W małym nadmorskim miasteczku, gdzie zapach morza miesza się z krzykiem mew, poznałam pierwszą miłość jeszcze w szkole. Nazywał się Marek i wtedy był chłopakiem mojej koleżanki. Nie śmiałam nawet marzyć o nim, a on nawet na mnie nie spojrzał. Nasze drogi się rozeszły, aż los znów nas połączył w wielkim mieście, gdzie oboje studiowaliśmy.
— Kasia, ciągle jesteś taka piękna — uśmiechnął się Marek, gdy przypadkiem spotkaliśmy się w kawiarni. Jego słowa sprawiły, że serce zabiło mi szybciej.
— A ty ciągle taki gaduła — zaśmiałam się, czując, jak między nami przeskakuje iskra.
— Pamiętasz, jak się za mną podkochiwałaś? — mrugnął porozumiewawczo.
— Może i ty nie byłeś mi obojętny — przyznałam, ale szybko zmieniłam temat.
Gadaliśmy cały wieczór, śmiejąc się ze szkolnych wspomnień. Marek odprowadził mnie do akademika, a potem… zniknął jak kamfora. Skończyłam studia, wróciłam do rodzinnego miasta, dostałam dobrą pracę w lokalnej firmie. Życie płynęło spokojnie, aż pewnego słonecznego dnia znów go spotkałam na molo.
Szedł z kumplami w luźnej koszuli, z gitarą na ramieniu, wyraźnie świętując coś przed czasem.
— Kasia, jaka niespodzianka! — wykrzyknął, ściskając mnie tak mocno, że mało nie straciłam tchu.
— Coś się stało? — zdziwiłam się.
— Prosto żyjemy, prosto się bawimy — odparł z typową sobie lekkomyślnością.
Ruszyłam w swoją stronę, ale następnego wieczoru Marek stał pod moim blokiem z bukietem róż. Nie znał numeru mieszkania, więc po prostu czekał, aż wyjdę.
— Przeraziłeś mnie! — roześmiałam się, biorąc kwiaty.
— Tak bardzo straszny jestem? — skrzywił się żartobliwie.
Kupiliśmy wino, zapaliliśmy świeczki, urządziliśmy wieczór pełny czułych spojrzeń i głupich żartów.
— Ciągle o tobie myślałem — wyznał, podnosząc kieliszek.
— Daj spokój, nie zaczynaj — machnęłam ręką, choć jego słowa rozgrzewały mi serce.
— To chyba przeznaczenie, co? — nalegał.
— Tak, tak, tylko nie opowiadaj — uśmiechnęłam się, chociaż w głębi duszy czułam, że ma rację.
Zaczęliśmy się spotykać, a rok później wzięliśmy ślub. Jego matka, Halina Stanisławowa, wcześniej zachowywała się jak anioł — chwaliła, że „wzięłam jej syna w ryzy”, pomogła mu znaleźć pracę. Myślałam, że będzie nas wspierać. Ale gdy tylko ogłosiliśmy zaręczyny, zmieniła się w moją najgorszą przeciwniczkę. Jakbym ukradła jej dziecko.
Marek też pokazał prawdziwe oblicze. Pierwszy rok był idealny, potem zaczął pić, awanturować się, a czasem nawet podnosić rękę. A jego matka tylko podsycała konflikty.
— Biję, to znaczy kocham, czego się czepiasz? — syczała z pogardą.
Znosiłam to w milczeniu. Nawet moja mama namawiała, żeby nie rozbijać małżeństwa. Życie stało się koszmarem — bałam się wracać do domu, ale nie miałam dokąd iść.
Aż pewnego dnia na ulicy usłyszałam znajomy głos:
— Kasia! — To był Tomek, mój dawny sąsiad.
— Cześć — wyszeptałam, czując, jak łzy napływają mi do oczu.
— Wyglądasz, jakbyś widziała ducha — zauważył, przyglądając mi się uważnie.
— Wszystko gra — skłamałam.
— Chodź, pogadamy — zaproponował, wskazując na swój samochód.
Pojechaliśmy nad jezioro. Tam, przy butelce wina, wybuchnęłam płaczem i opowiedziałam mu wszystko. Tomek słuchał w milczeniu, a potem delikatnie odgarnął mi włosy z twarzy i przytulił.
— Z tobą jest tak… spokojnie — westchnęłam.
— Zawsze chciałem być z tobą, Kasia — wyznał niespodziewanie. — Tylko ty byłaś raz z Markiem, raz w związku, raz zamężna…
Pocałował mnie i nie odsunęłam się. Wtedy zrozumiałam, że zasługuję na więcej niż strach.
Gdy wysiadłam przed blokiem, czekała na mnie Halina Stanisławowa z triumfalnym uśmiechem.
— A to ci los! — warknęła, wskazując na mnie palcem. — Zawsze wiedziałam, że jesteś niewarta mojego syna!
Zdążyła już opowiedzieć Markowi swoją wersję wydarzeń, pokazując mu podejrzane zdjęcia. Gdy wszedł do domu, w jego oczach był gniew i ból.
— To prawda? — zapytał ochrypłym głosem.
— Prawda — odparłam bez wahania. — Wynoś się. Ty i twoja matka. To mój dom.
Spakowałam jego rzeczy i wyrzuciłam je za drzwi. Wyszli bez słowa. Następnego dnia złożyłam pozew o rozwód, czując, jak z ramion spada mi wielki ciężar. Teraz jestem szczęśliwa jak nigdy. U boku mam Tomka — człowieka, który mnie kocha i szanuje. A teściowa, która marzyła o naszym rozwodzie, niechcący podarowała mi wolność i nowe życie.
