Rozstałam się z Janem, a on rozkwitł niczym wiosenny wiśniowy kwiat w samym sercu Warszawy. Przez trzy miesiące nic nie widzieliśmy; jedyne spotkanie odbyło się, gdy przywiozłam naszą córkę Zosię na weekend do jego małego mieszkania przy Staromiejskiej. To już jedyne dwanaście tygodni, a on przemienił się jak sen o latającym balonie.
Lata nam mówiłam, że Jan ma schudnąć, lecz on wsłuchiwał się jedynie w szumy napojów gazowanych i chrupiących chipsów. Siedział w fotelu, a ja nie mogłam go wyciągnąć na zewnątrz, nie mówiąc już o siłowni. Teraz jednak w rogu pokoju rozpostarł matę do jogi, jakby była portalem do innego wymiaru. Zmienił fryzurę na krótką, ostrą, a jego ubrania nabrały porządku, choć nie miał już nikogo, kto by się nim opiekował. Przez lata nie potrafiłem nauczyć go, jak włożyć pranie do pralki i uruchomić ją, a nagle stał się mistrzem samodzielnych obowiązków.
Rozmawialiśmy, a ja miałam już dosyć słuchania jego własnych opowieści. Twierdził, że przez lata w małżeństwie umniejszał go, więc stał się idiotą, ale teraz nie jest już taki i ja z Zosią nie wchodzimy w jego plany. Znalazł nową miłość, w której rozkwita, dbając o ciało, charakter i zarobki o te złote złotówki, które teraz przelatują w jego kieszenia niczym ptaki. To uderzyło mnie najbardziej. Nie podjął ani jednego palca dla mnie ani dla naszej córki, a jednocześnie tak bardzo przemienił się dla tej kobiety.
Mówi się, że trzeba dawać tyle, ile chce się otrzymać, ale Jan nie potrafił odwzajemnić się w ten sam sposób. Kochałem go, szanowałem, jedynie od czasu do czasu komentowałem, bo on sam nie widział potrzeby zmian. Nic nie dostałem w zamian
Po rozstaniu Jan wciąż myślał najpierw o sobie, nie o Zosi, którą tak długo nie widział. Gdybym chciała, żeby choć na chwilę wkroczył w moje buty, podjął wysiłek i otrzymał to, co ja zawsze od niego dostawałam. Kto wie, co jeszcze przyniesie sen
