Aleksandra zabrała się za wielkie sprzątanie, podczas gdy jej córka Zosia odwiedzała babcię i dziadka w małym miasteczku pod Poznaniem. Wypucowała okna, wyczyściła dywany i zdmuchnęła kurz z każdej półki. Nagle ciszę przerwał dzwonek telefonu. Dzwoniła Zosia, a jej głos drżał od płaczu:
„Mamo, zabierz mnie stąd, proszę!”
„Kochanie, co się stało?” – zaniepokoiła się Aleksandra, czując, jak serce ściska się od złego przeczucia.
„Poproś babcię!”
Po chwili w słuchawce odezwał się głos Haliny, matki Aleksandry.
„Mamo, co tam się dzieje?” – prawie krzyknęła Aleksandra.
„Oj, Ola! To wszystko przez tę naszą synową! Nie wyobrażasz sobie, co ona narobiła!” – Halina, ciężko westchnąwszy, zaczęła opowiadać. Aleksandra słuchała, a z każdym słowem jej twarz coraz bardziej tężeła ze złości.
„Twoja córka to zwykła bezczelna!” – oznajmiła Kasia, żona brata Aleksandry, z jadowitym uśmieszkiem. – „Zero manier! Przyjechała w gości i grzebie w cudzej lodówce! Zjadła kawałek tortu i jogurty, które kupiłam moim dzieciom! Więc bądź tak miła i zwróć mi pieniądze. Wieczorem wpadnę po kasę.”
Stosunki Aleksandry z Kasią nigdy nie były ciepłe. Siedem lat temu jej brat Marek ożenił się z Kasią, co wywołało burzę oburzenia w rodzinie. Kasia była dziesięć lat starsza od Marka i miała trzech synów z poprzedniego związku.
„Synu, po co ci to?” – lamentowała Halina. – „Ona starsza, z trójką dzieci! Naprawdę nie znalazłbyś kogoś w swoim wieku, bez takiego bagażu?”
„Nie ma cudzych dzieci, mama” – złościł się Marek. – „Jej chłopaki są super, już się zaprzyjaźniliśmy. A Kasia jest wspaniała, po prostu jej nie znasz. Na pewno by ci się spodobała!”
Aleksandra też nie rozumiała wyboru brata, ale nie mieszała się w to. Marek jest dorosły, niech sam decyduje.
Pierwszy konflikt wybuchł, gdy Marek przyprowadził Kasię na rodzinne spotkanie. Halina i Jan przygotowali się: nakryli stół, kupili prezent przyszłej synowej. Ale pod koniec kolacji Kasia zaskoczyła wszystkich pytaniem:
„A testament już spisaliście?”
Halina zamarła:
„Po co? Czujemy się świetnie i planujemy żyć jeszcze z dwadzieścia lat!”
„Takie rzeczy trzeba załatwiać wcześniej” – nie zmieszała się Kasia. – „Żeby potem dzieci i wnuki nie kłóciły się o spadek. Macie przecież fajne mieszkanie w centrum, po remoncie. Pewnie sporo warte. Nie chciałabym, żeby nas pominęli, rozumiesz?”
Marek udawał, że nie słyszy, ale Halina od razu zadzwoniła do Aleksandry:
„Ola, wyobrażasz sobie? Przyszła do naszego domu i już rządzi! Pyta, na kogo testament! Po co Markowi taka żona?”
„Nie wtrącaj się, mamo” – poradziła Aleksandra. – „Niech sam się przekona. Każdy uczy się na błędach.”
Ślub był skromny, co bardzo rozzłościło Kasię. Po weselu wyżyła się na teściowej:
„Mogliście się bardziej postarać dla jedynego syna! To nie ślub, tylko stypa! Żadnego wodzireja, żadnej dobrej restauracji – wynajęliście tanią knajpę, trzydzieści osób i wam wystarczy? Ja nawet sukni nie mogłam kupić, musiałam wypożyczyć!”
Halina wybuchnęła:
„A dlaczego my z tatą mamy za to płacić? Wy jesteście dorośli, na wesele trzeba samemu zarobić, a nie żebrać u rodziny. A twoja matka to czemu nie pomogła?”
„Moja matka jest na emeryturze” – odcięła się Kasia. – „Skąd ma pieniądze? A wy oboje pracujecie, nie uwierzę, że nie macie oszczędności!”
Kasia kłóciła się nie tylko z teściową. Z Aleksandrą też nie układało się dobrze. Otwarcie jej zazdrościła, a każde spotkanie kończyło się drwinami:
„I twój mąż ci pozwala do pracy tak wychodzić?” – syczała Kasia, przyglądając się Aleksandrze od stóp do głów. – „Gdzie ty pracujesz? W salonie piękności? Klienci-panowie tak obsługiwani?”
„A co jest nie tak z moim wyglądem?” – odparowała Aleksandra. – „Nie noszę krótkich spódnic, w przeciwieństwie do ciebie. A mąż mi ufa, więc mnie nie kontroluje.”
„No nie wiem” – jadowicie ciągnęła Kasia. – „Usta powiększone, rzęsy przedłużone… Zamężna kobieta powinna wyglądać skromniej. Bierz przykład ze mnie – ja Mareczkowi nigdy nie daję powodu do zazdrości. Prawda, kochanie?”
Kasia słynęła z arogancji, żyjąc według zasady: „Niech innym będzie gorzej, byle mnie było dobrze”. Potrafiła w środku nocy przywieźć swoich trzech synów do teściowej lub Aleksandry i zostawić ich:
„Nam z Markiem trzeba czasu we dwoje” – oświadczała. – „W domu z dziećmi nie ma prywatności. Rano ich odbiorę.”
Z początku Aleksandra i Halina zgadzały się, nie chcąc kłócić się z Markiem. Ten ostro reagował na krytykę żony:
„Nie rozumiem, co wam w Kasi nie pasuje?” – denerwował się. – „Naprawdę nie możecie raz pomóc i zająć się dziećmi? Nam też należy się odpoczynek! Mamo, to już twoi wnuki! A twoi, Ola, siostrzeńcy. Proszę, traktujcie moją rodzinę normalnie!”
Halina i Jan unikali otwartych konfliktów, by nie stracić syna. Ale nie rozumieli, dlaczego mieliby zajmować się cudzymi dziećmi – synów Kasi nie uważali za wnuki. Kasia zaś była przekonana, że powinni pomagać jej dzieciom.
Przed świętami rzuciła rodzinie ultimatum:
„Czekamy na prezenty! I to nie byle jakie, tylko porządne! Żeby w podobnej cenie. Ułatwię wam: najstarszemu potrzebny telefon, średniemu tablet, najmłodszemu klocki Lego. Tylko oryginalne, nie chińskie podróbki!”
Kasia ciągle pożyczała pieniądze i nigdy ich nie oddawała. Najpierw Aleksandra i rodzice dawali, ale kwoty rosły. Pewnego dnia Kasia zadzwoniła do Aleksandry:
„Twój mąż już dostał wypłatę?”
„Tak” – odparła Aleksandra. – „A co?”
„Super! Potrzebujemy pięciuset złotych. Pożyczysz?”
Pieniędzy było pod dostatkiem, ale Aleksandra nie chciała się wiązać z synową – wiedziała, że dług nie wróci.
„Przykro mi, nie mogę” – odmówiła. – „Muszę Zosię ubrać na zimę, oszczędAleksandra wzięła głęboki oddech, powoli odkładając telefon, wiedząc, że to koniec jakiejkolwiek relacji z bratem i jego żoną.
