A więc, słuchaj… Wczoraj wieczorem miałam taką sytuację, że aż mnie zatkało.
Od dłuższego czasu Kinga czuła, że jej związek z Łukaszem się sypie. Czasy, gdy patrzyli na siebie z zachwytem, dawno minęły. Została rutyna, milczenie i ciche pretensje. Wisiało między nimi coś ciężkiego, jak przed burzą – napięcie, które tylko czekało, by wybuchnąć.
Ona jednak udawała, że wszystko gra. Może samo się naprawi? Ale głęboko wiedziała: jak zacznie drążyć, wyjdzie na wierzch coś, z czym nie da się żyć. I co wtedy? Mają przecież córkę, Martę. Trzeba o niej myśleć.
Kinga gotowała, sprzątała, pilnowała, żeby Marta odrabiała lekcje i nie wracała za późno. Córka ostatnio miała swoje nastoletnie sekrety – no cóż, dorastała. A Łukasz? Łukasz przynosił pensję. I na tym kończył się jego udział w życiu rodziny.
Ostatnio nawet nie odrywał nosa od telefonu. Siedział wpatrzony w ekran jak mały dzieciak.
Aż w końcu Kinga zachorowała. Gorączka, ból głowy, wszystko ją łamało. Poprosiła męża, żeby coś ugotował. Marta znów była u koleżanki.
*„Oj, wystarczy nam herbata z kanapkami”* – mruknął Łukasz.
Była zbyt słaba, żeby się kłócić. Przez dwa dni ledwo funkcjonowała. Kiedy wreszcie wstała, na kuchni czekała na nią góra brudnych naczyń, śmieci wylewały się z kosza, a w łazience piętrzyło się pranie. Wzięła się za sprzątanie, gotowanie – i padła wieczorem ze zmęczenia.
Po kolacji znowu pełna zlew. Ledwo powstrzymała łzy.
*„Dość. Nie jestem twoją sprzątaczką. Pracuję tak samo jak ty, a potem wracam i robię wszystko w domu. Chociaż talerz po sobie mógłbyś umyć”* – wybuchnęła.
*„Przecież i tak byś to umyła”* – odparł spokojnie.
*„Śmieci wyniesiesz jutro rano. Zostawię worek przy drzwiach.”*
*„Dobra”* – mruknął, nie odrywając wzroku od telefonu.
*„Nie *dobra*, tylko *nie zapomnij*!”* – powiedziała zmęczonym głosem. *„Kiedyś mi pomagałeś, nawet odkurzałeś. Nie proszę o cuda, tylko o wyniesienie śmieci. Słyszysz mnie w ogóle? Odbij się od tego telefonu!”*
*„Co? Przecież wszystko robię.”*
*„Co *wszystko*?”*
*„O co ci chodzi? Kobieta w domu, twoja robota. Ja zarabiam. Czego jeszcze chcesz? Dwie baby w domu, a ja mam zmywać?”*
*„Babą nazywasz własną córkę?!”* – warknęła Kinga.
*„Swoją drogą, gdzie ona jest? Twoje wychowanie – pozwalasz się włóczyć. A tu o jakiś talerz awantura”* – burknął.
*„Nie o talerz chodzi, tylko o to, że mam cię gdzieś!”*
*„Wystarczy! Męczysz mnie.”* Wyszedł, trzaskając drzwiami.
Wtedy na stole zaświeciła się ekran jego telefonu. Kinga zdążyła zerknąć na nazwę nadawcy wiadomości: *„Ania”*. Potem ekran zgasł.
No i proszę – oto przyczyna tej „szczeliny”, o której Kinga podejrzewała, ale bała się przyznać. Łukasz wrócił po telefon.
*„Ania… to ta od pracy? Anna? A może Agnieszka?”* – spytała, starając się brzmieć obojętnie.
Zamarł w drzwiach, potem gwałtownie się odwrócił.
*„Grzałaś się w moim telefonie?!”*
*„Jest zablokowany. Masz coś do ukrycia?”* – W myślach błagała: *„Wymyśl coś, skłam jak zwykle…”*
*„A jeśli tak?”* – spojrzał jej prosto w oczy. *„Tak, jest ktoś inny. Załatwmy to po ludzku.”*
*„Jak to… po ludzku?”* – Kinga poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.
*„No i zaczyna się”* – warknął. *„Jak lubisz być ofiarą, to proszę, zostawmy to.”*
I tak runął jej świat. Jak grom z jasnego nieba.
*„Nie stój jak słup. Pakuj się.”*
*„Co? Gdzie?”* – nie rozumiała.
*„Bo to moje mieszkanie. Rodzice mi je dali. Nie zamierzam się wyprowadzać.”*
*„A my z Martą gdzie? Żartujesz?”*
*„Mówię poważnie. Jedź do rodziców.”*
*„Ja nigdzie nie idę”* – nagle odezwał się głos Marty za jego plecami.
*„Słuchałaś pod drzwiami?”*
*„Krzyczeliście tak, że chyba całe osiedle słyszało. Rozwodzicie się? Zostaję z tatą.”*
Łukasz tylko wzniósł rękę w geście *„a widzisz?”* i wyszedł. Pewnie już pisał do tej Ani, że mieszkanie wkrótce wolne.
*„Nie możesz z nim zostać, Marto. On ma…”* – Kinga zawahała się. *„Będzie z kimś innym.”*
*„No i co? Mam swój pokój. Nie pojadę do babci i dziadka na zadupie. Tu jest szkoła, przyjaciele. Nigdzie nie jadę!”* – Marta wybiegła do swojego pokoju.
Kingę ogarnęła panika. Była rodzina, dom – a teraz ją z niego wyrzucają. Jakby huragan porwał jej życie, przekręcił do góry nogami i wypluł na bruk.
Nie, to nie może być prawda. Nawet córka ją zdradziła. Ukryła się w łazience i dała upust łzom. Gdy wróciła do sypialni, na wąskiej sofie leżała poduszka i koc. Łukasz znów pisał do tej swojej Ani.
*„Co to ma znaczyć?”*
*„Nie domyślasz się?”*
Kinga położyła się, ściśnięta na zbyt małej sofie. Nie spała całą noc, rozważając, co robić. Była dobrą żoną i matką – a teraz okazało się, że nie była ani jedną, ani drugą. Nie będzie się płaszczyć. Walczyć o mieszkanie? Przegra. Mogłaby walczyć o Martę… ale czy jeszcze miało to sens?
Rano wyszła, gdy oboje spali. W pracy była pierwsza – nawet ochroniarz się zdziwił.
Koleżanka od razu zauważyła jej stan.
*„Nie mam już rodziny, domu… Nikogo. Jestem bezdomna”* – wyznała.
*„Tak źle?”*
*„Gorzej nie będzie. Muszę znaleźć gdzieś mieszkanie.”*
*„Wiesz… Mam po tacie jedno. Małe, zaniedbane. Możesz tam mieszkać, płacisz tylko rachunki.”*
*„Dziękuję”* – Kinga spojrzała z nadzieją.
*„Najpierw je zobacz,Kinga przytuliła się do córki mocno, bo wiedziała, że mimo wszystko – ona zawsze będzie jej Małą Martą, nawet jeśli teraz świat wydawał się pełen goryczy.
