Ja i mój mąż zostawiliśmy mieszkanie synowi i przeprowadziliśmy się na wieś. On zamieszkał z teściową, a nasze mieszkanie wynajął obcym.
Wzięliśmy ślub, gdy miałam 23 lata. Zresztą już wtedy byłam w ciąży. Oboje skończyliśmy studia pedagogiczne. Nasze rodziny nie były zamożne. Nie miałam bogatego ojca ani wujka, więc wszystko, co osiągnęliśmy, było wyłącznie naszą zasługą.
Zaczęliśmy pracować bardzo wcześnie. Syn od niemowlęctwa był karmiony mlekiem modyfikowanym. Albo stres, albo monotonna dieta sprawiły, że młoda matka, czyli ja, nie miałam pokarmu. Syn trafił do żłobka, gdy skończył niespełna 11 miesięcy. Tam nauczył się jeść łyżką, korzystać z nocnika i zasypiać bez kołysania. My z mężem musieliśmy pracować.
Na początku mieszkaliśmy po wynajmowanych kawalerkach, potem w końcu udało się kupić jednopokojowe mieszkanie, aż w końcu odkładaliśmy przez lata na większe, dwupokojowe. Ponieważ oboje pochodziliśmy ze wsi, marzyliśmy o kawałku ziemi kilka lat temu kupiliśmy działkę. Mąż własnymi rękami stawiał domek, cegła po cegle. Wstawiliśmy kuchenkę, wyrównywaliśmy grunt pod ogródek. Kupiliśmy nowe meble.
Wszystko było poukładane. Żyliśmy spokojnie. Mamy 46 lat. W końcu poczuliśmy, że zaczynamy żyć dla siebie. Ale genów nie oszukasz. Nasz syn, akurat w wieku 23 lat, zapragnął wziąć ślub. Jego narzeczona, Jagoda, pochodzi z bogatej rodziny. Studiowali razem prawo. Zdecydowali się na ślub.
I wtedy zaczęły się rodzinne cuda. Chciała restaurację z kryształowymi żyrandolami, limuzynę, podróż poślubną, osobne mieszkanie.
Od urodzenia syna miałam poczucie, że nie poświęciliśmy mu dość uwagi i miłości. Wcześnie oddany do żłobka, później szybko do szkoły. My ciągle zajęci, jak to nauczyciele, więcej uwagi obcym dzieciom niż swojemu. Jego dziadkowie mieszkali daleko. Sami próbowaliśmy wynagrodzić mu to, co utracone. Drogie zabawki, wycieczki, markowe ubrania, płatne kursy, samochód na osiemnaste urodziny.
Teraz postanowiliśmy zabezpieczyć jego przyszłość. Wszystkie oszczędności wydaliśmy na ślub. Za zgodą męża podarowaliśmy mu mieszkanie. Chcieliśmy, by nie musiał tak się szarpać jak my. Rodzice Jagody też ofiarowali pieniądze, ale wydali więcej na nią. Futra, biżuteria. Wymieniliśmy wszystkie meble w mieszkaniu. Jej rodzina ma na wsi wielką willę, trzy kondygnacje, marmurowe schody, nowe auta.
Stopniowo nasz syn oddalił się od nas. Potem przychodził raz w miesiącu, aż w końcu przestał się odzywać. Szwagier znalazł mu pracę w firmie.
Pewnego dnia, zupełnie przypadkiem, spotkaliśmy sąsiadkę na rynku. Powiedziała, że nasz syn już dawno nie mieszka w naszym mieszkaniu. Z żoną mieszka u teściowej, a nasze mieszkanie wynajął. Mężowi aż zrobiło się słabo. Uspokajałam go. Zadzwoniłam do syna odpowiedział szorstko, że przecież sami daliśmy mu to lokum. Zarzucił nam, że nigdy nie mieliśmy pieniędzy, wykrzykiwał, że zawsze miał gorzej. Mówił, że wstydzi się mieszkać kątem u teściów, podczas gdy jego rodzice są tylko zwykłymi nauczycielami.
Zdecydowaliśmy się walczyć z tą krzywdą i egoizmem. Poszliśmy do adwokata. On wyjaśnił, że nie spisaliśmy oficjalnego darowizny i formalnie to my jesteśmy właścicielami, więc syn nie mógł legalnie wynajmować mieszkania innym.
Nie podaliśmy go do sądu. Powiedzieliśmy lokatorom, że muszą się wyprowadzić w ciągu miesiąca. Wysłuchali nas spokojnie i przenieśli się w terminie. Zamieszkaliśmy znów w swoim mieszkaniu. Ale kontaktu z synem już nie mamy. Mój mąż i ja, oboje nosimy w sobie żal. Może z czasem się pogodziny.
Śniło mi się, że wchodzę do naszego mieszkania, a tam obrazy na ścianach płyną jak rzeka, a meble rozmawiają szeptem. Próbuję zadzwonić do syna, ale każda cyfra w telefonie zmienia się w inny numer i rozmowa niknie wśród szumiących firanek. Otwieram okno, a za nim rozciąga się pole, na którym rosną fotele i lampy. Mąż stanął w progu i zamienił się w brzozę. Milczę, tuląc głowę w poduszkę z chmur, czekając, aż wszystko stanie się znowu zwyczajne.
