– Halina, co ty wyprawiasz?! – głos Ewy drżał z oburzenia. – Jak mogłaś tak postąpić? Przecież jesteś moją siostrą!
– A czego się spodziewałaś? – warknęła Halina, nie odrywając wzroku od dokumentów rozłożonych na kuchennym stole. – Że będę siedzieć i patrzeć, jak doprowadzasz dom do ruiny?
– Do ruiny?! – Ewa złapała się za oparcie krzesła. – To ja trzymałam ten dom w ryzach przez trzydzieści lat! Po śmierci mamy i taty! A ty gdzie byłaś?
– Ach, gdzie byłam… – przedrzeźniała Halina, w końcu podnosząc na siostrę zimne spojrzenie. – Pracowałam, na własne utrzymanie. A nie wysiadywałam u rodziców do czterdziestki.
Ewa poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Usiadła powoli na krześle, wpatrując się w papiery.
– To naprawdę testament? – wyszeptała.
– Tak – krótko odparła Halina. – Mama zostawiła dom mnie. Cały. A ty możesz szukać sobie innego mieszkania.
– Ale jak… Kiedy ona to zrobiła? Przecież w ostatnich miesiącach już prawie nic nie rozumiała…
– Wiosną. Gdy leżałaś w szpitalu z zapaleniem płuc.
Ewa zasłoniła usta dłonią. Pamiętała tamten czas – dwie tygodnie w szpitalu, a mama zostawiona sama… a właściwie, jak się okazało, nie sama.
– Sama mnie namówiła – dodała Halina, składając papiery. – Powiedziała, że wiesz, jak żyć skromnie, a ja mam dzieci na utrzymaniu.
– Dzieci, które nawet na pogrzeb nie przyjechały! – wybuchnęła Ewa.
– Mają studia, egzaminy – wzruszyła ramionami Halina. – A ty? Całe życie tylko tu, w tym domu.
Ewa podeszła do okna. Za szybą stała stara jabłoń, pod którą bawiły się jako dzieci. Na półce stały słoiki z konfiturami, które robiły z mamą każdego lata.
– I co teraz? Wyrzucisz mnie? – spytała cicho.
– Możesz wynająć pokój. Za rozsądny czynsz – odparła Halina, wyciągając wydrukowaną umowę.
– Pięć tysięcy złotych?! – Ewa aż podskoczyła. – Z czego mam płacić, skoro moja emerytura to ledwo sześć?
Halina westchnęła.
– Ewka, życie kosztuje. Zawsze mogłabyś… no nie wiem, zająć się opieką nad kimś. Albo sprzedawać te swoje przetwory.
– Wychodzi na to, że wolałabyś, żebym się ulotniła – powiedziała Ewa gorzko.
W drzwiach rozległo się pukanie. Do kuchni weszła sąsiadka, pani Wanda, z paczką kawy.
– O, Halina w domu! – ucieszyła się. – To pewnie sprawy spadkowe?
– Tak – Halina przybrała uprzejmy ton. – Właśnie omawiamy z Ewą szczegóły.
Pani Wanda pokiwała głową, rzucając Ewie współczujące spojrzenie.
– Pamiętam, jak wasza mama mówiła, że Ewka to jej prawa ręka. Że bez niej by nie zrobiła nic. – Zauważyła napięcie w powietrzu i pospiesznie dodała: – No, ale dobra, nie będę przeszkadzać.
Gdy wyszła, Halina wylała herbatę do kubków.
– Nie chcę, żeby było między nami wojna – zaczęła łagodniej. – Ale dom to inwestycja. A ja nie jestem bogata.
Ewa spojrzała na nią zmęczonym wzrokiem.
– Więc sprzedasz?
– Rozważam ofertę od Kowalskich. Chcą rozbudować posesję.
– Nasze dzieciństwo… nasze wspomnienia… – szepnęła Ewa.
Halina uśmiechnęła się smutno.
– Sentymeny nie opłacą rachunków, siostro.
Tej nocy Ewa przeglądała album ze zdjęciami. Ich dziecięce uśmiechy pod choinką, wakacje nad jeziorem, pierwsza komunia Haliny… Gdzieś po drodze stracily tę więź.
Nazajutrz Halina wyjeżdżała do Warszawy.
– Daj mi znać, co postanowisz – rzuciła już w drzwiach. – Ale nie zwlekaj. Kowalscy czekają.
Ewa stała w oknie, patrząc, jak siostra wsiada do taksówki. Potem wzięła telefon i wybrała numer adwokata koleżanki. Może da się udowodnić, że mama nie była w pełni świadoma, podpisując testament?
– To trudna sprawa – usłyszała w słuchawce. – Ale jeśli znajdziemy świadków, że Halina wywierała nacisk…
Ewa spojrzała na zdjęcie rodziców na komodzie. Dom to nie tylko ściany – to pamięć. I o to warto walczyć. Nawet przeciwko własnej krwi.
