Słuchaj, wiesz, co mi się przytrafiło? Ta przerwa… ta decyzja, że dosyć. To uratowało mi życie, naprawdę.
Pamiętasz Bogdana? Dzwoni do mnie: Bogna, ty co odwalasz?! ryczy po całym mieszkaniu. Gdzie to ty się wybierasz, w takim stanie?!
Do teatru idę, pozwolisz?! poprawiam przed lustrem tę nową bluzannę, okazję z wyprzedaży. Z Haliną się umówiłyśmy, od dawna chciałyśmy obejrzeć tę sztukę.
Jaki znowu teatr?! Masz dom nieogarnięty! Naczynia niepozmywane, moje koszule nie wyprasowane! A ona w teatr się wybiera! Bogdan łapie mnie za rękę, obraca do siebie. Natychmiast przebierz się i zajmij domem!
Szarpnęłam ręką, uwolniłam się, ale na nadgarstku został ślad od jego palców, czerwony.
Bogdanie, mówiliśmy o tym wczoraj! Cały dzień w domu przesiedziałam, wszystko zrobiłam. Jeden wieczór dla siebie, co w tym złego?
Dla siebie?! prychnął pogardliwie. A kto cię utrzymuje, oporządza? Kto dach nad głową daje? Ja, między nami mówiąc, wróciłem po robocie, chcę zjeść porządnie, a nie twoje kanapki żuć!
Bogna przeszła w milczeniu do kuchni, zaczęła wyciągać z lodówki produkty. Ręce się jej trzęsły, w środku wszystko zebrało się w ciasny węzeł. Jeszcze rano cieszyła się na ten wieczór, nawet fryzurę zrobiła, buty wypastowała. A teraz…
Widzisz! zamruczał z satysfakcją Bogdan, włączając telewizor głośniej. I żeby prędzej! Żołądek mi do krzyża przysechł!
Podgrzewając patelnię, Bogna zerkała ukradkiem przez okno. Na podwórku kobieta w jej wieku wyprowadzała psa, śmiała się, gadając przez telefon. Jaka ta obca wydawała się szczęśliwa! Swobodna, lekka…
Bogna! Ty tam nie zasnęłaś?! warknął z pokoju.
Już robię, robię! odkrzyknęła, pośpiesznie obracając kotlety.
Bogdan stanął w progu kuchni, opręty o futrynę.
Słuchaj, a jutro wieczorem do mnie Wacek wpadnie, będziemy interesy gadać. Więc żadnych twych koleżanek, siedzisz w domu cicho, herbatę podasz jak poprosimy.
Ale jutro sobota zauważyła nieśmiało. Z dziewczynami chciałyśmy do kawiarni…
Jakie dziewczyny?! Czterdzieści trzy masz, Bogna, ocknij się! Już czas rozumu nabrać. Dom, rodzina to twoje miejsce. A nie te głupoty z koleżankami i kafejkami.
Bogna postawiła przed nim talerz, usiadła naprzeciw. Jeść się jej nie chciało, w gardle tkwiła gula.
Bogdanie, czemu ty tak ze mną? Przecież nie byłeś taki… Razem chodziliśmy do teatru, do kina, kwiaty wręczałeś…
Wcześniej! machnął ręką. Wcześniej byłaś młodsza, ładniejsza. A teraz co z ciebie zostało? Roztyłaś się, postarzałaś, ubierasz się jak babsztyl. Wstyd z tobą wyjść między ludzi!
Słowa bolały bardziej niż cios. Bogna wstała, zaczęła sprzątać ze stołu. Łzy napływały do gardła, ale się powstrzymywała. Nie chciała dać mu kolejnego powodu do upokorzeń.
I nie becz! skrzywił się. Takich babskich smarków nie znoszę. Lepiej pomyśl, jak się ogarnąć. Może na siłkę się zapisz, na dietę się połóż. Bo zupełnie się zlałaś.
Kiedy odszedł oglądać telewizję, Bogna wyjęła telefon, napisała do Haliny: «Nie wychodzi dziś, wybacz. Przełożymy».
Odpowiedź przyszła migiem: «Bognuś, co się znów dzieje? Już trzeci raz w tym miesiącu! Tak nie można!»
«Wszystko w porządku, tylko sprawy palące» nabrała Bogna i natychmiast usunęła wiadomość. Wpisała krócej: «Wszystko gra».
Ale Halina nie odpuszczała: «Przylatuj do mnie teraz. Mówię serio».
«Nie mogę, Bogdan w domu».
«B
I jej serce wypełniła czysta, lekka jak wiosenny wiatr radość, bo zrozumiała, że oto właśnie, krok po kroku, buduje swoje nowe życie autentyczne i należące tylko do niej.
