Nie, Kasia, na mnie nie licz. Wyszłaś za mąż teraz trzymaj się męża, a nie mnie. Nie potrzebuję obcego w moim domu stanowczo odparła Halina.
Katarzyna przełknęła ślinę, zaciskając palce na telefonie. W gardle stanął jej gul. Nie spodziewała się tak chłodnej odmowy.
Mamo… On nie jest obcy. To mój mąż, twój zięć. Nie prosimy, żebyś kupiła nam mieszkanie, tylko żebyśmy mogli u ciebie trochę pomieszkać, zanim uzbieramy na wkład własny.
W odpowiedzi usłyszała krótki, szyderczy śmiech.
Znam te wasze „trochę”. Wpuścić was potem nie wyprosić. Najpierw wkład własny, potem remont, a potem jeszcze coś. A ja chcę mieć spokój. Nie, Kasiu, nie gniewaj się, ale my z twoim ojcem wszystko robiliśmy sami, nikogo nie obciążaliśmy. Wy też sobie radźcie.
Jak to „sami”? nie poddawała się Katarzyna. Wiesz przecież, że oboje pracujemy, oszczędzamy gdzie się da. Prawie wszystko idzie na czynsz. Przy takich cenach uzbieramy co najwyżej na karton po lodówce.
A komu teraz łatwo? głos matki stał się zirytowany. Ja z twoim ojcem ani dnia nie mieszkaliśmy u rodziców. Sami przez to przeszliśmy i nikomu się nie żaliliśmy.
Sami, sami… Mamo, tylko nie opowiadaj mi. Pamiętam wszystko! Pamiętam, jak babcia wam pomogła.
Nie porównuj, to co innego. Babcia pomogła, bo chciała i mogła. My niczego nie prosiliśmy. Ja tę mieszkanie uczciwie wycierpiałam z twoim…
A ja nie prosiłam, żebyś mnie rodziła w pustkę wyrzuciła z siebie Katarzyna i rozłączyła się.
Wewnątrz wszystko w niej kipiało. Może matka miała prawo odmówić, ale sposób, w jaki to zrobiła… Jakby zbudowała własne imperium, a Katarzyna, niegodziwa córka, próbowała wjechać do raju na cudzym garbie. A przecież wcale tak nie było.
…Gdy Halina dowiedziała się, że jest w ciąży, nie była nawet zamężna. Andrzej, ojciec Katarzyny, był lekkoduchem, jeszcze się nie wyszumiał i nie szukał dodatkowych obowiązków. Jego matka była podobna dawno się rozwiódłszy, wiecznie szukała szczęścia. Więc Halina zwróciła się o pomoc do Weroniki Stefanowej babci Andrzeja.
Weronika Stefanowa, usłyszawszy o stanie Haliny, aż się rozpłakała z radości, mocno ją objęła i obiecała wsparcie.
Nie myśl nawet, wnuczko, rodzaj. A ja z Andrzejem pogadam zapewniała. A skoro tak wyszło, pewnie dom wam przepiszę. Do córki się przeprowadzę. I tak już mnie samą ciąży, a Ania pomoc w domu się przyda. A wy będziecie mieli gdzie dziecko wychować.
Weroniko Stefanowo, co wy? Halina nie wierzyła własnym uszom. Toż to cały dom, nie pudełko od zapałek!
Na tamten świat go nie zabiorę. Sama szczęśliwa nie byłam, niech ty będziesz westchnęła kobieta.
Weronika Stefanowa dotrzymała słowa, a nawet zrobiła więcej. Darowiznę spisała na Halinę, wiedząc, że wnuk to nie najlepszy materiał na męża. Halina wymieniła później dom na dwupokojowe mieszkanie.
Z narodzinami Katarzyny nic się nie zmieniło. Andrzej hulał i zdradzał, a jego wkład w życie rodzinne ograniczał się do pensji. I to nie zawsze często nie donosił jej do domu.
Halina wszystko wiedziała, ale postanowiła cierpieć. Narzekała czasem, nawet płakała, lecz męża nie wyrzuciła.
Dzieciom zawsze lepiej w pełnej rodzinie mówiła swojej matce, gdy ta radziła rozwód. Jak Kasia osiemnastkę skończy, wtedy odejdę.
Katarzyna miała jednak inne zdanie. Wolałaby dorastać z samotną matką i szybko się usamodzielnić, niż być wieczną przytulanką do łez, słuchać kłótni i rozdzielać rodziców.
Halina jakoś dotrwała do pełnoletności córki i, jak zamierzała, wniosła o rozwód. Katarzyna już się ucieszyła, ale za wcześnie.
Kasiu, jesteśmy teraz tylko we dwie. Obie dorosłe, więc i obowiązki dzielimy po równo oświadczyła jej matka. W tym miesiącu jeszcze odpocznij, a od następnego czynsz i jedzenie na pół.
Katarzyna studiowała wtedy dziennie, więc przeraziła się. Stypendium dostawała, ale to były grosze, których nawet na chleb nie starczało. Matka przywykła do pełnych obiadów z mięsem, rybą i warzywami. Katarzyna próbowała się umówić na osobne półki w lodówce, ale to nie miało sensu. Żadna dorywcza praca nie płaciła tyle, ile musiała oddawać matce co miesiąc. Więc zaczęła pracować na pełny etat.
Po pół roku porzuciła studia. Można było przejść na zaoczne, ale wiedziała, że i tak nie miałaby czasu. A który pracodawca lubi studentów?
To decyzja, której konsekwencje odczuwa do dziś. Gdziekolwiek się zgłasza niemal zawsze wybierają kogoś z dyplomem. Nawet na prostych stanowiskach.
Najpierw obwiniała siebie, ale z czasem, rozmawiając z rówieśnikami, zrozumiała: po prostu nie dano jej startu w życiu.
Matka zareagowała na wieść o rezygnacji ze studiów spokojnie.
Widocznie nie twoja droga powiedziała tylko.
Od tamtej pory żyły jak współlokatorki. Bez awantur, ale i bez ciepła.
Minęło dziesięć lat. Katarzyna wyszła za mąż. Z Jakubem wynajmowali kawalerkę na obrzeżach. On pracował jako elektryk zawód potrzebny, ale płacili mu grosze. Dorabiał, ale te pieniądze szły na buty, leczenie zębów albo zaległe rachunki. Coś oszczędzali, ale…
Jeśli tak dalej pójdzie, będziemy zbierać ze dwanaście lat westchnął Jakub, patrząc w ekran telefonu.
Wtedy Katarzyna postanowiła porozmawiać z matką. Miała dwupokojowe mieszkanie z wolnym pokojem.
Ale, jak się okazało, Halina nie paliła się do przyjęcia córki z powrotem. A już na pewno nie z „obcym człowiekiem”.
Katarzyna nie wiedziała, jak to odbierać. Rozumiała, że życie matki nie było usłane różami. Może sama by tak zgorzkniała na jej miejscu, ale i tak bolało. Tyle lat się stara, pracuje, o nic nie prosi, a gdy w końcu poprosi w odpowiedzi tylko chłód i „radźcie sobie sami”.
No cóż, skoro sami to sami. Katarzyna miała jeszcze jeden plan. Działka, o której
