Rodzice zmusili mnie do aborcji, żeby nie przynieść rodzinie wstydu. Nie przejęli się nawet tym, że przez to lekarze stwierdzili u mnie bezpłodność. Jednak los ostatecznie wymierzył surową karę mojemu tacie z powodu jego czynów.

Miałam zaledwie dwadzieścia lat, kiedy poznałam Marcina. Był czarujący, szarmancki i sprawiał, że czułam się dla niego całym światem. Obsypywał mnie komplementami i bez przerwy zapewniał o swojej miłości. Wtedy wierzyłam, że mam szczęście spotkać ideał mężczyzny. Niestety, gdy tylko dostał ode mnie wszystko, czego pragnął, nagle zniknął. Zerwanie z nim zostawiło mnie rozbitą, ale dopiero później zrozumiałam, że konsekwencje naszej relacji sięgną znacznie głębiej.

Wciąż pamiętam ten dzień, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Z początku nie mówiłam o tym nikomu. Byłam w szoku, zagubiona, zawstydzona. Próbowałam ukryć swój stan, ale kiedy brzuszek zaczął się zaokrąglać, wiedziałam, że już nie mogę milczeć – byłam przecież w czwartym miesiącu. Postanowiłam w końcu powiedzieć mamie. Widzę do dziś jej przerażenie w oczach. Chwilę później o ciąży dowiedział się ojciec. Jego reakcja była przerażająca: tylko krzyki, wyrzuty, oskarżenia i wyzwiska.

Rodzice, przerażeni co ludzie powiedzą i hańbą, która mogłaby spaść na naszą rodzinę, namówili mnie, żebym usunęła ciążę, choć wiedzieli, że to może być niebezpieczne dla mojego zdrowia. Nie chciałam, ale nie miałam siły się sprzeciwić. Po wszystkim płakałam przez długie dni i noce czułam się jak zdrajczyni własnego dziecka. Do dziś codziennie proszę Boga o przebaczenie. Wydawało mi się wtedy, że moje życie się skończyło. Nie widziałam sensu, chciałam po prostu zniknąć. Tymczasem rodzice nie okazali mi żadnego wsparcia. Liczyło się tylko, by nikt niczego się nie dowiedział, żeby dobre nazwisko rodzinne pozostało nietknięte.

Po pewnym czasie zebrałam w sobie resztki siły i postanowiłam opuścić rodzinny dom. Udało mi się wyprowadzić, znalazłam pokój w Krakowie. Pracowałam, studiowałam na Uniwersytecie Jagiellońskim i powoli budowałam własne życie. Minęły dwa lata, nim zaczęłam stawać na nogi. Skończyłam studia, dostałam dobrą pracę w banku, zarabiałam tyle, że stać mnie było na wszystko, o czym mogłam kiedyś tylko marzyć.

Ale przez te lata nie udało mi się dostać jednej rzeczy własnej rodziny. Przez tamten zabieg zostałam bezpłodna. Miałam związki, kilku mężczyzn nawet mi się oświadczyło, ale kiedy dowiadywali się, że nie będę mogła mieć dzieci, znikali bez słowa. Każde takie rozstanie rozdzierało mi serce. Dziś wiem, że nigdy nie wybaczę tego moim rodzicom odebrali mi szansę na macierzyństwo.

Nie chciałam mieć z nimi żadnego kontaktu. Gdy ojciec dostał zawału, a mama błagała mnie, żebym się nim zajęła, nie mogłam się przełamać i powiedziałam nie. Moja decyzja była bolesna, ale czułam się zdradzona nie umiałam okazać współczucia. Co miesiąc wysyłam im pieniądze, żeby mieć czyste sumienie, ale to nie zmienia faktu, że nasza relacja jest martwa. Uważam, że rodzice powinni przede wszystkim wspierać i kochać swoje dzieci, nawet gdy popełniają błędy. Moi rodzice zatracili się w trosce o pozory i nie zauważyli ile krzywdy mi wyrządzili.