Samotna kobieta z dzieckiem
Jagoda wychowywała syna sama. Mąż odszedł od niej ponad dziesięć lat temu. Przez cały ten czas uczciwie płacił alimenty, był kryształowo czysty wobec sumienia i prawa – przynajmniej tak o sobie mówił.
Zabrał swoje rzeczy i samochód, zostawiając Jagodę z niespłaconą hipoteką i synem. Przez te wszystkie lata nawet razu nie przyszedł go zobaczyć, nie zadzwonił z życzeniami, nie dał prezentu na urodziny.
— Pewnie już uszczęśliwił niejedną naiwniaczkę, tak jak ciebie. Będzie uciekał od odpowiedzialności, aż straci męską siłę. I oby jak najszybciej. Mówiłam, nie bierz tej hipoteki. Nie posłuchałaś. Teraz całe życie będziesz na nią harować — wzdychała matka Jagody. Choć to właśnie ona i ojciec nalegali, by wzięła kredyt i wpisała mieszkanie na siebie.
Tak też żyła — od wypłaty do wypłaty, pracując na dwóch etatach i wychowując chłopca. Na szczęście Mikołaj nie sprawiał większych problemów.
Po drugiej pracy, otępiała ze zmęczenia, wstępowała do sklepu i wlokła się do domu, marząc tylko o tym, by jak najszybciej zrzucić ciężką torbę, zdjąć buty, usiąść, wyprostować nogi i zamknąć oczy. Czuła się jak koń z wesołego miasteczka — te, co wożą dzieci, żeby zarobić na siano.
Zaplecione grzywy, błyszczące ozdoby na głowie, jaskrawe derki. Idą powoli, ze spuszczonym łbem, patrząc przed siebie pustym wzrokiem, dźwigając kolejne rozradowane dziecko. Tak właśnie czuła się Jagoda. Życie w kółko: praca–sklep–dom.
Nosiła wygodne, praktyczne ubrania kupowane w „Biedronce”. Nowe rzeczy pozwalała sobie rzadko, chowała je na specjalne okazje, których w jej życiu było mało. Więc i w nich czuła się przestarzała.
Szła, myśląc, co ugotować na kolację, czy Mikołaj jest w domu… Wielka damska torebka zwisała przez ramię. Jedną ręką przytrzymywała ją, by nie zsunęła się, w drugiej niosła siatkę z zakupami. Jeśli syn był w domu, odpoczywałaby pięć minut, a potem biegła gotować spaghetti z parówkami.
A jaka była kiedyś! Gęste włosy, błysk w oczach. Figura do dziś — niczego sobie. Jak każda dziewczyna marzyła o miłości. I znalazła ją w osobie Marka. Jak się nie zakochać w przystojniaku? Obiecywał wieczną miłość, mówił, że będą mieli samochód — koniecznie luksusowego audi albo przynajmniej volkswagena. Że na pewno będą mieli dwoje dzieci.
Samochód kupił, właśnie nim odjechał w lepszą przyszłość, zostawiając Jagodę z hipoteką i synem.
Spoglądała na drogę przed sobą. Wystarczy chwila nieuwagi, by wpaść w kałużę albo skręcić kostkę. Polskie drogi pozostawiają wiele do życzenia. Jeszcze trzeba uważać, by jakiś pirat drogowy nie oblał cię błotem, celowo wjeżdżając w kałużę.
— Jagoda! — Kobieta w modnym ubraniu zastąpiła jej drogę.
Jagoda ledwo rozpoznała Kingę, koleżankę ze szkoły. Nigdy nie była pięknością, teraz wyglądała jak z okładki „Vivy!”. Jagoda przy niej poczuła całą marność swojego stroju.
— Jak dobrze cię spotkać! Przyjechałam do mamy, a nikogo z dawnych znajomych nie ma. Rozjechali się gdzieś. Jagódka! Jak żyjesz?
„Czyż po mnie nie widać?” — pomyślała, ale głośno powiedziała:
— Normalnie, jak wszyscy.
— Zamężna?
— Rozwiedziona. Z synem. A ty?
— Ja… — Kinga przymknęła oczy, jakby olśniło ją słońce. — Wyszłam za Hiszpana, mieszkam w Barcelonie. Przyjechałam do mamy na tydzień. Słuchaj, nie puszczę cię tak łatwo. Może gdzieś usiądziemy. Albo zaproś mnie do siebie. Gdzie mieszkasz?
— No… tu blisko. Chodź, tylko u mnie bałagan. Nawet naczyń z wieczora nie pozmywałam.
— Nic nie szkodzi, jestem wytrzymała, przecież jesteśmy Polkami.
Jagoda otworzyła drzwi do mieszkania i zawołała w stronę pokoju:
— Mikołaj, jesteś? Mamy gości.
W drzwiach stanął przystojny nastolatek.
— O rany! To twój syn? Przegapiarz — zachwyciła się Kinga. — W której klasie jesteś? Na jakie studia się wybierasz?
— Jeszcze nie wiem. Mamo, naczynia pozmywane, muszę lekcje robić — rzucił i zniknął w swoim pokoju.
— No proszę, jaki samodzielny — w głosie Kingi zabrzmiała zazdrość.
— A ty masz dzieci? — spytała Jagoda, rozpierała ją duma.
— Nie. Mąż jest dużo starszy. Ma już dorosłe dzieci, nie chce się zajmować pieluchami i butelkami.
Jagoda na szybko przygotowywała kolację, a Kinga opowiadała o życiu w Hiszpanii.
— Dlaczego się rozwiodłaś, mąż pił? — w końcu zapytała.
— Nie, nie pił. Dopóki nie urodził się Mikołaj, wszystko było dobrze. Potem… on słabo spał, był płaczliwy. Ja nie pracowałam, siedziałam na macierzyńskim, a mieliśmy kredyt i raty za samochód. W końcu powiedział, że ma dość i wyszedł. A raczej odjechał swoim autem.
— Co za drań! — zaklęła Kinga. — Zostawił cię z dzieckiem i kredytem!
Jagoda nie wdawała się w szczegóły, jak ciężko wtedy było. I tak Kinga by nie zrozumiała. Rodzice pomagali, inaczej nie poradziłaby sobie albo straciłaby mieszkanie.
— Nie martw się, czarne chmury minęły. Mamy tam mnóstwo singli. Nie najW końcu Jagoda zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie przychodzi z dalekich podróży, ale z tego, co ma się tu i teraz – w rodzinnym domu, pełnym śmiechu Mikołaja i ciepła Antoniego.
