„Rozwiodłam się po cichu”
„Kasiu, oszalałaś! – wrzeszczała do telefonu Ola. – Jak to tak? Rozwód po cichu? Dlaczego mi nic nie powiedziałaś?”
„Ciszej…” – Kasia odsunęła słuchawkę od ucha i zerknęła na kuchenne drzwi. – „Dzieci są w domu.”
„Jakie dzieci? Przecież mają już po trzydziestce! Kasieńka, ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, co robisz? Dwadzieścia osiem lat małżeństwa i nagle – bam! – rozwód!”
„Olu, nie krzycz, proszę. I tak jest mi ciężko.”
„A dlaczego milczałaś? Jestemy przyjaciółkami od studiów! Mogłam ci pomóc, wesprzeć…”
Kasia przycisnęła telefon do piersi i zamknęła oczy. Boże, jakże zmęczyły ją te rozmowy. Najpierw dzwoniła Magda z pracy, potem ciocia Halina, a teraz Ola. Jakby wszyscy tylko czekali, by podyskutować o jej życiu.
„Kasieńka, jesteś tam?” – dobiegło z telefonu.
„Jestem, jestem…” – znów przytknęła słuchawkę do ucha. – „Po prostu nie chce mi się o tym mówić.”
„Jak nie chce?! Toż to wydarzenie! Jesteś pierwszą w naszym gronie, która się rozwiodła. Powiedz chociaż coś. Zdradzał cię?”
„Nie.”
„Pił?”
„Też nie.”
„No to co w takim razie? Kasiu, no powiedz!”
Kasia ciężko westchnęła. Jak wytłumaczyć Oldze, że po prostu… padła ze zmęczenia? Że miała dość szarych dni, tych samych rozmów, wrażenia, że żyje nie swoim życiem?
„Zmęczyłam się, Olu. Rozumiesz?”
„Niby czym? Przecież Marek to porządny facet – nie pije, nie bije, zarabia przyzwoicie.”
„Właśnie. Porządny. Tylko nie mój.”
„Co ty pleciesz? Jak to nie twój? Przecież byliście razem prawie trzydzieści lat!”
W przedpokoju rozległ się szelest. Kasia szybko pożegnała się i odłożyła słuchawkę. Do kuchni weszła córka Justysia z torbą zakupów.
„Cześć, mamo.” – postawiła torbę na stole i przyjrzała się matce. – „Dlaczego jesteś taka blada?”
„Tak sobie… ból głowy.”
„Znowu Ola dzwoniła? Słyszałam, jak się tłumaczyłaś.”
Kasia skinęła głową. Justysia zaczęła rozpakowywać zakupy.
„Mamo… nie żałujesz?” – spytała, nie odwracając się.
„Czego?”
„No… że rozwiodłaś się z tatą.”
Kasia spojrzała na córkę. Justysia była jej żywym obrazem z młodości – te same ciemne włosy, szare oczy. Tyle że w jej wzroku była pewność siebie, której Kasia nigdy nie miała.
„Nie wiem, Justysiu. Na razie nie wiem.”
„A tata żałuje?”
„Nie rozmawialiśmy o tym.”
Justysia odwróciła się do matki.
„Mamo… mogę cię o coś zapytać?”
„Oczywiście.”
„Naprawdę nigdy nie kochałaś taty?”
Kasia zastygła z kubkiem w dłoni. Skąd córka to wytrzasnęła?
„Dlaczego tak myślisz?”
„Przecież was obserwowałam całe życie. Nigdy się nie przytulaliście, nie całowaliście. Nawet za ręce nie trzymaliście. Jakbyście byli tylko współlokatorami.”
„Justysiu, nie mów tak. Tata to dobry człowiek.”
„Dobry, zgoda. Ale go nie kochałaś. I on ciebie też chyba nie.”
Kasia postawiła kubek na stole. Córka miała rację. Nigdy nie kochała Marka. Wyszła za niego, bo „tak wypadało”, bo wszystkie koleżanki już były zamężne, bo rodzice nalegali.
„Mamo… a kogo ty kochałaś?” – spytała cicho Justysia.
„Po co ci to wiedzieć?”
„Tak, z ciekawości. Każdy przecież powinien mieć w życiu miłość.”
Kasia spojrzała przez okno. Oczywiście, że była miłość. Jakżeby inaczej? Jurek z sąsiedniego bloku, student medycyny. Przystojny, mądry, marzyciel. Spotykali się potajemnie, bo rodzice Kasi uważali, że to „nie ta liga”.
„Lekarz to nie zawód, a powołanie – mówił Jurek. – Będę ratować ludzi.”
„A ja będę ci pomagać” – odpowiadała Kasia.
Ale rodzice wymusili małżeństwo z Markiem. Stabilność, mieszkanie, dobra rodzina. A Jurek wyjechał na staż do małego miasteczka na północy. Pisał listy, dzwonił, przyjeżdżał kilka razy. Ale Kasia była już mężatką, spodziewała się pierwszego dziecka.
„Mamo… płaczesz?” – zaniepokoiła się Justysia.
„Nie, skąd. Po prostu oczy mnie bolą.”
Córka objęła ją ramieniem.
„Wiesz, mamo… ja cię rozumiem. Lepiej być samotną, niż nieszczęśliwą w związku.”
„Tak uważasz?”
„No jasne. Popatrz, jaka jesteś od czasu rozwodu. Schudłaś, ścięłaś włosy, kupiłeś nowe ciuchy. Jakbyś odżyła.”
Kasia spojrzała na swoje odbicie w szybie. Rzeczywiście, zmieniła się. Kiedyś nosiła szare swetry i kucyk. Teraz pozwoliła sobie na kolory, krótką stylizację.
„A Krzysiek jak zareagował?” – spytała Justysia.
„Nie najlepiej. Powiedział, że jestem egoistką, że zniszczyłam rodzinę.”
„E tam. Krzyś zawsze był bardziej tatowy. Ale z czasem zrozumie.”
Kasia skinęła głową. Syn rzeczywiście bardziej lgnął do ojca. Łowili razem ryby, naprawiali samochód, oglądali mecze. Córka zawsze była bliżej matki.
„Mamo… a nie myślałaś, żeby znowu wyjść za mąż?” – Justysia postawiła czajnik.
„Justysiu, mam pięćdziesiąt trzy lata. Jakie małżeństwo?”
„No i co? Ciocia Basia wyszła w pięćdziesiąt pięć. I jest szczęśliwa.”
„Ciocia Basia to wyjątek.”
„Dlaczego wyjątek? Mamo, jesteś piękną kobietą. I wolną.”
Wolna. Słowo, którego Kasia bała się wypowiedzieć na głos. Wolna od robienia kanapek Markowi o siódmej rano. Wolna od jego skarpet rozrzuconych po sypialni. Wolna od wiecznych rozmów o pracy, piłce i nowym aucie sąsiadów.
Ale wraz z wolnością przyszła też samotność. Wieczorami siedziała sama przed telewizorem.
„Justysiu… a ty nie uważasz, że postąpiłam źle?”
„Nie, mamo. Postąpiłaś słusznie. W końcu.”
Córka nalała herbatę i przysiadła obok.
„Wiesz, mamo… ja całe dzieciństwo marzyłam, żebyście się z tatI wtedy Kasia uśmiechnęła się do swojego odbicia w oknie, bo po raz pierwszy od lat poczuła, że właśnie teraz – dopiero teraz – jej życie naprawdę się zaczyna.
