdy nagle zauważyła coś na ławce. Był to telefon. Rozejrzała się nikogo w pobliżu. Wzięła urządzenie i włączyła je. Na ekranie pojawiły się zdjęcia. Ktoś musiał je robić i zapomniał telefonu. Gdy przyjrzała się bliżej, nagle wybuchnęła płaczem.
Synku! Mój Sławek! zaczęła łkać.
Nagle telefon zadzwonił. Marta była zdezorientowana, ale postanowiła odebrać.
Halo! Halo! To mój telefon, mogę go odebrać? rozległ się kobiecy głos.
Tak, oczywiście. Znalazłam go na ławce w parku. Niech pani przyjedzie pod ten adres powiedziała Marta i podała ulicę.
Dziewczyna przyjechała po telefon. Gdy drzwi się otworzyły, za jej plecami Marta dostrzegła chłopaka.
Powiedzcie mi, skąd u was zdjęcia mojego syna? zapytała drżącym głosem.
Darka? zdziwiła się dziewczyna.
Chłopak wszedł do mieszkania.
Sławek! krzyknęła Marta Walentyn i osunęła się na podłogę.
Chłopak podbiegł do niej:
Co się stało?
Pewnie pomyliła cię z kimś. Trzeba wezwać karetkę odparła dziewczyna.
Po piętnastu minutach lekarze doprowadzili Martę do przytomności. Gdy odeszli, kobieta wreszcie dowiedziała się, jak zdjęcia jej syna znalazły się w telefonie.
Otrząsnąwszy się nieco, Marta spojrzała na dziewczynę.
Zna mnie pani? Skąd u was fotografie mojego Sławka? spytała, ledwo powstrzymując łzy.
Nazywam się Kinga odparła. Kiedyś spotykałam się z pani synem. Ale zostawił mnie, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży powiedziała, ciężko wzdychając.
Zostawił? Jak to? Nigdy o pani nie wspominał zdziwiła się Marta.
Byliśmy razem kilka miesięcy. Potem powiedziałam mu o dziecku. Zniknął. Postanowiłam go nie szukać. Myślałam, że się wystraszył wyjaśniła Kinga.
Nie, Kingo. Teraz rozumiem, dlaczego tak się stał
