Rodzinny rozgardiasz
Katarzyna postanowiła zrobić gruntowne porządki, podczas gdy jej córka Zosia gościła u dziadków w małym miasteczku pod Gdańskiem. Wyszorowała okna, wyczyściła dywany i starła kurz z każdej półki. Nagle ciszę przerwał dźwięk telefonu. Dzwoniła Zosia, a jej głos drżał od płaczu:
— Mamo, zabierz mnie stąd, proszę!
— Córeczko, co się stało? — zaniepokoiła się Katarzyna, czując, jak serce ściska się złym przeczuciem.
— Zawołaj babcię!
Po chwili w słuchawce odezwał się głos Heleny Stanisławy, matki Katarzyny.
— Mamo, co się tam dzieje? — prawie krzyknęła Katarzyna.
— O rety, Kasia! To wszystko przez twoją szwagierkę! Nawet nie wyobrażasz sobie, co ona tu wyprawia! — Helena Stanisława ciężko westchnęła i zaczęła opowiadać. Katarzyna słuchała, a z każdym słowem jej twarz stawała się coraz bardziej kamienna ze złości.
— Twoja córka to zwykłe niegrzeczne dziecko! — oświadczyła Beata, żona brata Katarzyny, z jadowitym uśmieszkiem. — Żadnych manier! Przyjechała w gości i włazi do cudzej lodówki! Zjadła kawałek tortu i jogurty, które kupiłam moim dzieciom! Więc bądź tak miła i zwróć mi koszty. Wieczorem wpadnę po pieniądze.
Relacje Katarzyny z Beatą nigdy nie były ciepłe. Siedem lat temu jej brat Wojtek ożenił się z Beatą, a ten wybór wywołał burzę w rodzinie. Beata była dziesięć lat starsza od Wojtka, a do tego z trójką dzieci z poprzedniego małżeństwa.
— Synu, po co ci to? — lamentowała Helena Stanisława. — Starsza, z trójką dzieci! Naprawdę nie możesz znaleźć kogoś w swoim wieku, bez takiego bagażu?
— Nie ma cudzych dzieci, mamo — oburzał się Wojtek. — Jej chłopaki są super, już się zaprzyjaźniliśmy. A Beata jest wspaniała, po prostu jej nie znasz. Na pewno ci się spodoba!
Katarzyna też nie rozumiała wyboru brata, ale nie wtrącała się. Wojtek jest dorosły, niech sam decyduje, z kim chce żyć.
Pierwsza iskra konfliktu pojawiła się, gdy Wojtek przyprowadził Beatę, by poznała rodziców. Helena Stanisława i Stanisław postarali się dla syna: nakryli stół, kupili prezent dla przyszłej synowej. Ale pod koniec kolacji Beata zaskoczyła wszystkich pytaniem:
— A testament już państwo mają spisany?
Helena Stanisława oniemiała:
— Po co? Mój mąż i ja świetnie się czujemy i mamy zamiar żyć jeszcze z dwadzieścia lat, a może i dłużej.
— No ale lepiej o tym pomyśleć wcześniej — nie przejmowała się Beata. — Żeby potem dzieci i wnuki nie kłóciły się o spadek. Macie przecież śliczne mieszkanie w centrum, po remoncie. Pewnie sporo warte. Nie chciałabym, żeby nas pominięto, rozumiesz?
Wojtek udawał, że nic nie słyszy, ale Helena Stanisława od razu zadzwoniła do Katarzyny:
— Kasia, wyobrażasz sobie? Przyszła do naszego domu i już sobie rządzi! Pyta, na kogo testament mamy! Po co Wojtkowi taka żona?
— Nie mieszaj się, mamo — poradziła Katarzyna. — Niech sam się martwi. Każdy uczy się na własnych błędach.
Ślub był skromny, co bardzo rozczarowało Beatę. Po weselu nie wytrzymała i wygarnęła teściowej:
— Mogliście się trochę postarać dla jedynego syna! To nie wesele, tylko stypa! Żadnego wodzireja, żadnej przyzwoitej restauracji — zamówiliście tanią salę, zaprosili trzydzieści osób i jesteście zadowoleni? Ja nawet sukni nie mogłam kupić, musiałam wynająć!
Helena Stanisława wpadła w złość:
— A dlaczego my z ojcem mamy za to płacić? Wy jesteście dorośli, na wesele musicie sami zarobić, a nie żebrać u rodziny. A tak w ogóle, dlaczego twoja mama nie pomogła?
— Moja mama jest emerytką — odcięła się Beata. — Skąd ona ma pieniądze? A wy oboje pracujecie, nie uwierzę, że nie macie oszczędności!
Beata kłóciła się nie tylko z teściową. Z Katarzyną też nie układało jej się najlepiej. Zazdrościła szwagierce, a każde spotkanie kończyło się uszczypliwościami:
— I jak twój mąż wypuszcza cię do pracy w takim stanie? — syczała Beata, obrzucając Katarzynę wzrokiem. — Gdzie ty właściwie pracujesz? W salonie piękności? I co, obsługujesz tam klientów?
— A co jest nie tak z moim wyglądem? — ripostowała Katarzyna. — Nie noszę krótkich spódnic, w przeciwieństwie do ciebie. A mąż mi ufa, dlatego wypuszcza.
— No nie wiem — zjadliwie ciągnęła Beata. — Usta wypełnione, rzęsy przedłużone… Zamężna kobieta powinna wyglądać skromniej. Bierz przykład ze mnie — ja Wojtkowi nigdy nie daję powodu do zazdrości. Prawda, kochanie?
Beata słynęła z bezczelności, żyjąc według zasady: „Niech innym będzie gorzej, byle mnie było dobrze”. Potrafiła w środku nocy przyprowadzić swoich trzech synów do teściowej lub Katarzyny i zostawić ich:
— Nam z Wojtkiem potrzebny jest czas we dwoje — oznajmiała. — W domu z dziećmi nie ma prywatności. Rano odbiorę.
Na początku i Katarzyna, i Helena Stanisława zgadzały się, nie chcąc kłócić się z Wojtkiem. Ten reagował nerwowo na krytykę żony:
— Nie rozumiem, co wam Beata zrobiła? — denerwował się. — Dlaczego tak się do niej odnosicie? Naprawdę nie można raz pomóc i zająć się dziećmi? Nam też należy się odpoczynek! Mamo, to teraz też twoi wnukowie! A twoi, Kasia, siostrzeńcy. Proszę, traktujcie moją rodzinę normalnie!
Helena Stanisława i Stanisław unikali otwartych konfliktów, by nie stracić syna. Ale nie rozumieli, dlaczego mieliby zajmować się nieswoimi dziećmi — synów Beaty nie uważali za wnuków. Beata zaś była przekonana, że teściowie powinni pomagać jej dzieciom.
Przed świętami zadzwoniła do rodziny z ultimatum:
— Czekamy na prezenty! I to nie byle jakie, tylko porządne! Żeby wartością były mniej więcej równe. Ułatwię wam sprawę: najstarszy potrzebuje nowego telefonu, środkowemu kupcie tablet, a najmłodszemu — klocki Lego. Tylko oryginalne, nie chińskie podróbki!
Beata stale pożyczała— Katarzyna powoli wzięła głęboki oddech, zbierając się w sobie, by powiedzieć coś, co na zawsze miało zmienić ich rodzinne relacje.
